Blog

21 nov / Zwart land

Zwart land

Alles is donker. Tussen kleine hutjes zitten mannen ineengedoken te werken. Ze hakken met machettes in stukken autoband. Hun oogwit is geel. Hun huid zwart als roet. Af en toe klinkt er luid gerochel. Oegandese hiphopliedjes en traditionele volksmuziek galmen door de transistorradio’s.
De mannen kijken op. Roepen me na. Maken schunnnige grapjes over die muzungo die daar zomaar langs hun hutjes loopt. Hun halfontklede lijven glimmen van het zweet. Hun huid heefft een ongezonde kleur en zit onder de littekens, gekke plekken. De handwerklieden hebben ineengevallen gezichten. Een teken dat ze HIV-besmet zijn en geen behandeling ondergaan. Pillen zijn duur. Hoewel de Oegandese overheid in principe gratis aids-remmers beschikbaar stelt, maken veel artsen dikke winst door de medicijnen clandenstien aan privéklinieken te verkopen. Om die reden zijn de beste medicijnen sowieso maar van de publieke markt gehaald. Het goedkopere alternatief wordt wel wijdverspreid gebruikt, maar voorkomt eerder de ergste uitwassen van HIV/Aids dan dat het de immuniteit echt opbouwt.
Om überhaupt medicijnen te gaan gebruiken moet je je natuurlijk wel eerst laten testen. Uit schaamte en angst durven nog steeds veel mensen dit niet te doen. Ze leven liever door tot ze doodziek zijn dan de enge test te ondergaan die je zal vertellen wat je in de meeste gevallen al lang weet: dat laatste meisje zij wel oké te zijn, maar was het toch niet. Dat roekeloos neuken in een warme gloed van alcohol, heeft toch niet goed uitgepakt.

De lucht trilt van de hitte. Ik ruik zweet, urine, oud voedsel en hier en daar een zweem van alcohol. Roetdeeltjes en stof dwarrelen door de lucht. Het zand is pikzwart. Naast de hutjes stroomt een miezerig stroompje door een diepe geul. Het afvoerwater is groen-zwart. Er drijven plastic tasjes in en gedeukte blikken bier. Autobanden zijn manhoog opgestapeld. Het pad wordt steeds smaller. Besmeurde doeken geven de werkers wat verkoeling.
De auto-onderdelenmarkt in het oudde deel van Kampala wordt door velen aangemerkt als een no-go area. Na een moeizame wandeling door een wirwar van stampvolle straten en steegjes nabij de grote levendige Owino-markt kom je uiteindelijk in dit zwarte land terecht, doordrenkt van teer en roet. Hier komen geen vrouwen. Hoogstens een virendinnetje of hoertje misschien.
De auto-onderdelenmarkt is berucht om z’n criminaliteit, drugshandel, orroer en prostitutie. Langs het nauwe smerige afvalwaterkanaal schiet de politie regelmatig met scherp op de ontevreden opgehitste arbeiders, zo legt een lokale journalist mij uit.
Autobanden en uitlaatpijpen functioneren als tentstokken voor zwartgeblakerd zeil. Hier en daar staat een biljarttafel waar een aantal mannen ijverig met de keu rondloopt, terwijl er om hen heen druk gewerkt wordt. De overalls hangen wijd open. Vrijwel geheel ontklede mannen plassen op een rijtje achter een gekleurde doek. Ik krijg een hoestbui. Niets is schoon. Mijn handen zitten onder het roet. Net zoals mijn longen die de vervuilde lucht ongewild diep inademt. De vervuiling in Kampala neemt in een recordtempo toe. De gewone mensen die zich geen geblindeerde auto’s met airco kunnen permitteren zijn het slachtoffer en ademen de vuile lucht dag en nacht in.
Oeganda ontwikkelt in razendsnel tempo. Het land wordt in snel tempo aangesloten aan het electriciteitsnetwerk. Vrijwel iedereen heeft een mobieltje. En ook het internet wordt een wijdverspreid fenomeen. Maar terwijl er langzaam een gegoede middenklasse in Kampala verschijnt die in hippe bars en luxe shoppingcentra van de vaak door corruptie verkregen nieuwe rijkdom geniet, vergaat het de berooide inwoners van de vuile sloppen en armoedige markten een stuk slechter. Met het toenemende aantal corruptieschandalen en de groeiende ongelijkheid neemt de weerstand tegen de huidige regering van Museveni toe. Zo zijn de leraren een landelijke staking begonnen en worden er steeds meer rellen in de slechtere buurten van Kampala gesignaleerd.
“De dagen van Museveni naderen hun einde,” zegt een taxi-chauffeur resoluut terwijl hij me ’s avonds door de binnenstad rijdt. Hij wijst naar een groep jongens die gewapend met stokken en stenen verbeten richting een voor ons onbekend doel marcheert. “Die gaan protessteren,” zegt de chauffeur.
De jongens dragen overalls en vuile kleding. Ze verschillen in niets met de handwerkers op de auto-onderdelenmarkt. Ik staar naar hun grimmige monden en boze ogen en lees de frustratie en woede op hun gezicht. Het experiment van halve-democratie en hele-corruptie door het bewind van Museveni nadert z’n einde. Het volk verschijnt langzaam uit de donkere krochten van Kampala en eist z’n rechten op, maar vooralsnog werken de meesten nog verscholen in een vies zwart land.

5 Comments
  • Joke

    Hoi Monique, indrukwekkend verhaal!
    Kan ik jou ook mailen?
    Groet, Joke

    Beantwoorden
  • Van Dijk

    Wat een bijzonder slecht artikel..
    Dan laat ik de ontelbare taalfouten maar voor wat ze zijn, want er staan gewoon onwaardheden in dit stukje Samuels. De politie schiet niet met scherp (hebben ze de wapens niet eens voor) en waarom zouden ze? Electriciteit is er nog lang niet overal! Ik zou zeggen verlaat Kampala eens en ga het platteland op. Er staan op sommige plekken zelfs electriciteitspalen, maar ze zijn nog verre van aangesloten om gebruikt te worden. En wat wil je nu eigenlijk zeggen met dit stuk? Dat ze de mileuregels niet zo nauw nemen? Dat mensen alcohol drinken, je een mzungu noemen of dat het gewoon stoer is dat je er bent geweest omdat iederen zegt dat je er niet moet komen? Ik had wat meer verwacht van iemand die zo inspirerend moet zijn als ik de media mag geloven.

    Beantwoorden
    • Monique Samuel

      Beste M/V/ van Dijk,

      Vervelend om te lezen dat u zich zo aan mijn artikel gestoord hebt.
      Wat de vele typfouten betreft – dit is inderdaad een groot probleem. Door mijn slechtziendheid kan ik dit zelf vaak niet zien/lezen. Thuis heb ik hier hulpmiddelen voor, hier niet. Ik heb de meeste er nu uitgehaald maar wellicht dat er nog een aantal instaan. Met 10% zicht is het soms een hele opgave niet over zaken heen te lezen.

      Dat wat de inhoud betreft. ik geef een sfeerbeeld en probeer te laten zien dat howel Oeganda snelle economische groei doormaakt e meeste mensen daar nauwelijks of niet van profiteren. Hun leef- en werkomstandigheden zijn ronduit afschuwelijk en de problemen waarmee ze worstelen – zoals de nieuwe groei van HIV?Aids-besmettingen een bijna onuitroeibare ramp. Ik moeddig u graag aan het artikel nogmaals te lezen.

      Verder komen er weldegelijk veel stakingen en rellen in dit gebied voor waarbij regelmatig dodelijke slachtoffers vallen. Ook groeit de onvrede tegen de president en de Oegandese overheid. Bron voor mijn artikel zijn interviews met de bewoners, lokale journalisten en Oegandese mensenrechtenorganisaties, alsmede berichten in de media.

      Op mijn borst kloppen dat ik zo’n gebied geweest ben doe ik niet. Ik ben in gevaarlijkere gebieden geweest en kom daar voor het verhaal, niet voor de kick. Ik beschouw dit als onderdeel van mijn werk en maak van de gelegenheid gebruik verahlen en indrukken met de lezer te delen die wellicht niet de kans heeft/krijgt dergelijke gebieden te bezoeken. Ik zou haast de indruk krijgen dat u de Oegandese overheid een warm hart toedraagt…

      Hartelijke groet,
      Monique

      Al met al is mijn artikel een impressie, niet elke blog is een vastomlijnd opiniestuk. Waar echter de emotionaliteit in uw reactie vandaan komt begrijp ik echter niet.

      Beantwoorden
    • Monique Samuel

      Overigens wat betreft het dodelijk gebruik van wapens van de politie. In 2009 kwamen er veertig Oegandezen om tijdens rellen en werden er meer dan 550 opgepakt, in 2010 kwamen er drie mensen om en vorig jaar was het ook weer flink raak…

      Beantwoorden
  • Van Dijk

    De opmerking dat ik de Oegandese regering een warm hart toe draag, slaat volledig elke plank mis. Dat er kritiek komt je eigen website dat kan pijnlijk zijn. Vooral als het van iemand komt die meer weet van de situatie in Oeganda dan jezelf. Schoenmaker houd je bij je leest zullen we maar zeggen!

    Toch nodig ik jou dan uit om de definitie ‘met scherp schieten’ eens op te zoeken. De politie in Oeganda schiet met hagel, dus ze zullen nooit op scherp kunnen schieten.. Een grote knoppartij zoals in de jaartallen die je nu bemoend, hoort daar niet bij en ik durf er een miljoen shilling op te zetten dat je die getallen pas na mijn reactie hebt opgezocht.

    Verder laat ik het hier maar bij, want fouten toegeven zal er wel niet bij zitten. Spelfouten checken kan iedereen, ook met weinig zicht want je kan het ook optikken toch > precisie noemen we dat en het haalt je publicatie enorm naar beneden. Ik hoop dat je voor andere artikelen of zoals je het zelf zegt; je sfeerblog, je de gesprekjes met bewoners wel zult gaan checken, want een sfeerbeeld delen met mensen daar ben ik zeker niet tegen. Ik ben er wel tegen als je onwaarheden naar ze toezendt! Daar heeft niemand wat aan.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X