Blog

01 mrt / You’re so inspiring!

Vastberaden loop ik naar voren en doe het licht in het lokaal aan. Ik vraag mijn professor om een viltstift en sta even stil voor het white board. Ik haal diep adem. Vervolgens draai ik me om naar de klas. Voor vijftien minuten mijn klas. Ik begin mijn presentatie over een theoretisch model dat de Eerste Wereldoorlog moet verklaren. De Grote Oorlog, de menselijke catastrofe, de oorlog van loopgraven en modder, de oorlog van jonge mannen die vrouwelijk Europa berooid achterlieten, de oorlog die voorgoed de moderne tijd inluidde. Het is eigenlijk een oorlog die helemaal niet te verklaren valt. Zeker niet met dat gortdroge theoretische model van twee kamergeleerden, maar ik heb geen keuze. In het onderwijs doe je niet wat je wilt, je doet wat anderen willen dat je doet.

Ik teken cirkels en pijltjes, klad het hele bord vol met grote en kleine termen. Ik ben op dreef, werp af en toe een blik op de hand-out, maar er staat niets nieuws op. Ik weet wat ik wil vertellen: dit model is het niet. Echt niet. Ik moet het presenteren, dus doe ik wat ik  moet doen. Maar die belachelijke oorlog… valt met geen pijl en cirkel te verklaren. Zoals geen enkele oorlog overigens.
‘Generaliseer waar het kan en specificeer waar nodig,’ quote ik in het Engels. Alexis de Tocqueville was zo gek nog niet. Ik praat tot ik verteld heb wat ik moet zeggen en ga dan weer zitten. De professor knikt goedkeurend. Er zijn geen vragen, er zijn helemaal geen vragen over dit droge model en die malle oorlog. Zenuwachtig neemt mijn groepsgenoot het woord over en gaat verder met de presentatie.
Ik kijk even naar de klok, wat een saaie dag… Ik richt mijn blik weer op de tafel en zie opeens een keurig dichtgevouwen briefje. Snel kijk ik om me heen, maar niemand kijk op of om. Langzaam trek ik het papiertje naar me toe en open het.
You’re so inspiring!’ Staat erop. Ik lees het briefje wel tien keer, wel twintig keer zelfs. De theoretische modellen over de Eerste Wereldoorlog laten me op slag koud. Alleen het mysterie van het briefje telt nog. Ik kijk onderzoekend rond… van wie?
De professor vertelt sappig over een mogelijke affaire tussen de Habsburgse koning een getrouwde Italiaanse schone. Om de dame van haar magnaat te laten scheiden moest de koning een oorlogsheld zijn. Een potentiële verklaring voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog? Zijn theorie is wetenschappelijk gezien omstreden, maar de klas smult. ‘In liefde en oorlog is alles verantwoord,’ flap ik eruit. De professor lacht cynisch en de klas lacht mee. ‘Welkom in de echte wereld,’ zegt hij. Maar ik haal slechts mijn schouders op.
Soms moet je generaliseren… En vaak vooral specificeren. En nu wil ik weten van wie dat briefje is!

By Mounir Samuel in Overig Tags > ,
1 Comment
  • deborah

    again….you are so inspiring.

    it’s an honour to be your sister.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X