Blog

30 apr / Zuurstof voor de ziel

Als het laatste slotakkoord is gezet, het doek valt, de expositie wordt gesloten, de deuren van het museum dichtgaan, de acteur verstomt en de danser in zijn gracieuze bewegingen stokt, het applaus door de stilte is overgenomen en ik de zaal, het kunsthuis of theater verlaat… dan begint het pas.

’s Nachts dansen de dromen door mijn hoofd, veren mijn longen op om op het ritme van mijn gelijkelijke ademhaling verder te zingen, hoger te springen, door te reizen, al die beelden, kleuren, textuur, brandend als een helder vuur, duizelen door de woorden van mijn geest.

Zonder al dat dwaal ik verweesd over deze planeet genaamd aarde. Zonder kunst hebben woorden geen waarde. Rest nog slechts de macht van geld en getal. En maken we een steeds diepere val. Het harde duister in. Weg zelfreflectie, tot ziens meditatieve bezinning.

We zijn een land van robots. Machines die even regelmatig ontwaken en routineus de vaste taken – verrichtten. |
Niets dat onze sleur doorbreekt, of van onze vastigheden losweekt – verlichten.

Kunst ia als zuurstof voor de ziel. Zonder de schone pennenstreken, ongemakkelijke beelden of ongepolijste sprongen op de planken, verandert onze wereld in één grote BV, geregeerd door termen als benefits en efficiency. Kleurloos. Smaakloos. Inspiratieloos. Koud.
Dictatuur begint daar waar kunst ophoudt.
Alleenheerschappij regeert waar artistiek talent plaatsmaakt voor de propaganda van gelikte reclames. Koop meer van hetzelfde product, marketing als moderne klucht. Stem op mij, ik ben de partij, van de vernieling, help de maatschappij de artistieke verdoemenis in.

Als de verf opdroogt en de vrije stem verstomt, rest slechts een land van klapvee, mekkerende schapen zonder herder, koeien gemolken door robotica. Als de camera ophoudt met het schieten van zwart en wit, hard beeld dat het systeem ontbloot, uiting geeft aan de menselijke nood, doe dan maar de kapjes op en zwijg. Een gasmasker is gelik een muilkorf.

Leiderschap dien je voor te leven. Visie toon je door de kritische geest ruimte te geven.
En al die duizenden ademloze zielen zuurstof te geven. Laten we dit reutelende land van haar bronchitis genezen.
Met een flinke injectie genaamd: creatief talent.

Dat is pas… kunst.

2 Comments
  • Rinus van der Molen

    Dat klopt Monique. Als de kunst verdwijnt of de nek wordt omgedraaid worden wij als natie een rationeel land zonder gevoel voor mens en medemens en de natuur. Maar ook als we de Schepper de rug toekeren wacht ons het zelfde lot. De Ongeziene bron van de Liefde die eens alles overwint en aan het langste einde zal trekken draagt de overwinningsvaan.. Nu is het nog een Sodom en Gomorra waar de macht van het geld de mammon alles lijkt te beheersen. Heb geduld en goede moed! Heb bovenal vertrouwen in de krachten die ons denken te boven gaan.

    Beantwoorden
  • gerritvl

    mooi stukje proza – en nog met inhoud ook!

    Beantwoorden

Geef een reactie

X