Blog

11 apr / World Exposed – de zwijgende stem van de Banlieu

World Exposed – de zwijgende stem van de Banlieu

Mijn ouders hadden mijn zusje en ik de meest uiteenlopende steden laten zien, zoals Cairo, San Francisco, Barcelona en Honolulu (om maar een paar voorbeelden te noemen) – maar in Parijs waren we nog niet geweest. We hadden de vele Régions du France bezocht, maar de lichtstad hadden we tot dan toe altijd links laten liggen. We crosten haastig over de ringweg en zagen met een beetje geluk nog net het puntje van de Eiffeltoren, dat was het dan. We hadden de files overleefd en konden op weg naar het zuiden, zo over de Route du Soleil, op naar de Middellandse Zee en de lavendelvelden van de Provence.

Maar in 2007 was het dan eindelijk zover. In een fris en kwakkelend voorjaar bewonderden wij de Eiffeltoren en de Sacré-Coeur, het Louvre en de Champs-Élysées, het Montmartre en het Parc du Luxembourg.
Onder de Arc de Triomphe bleven we staan. Met ontzag en verbijstering keken we naar de reliëfs van oorlogszuchtige Fransen die tegen de barbaren optrekken en de imposante namenlijsten van gesneuvelden die in het steen zijn uitgehouwen – patriotten die hun bloed hebben gegeven ter eer van hun natie, alles voor Marianne en het vaderland, eeuwige roem voor hen die hun leven lieten terwijl ze met hun bajonetten in het rond maaiden of door de dodelijke gangen van de Belgische loopgraven kropen.

In en rond de Arc krioelde het van de toeristen en de zakkenrollers; verkopers probeerden hun plastic Eiffeltorens en goedkope made in China sleutelhangers aan de man te brengen terwijl de politie onrustig patrouilleerde. Een aanslag op de Arc zou als een aanslag op heel Frankrijk zijn. De Algerijnen en Berbers hadden het maar moeilijk, ze konden nog niet naderen of werden alweer door een agent weggejaagd.

Terwijl ik met mijn zusje door de massa dwaalde, zag ik opeens een wat oudere Fransman die aan de voet van de triomfboog zat. Hij had een baret op en leek zo weggelopen uit een Paturain-reclame. Het mannetje zag dat wij naar hem keken en wenkte ons. Langzaam liepen we naar hem toe.

‘Bonjour jeunes filles,’ zei hij vriendelijk. ‘Bonjour monsieur,’ zeiden wij beleefd terug. Hij knikte even.
‘Gaan jullie stemmen?’ vroeg hij toen. ‘Nee meneer, wij zijn geen Frans staatsburgers en zijn daarnaast minderjarig, dus we kunnen niet stemmen helaas.’ Hij glimlachte. ‘Gaan jullie in jullie land stemmen zodra jullie stemgerechtigd zijn?’ vroeg hij.
‘Maar natuurlijk.’

Ik had me net ingeschreven voor de bachelor politicologie, dus wat mij betreft was daarover geen twijfel mogelijk.
‘Goed zo, zeer goed. Ik ben trots op jullie. De meeste jongeren stemmen niet, ze hebben niet door hoe belangrijk het is. De enigen die stemmen zijn de gegoede middenklasse en de rijken,’ zuchtte de man geërgerd. ‘Zij begrijpen het systeem, zij maken het systeem, zij weten wat er op het spel staat… Hun belangen, hun belastingvoordeel.’ Hij boog zich naar ons toe en keek ons met een diepe frons aan.

‘Op welke partij gaat u stemmen, monsieur?’ vroeg ik wat ongemakkelijk.
‘De socialistische partij. Kijk, alle Franse politici zijn corrupt, maar sommige zijn corrupter dan andere. In dit land zijn zoveel problemen. Ik trek door de stad op zoek naar jonge kiesgerechtigden en probeer hen ervan te overtuigen om te gaan stemmen. “Op wie dan?” vragen ze boos. “Wie geeft er nu om ons?” Maar met nietsdoen kom je nergens. Je moet werken vanuit het systeem. Met staken en het verbranden van autobanden versterk je slechts het geluid van de populistische gekken die iedereen die geen croissant met jam eet uit het land willen zetten.’ Hij keek ons veelbetekenend aan. ‘Waar komen jullie vandaan?’
‘Nederland.’

‘Aha, Nederland, daar hebben jullie het goed voor elkaar zo heb ik begrepen. Maar wacht maar, het populisme is een ziekte die door heel Europa trekt. Hij zal jullie land niet overslaan.’ Niet veel later, toen Wilders opkwam en de PVV groot werd, zou ik nog vaak aan dat Franse mannetje denken. Zijn woorden getuigden van groot inzicht.
‘Kijk, zie je die Afrikaanse verkoper?’ vervolgde hij toen. We staarden naar een zwarte man die schichtig om zich heen kijkend souvenirs verkocht.

‘Hij is illegaal. Je ziet het aan zijn behoedzame manier van lopen en die blik vol onrust. Zoals zovelen probeert hij hier een leven op te bouwen. De politieagenten laten hem nu met rust, maar als ze hem ’s avonds tegenkomen zouden ze hem een flinke afranseling geven. Gewoon, omdat het kan. Hij woont waarschijnlijk met vijftien andere illegalen in een krap kamertje in de banlieu, de uitgestrekte voorwijken van Parijs. Geen warm water, geen verwarming of elektriciteit. Vreselijk. Ik kom er vaak, het is er afschuwelijk. De helft van de banlieuse mannen is werkloos. Ze zitten vast als muizen in een val. Terug naar hun land van herkomst kunnen ze niet. De Franse nationaliteit krijgen ze nooit. Ze moeten elke dag weer een nieuwe manier vinden om in hun onderhoud te voorzien. Ze eindigen als verslaafden in de goot of als criminelen in het zwarte circuit. Deze mensen kunnen niet stemmen. Ze kunnen niets anders doen dan bidden en wachten op hun dood. Ze zijn het andere gezicht van Europa, de zwarte bladzijde van onze geschiedenis die elke dag weer opengeslagen wordt. Daarom trek ik door de stad. Ik ben gepensioneerd, ik ben docent geweest en heb een redelijk pensioentje opgebouwd. Maar ik wil niet weerloos toezien. Ik wil een stem aan de stemlozen geven.’

Hij zweeg en keek naar de zwarte verkoper. Wij volgden zijn blik en zagen hoe twee agenten naderden en de lange Afrikaan snel een voetgangerstunnel in rende. ‘Beloof me iets,’ zei de man. We keken hem afwachtend aan. ‘Hoe rijk en succesvol je ook wordt, stem altijd met deze mensen in je achterhoofd. Stem niet om je eigen belangen te beschermen, maar om de belangen van anderen te behartigen. Denk aan deze mensen als je het rode potlood pakt. Vergeet je portemonnee en spreek met je hart als je stemt. Stem met je hart…’

Bad officials are elected by good citizens who do not vote.
George Jean Nathan

Always vote for principle, though you may vote alone, and you may cherish the sweetest reflection that your vote is never lost.
John Quincy Adams

Onder de kop World Exposed verschijnt elke werkdag een nieuwe column over (onderbelicht) internationaal nieuws, dat vanuit een tegendraads daglicht wordt benaderd. De columns verschijnen nu nog op deze blog, maar het is de bedoeling om binnena fzienbare tijd een losse website te lanceren en een groep jonge getalenteerde schrijvers en denkers te vinden. Nederland is toe aan een nieuwe generatie opiniemakers. Suggesties? Mail en denk mee!

5 Comments
  • waleed

    Mooie verhaal, tsja dit is jouw lot en je kreeg toen al advies van die oude franse man, terwijl je de keuze van je leven maakte om politicologie te gaan studeren, toeval bestaat niet 🙂

    Gr,

    Beantwoorden
  • Jan Hendrik Bos

    Kijk, dit vind ik nou een intrigerend verhaal. Het laat een glimp zien van het onzichtbare leven van hen die op straat een paar kruimels bij elkaar proberen te scharrelen.

    Het leven van die ‘Afrikaanse verkoper’ is een ongenadig harde realiteit. Zij overleven in bikkelharde omstandigheden waaronder ‘de Europeaan’ het nog geen drie dagen zal uithouden vermoed ik. Zou dat de werkelijke angst zijn van populisten?

    Iemand die op vakantie of een weekendjeweg voor een prikkie een zonnebril, sjaaltje of riem heeft aangeschaft bij die Afrikaanse verkoper, wat is dat voor iemand om die mensen een trap na te geven in het stemhokje?

    Beantwoorden
  • Roland

    Frankrijk is net als Nederland geen migratie land.Er is geen vet op de beenderen om te delen met de hongerige 80% van de rest van de wereld tenzij je net als zij wil eindigen in achterlijkheid en armoede.Overigens is Afrika in potentie een van de rijkste delen van de wereld. Grondstoffen,landbouw,ik lees net een stuk over de Côte d’Ivoire Ivoorkust, daar komt bijna 80% van de Europese cacau vandaan en iets van een 60% van het wereldwijde totaal.
    Dat is dan weer een positieve kant van de wereldwijde stijging in grondstof en voedselprijzen het wordt voor deze mensen mogelijk om een hogere levensstandaard te bereiken.

    Beantwoorden
  • Roland

    Die Afrikaanse illegaal zou dus een veel hogere levensstandaard kunnen bereiken als die zou gaan/blijven werken in de landbouw in zijn land van herkomst ipv Chinezen plastic snuisterijen verkopen in Parijs.
    Ook in de mijnbouw bestaan grote kansen op termijn zeker in Côte d’Ivoire.Maar ik denk dat veel van deze mensen denken dat geld in Europa aan de bomen groeit en ze zoeken een snelle manier om rijk te worden en er zijn mensen zoals die Fransman met pensioentje die denken dat het beter is om Afrikanen massaal aan het staats infuus te leggen ipv te motiveren om in hun land van herkomst de economische kansen te benutten.Die liggen in ieder geval zeker niet in Europa dat amper zelf het hoofd boven water kan houden als je kijkt naar de oplopende staatsschuld.Europese overheden geven ook het verkeerde voorbeeld door met miljarden te smijten om de zwakkere broeders uit de brand te helpen.Dat is juist het laatste wat je moet doen.Dit soort landen hebben jarenlang veels te veel geld uit gegeven.En de broekriem moet dus keihard worden aangetrokken de markt geeft dit signaal door de rente op leningen te verhogen en dan komt Europa die de marktwerking verstoord door goedkopere leningen mogelijk te maken.Wat dus niet motiveert om tot hervormingen te komen tenslotte als het fout gaat dan staat Europa klaar om miljarden in het gat te gooien.

    Beantwoorden
  • Jan Hendrik Bos

    @Roland: je kletst uit je nek. Nederland is bij uitstek een migratieland. Om de doodeenvoudige reden omdat anders hier niemand zou wonen en de laatste eeuwen zelfs omdat anders niemand hier het laagbetaalde werk zou doen. Zie nu weer het voorbeeld van de aardbeienplukkers die zelfs helemaal uit Roemenië moeten worden aangesleept. OK, dat mag dan niet, dan maar uit Polen. Terwijl er hier 500.000 mensen werkloos zijn. Je maakt mij niet wijs dat die 2.500 mensen daar niet uit te werven zijn.

    Maar goed. Misschien is het zo dat de Westerling liever lui op de bank chips ligt te vreten voor de televisie en moddervet zich ligt op te winden over toestanden in verre landen. Vooral die islamitische. Oh oh oh wat zijn dat toch een barbaren.

    Zolang dat nog allemaal kan hier, heb ik er geen moeite mee dat er een paar centen de grens over gaan om mensen in Afrika een beter bestaansrecht te geven. Alleen moet dat geld wel aan dat doel worden besteedt en niet om allerlei machthebbers daar in het zadel te houden om die waardevolle grondstoffen voor een prikkie hier heen te halen. Pas als we een fatsoenlijke prijs betalen voor de edelmetalen die nodig zijn voor onze mobieltjes gaat jou laatste redenering op en hoeven vrouwen, kinderen en mannen niet onder erbarmelijke omstandigheden in mijnen te werken daar.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X