Blog

26 nov / Westen is een slechte bondgenoot

Monique Samuel – Nederlands Dagblad 26-11-2010

Het christendom in het Midden-Oosten maakt moeilijke tijden door. Door twee controversiële oorlogen (Irak en Afghanistan) door ‘kruisvaarders’ en ‘Zionisten’ (VS en hun Europese bondgenoten), openlijke Westerse steun voor Israël, de groei van anti-islamsentimenten in Europa en de verderfelijke moraal van Amsterdam en Hollywood, worden christenen in het Midden-Oosten steeds vaker in verlegenheid gebracht. Ondertussen gaat de opmars van islamitisch fundamentalisme en extremisme gestaag door en kunnen christenen geen kant op. Het Westen stookt en port in het Midden-Oosten, maar knijpt als de pan overkookt haar ogen dicht. Ook van Nederland hoeven christenen geen hulp te verwachten.

De kerk in het Midden-Oosten lijdt. En sinds 9/11 en de agressieve inmenging van de VS en haar bondgenoten in de regio, eerder meer dan minder. Hoe vaker en uitdrukkelijker het Westen (lees: VS en Europa) zich met het Midden-Oosten en Centraal-Azië bemoeit, hoe moeilijker het wordt voor christenen. Dit ondervinden zendingswerkers en hulpverleners van christelijke signatuur die van Marokko tot Pakistan zomaar worden uitgezet. Deze hulpverleners (die het vaak helemaal niet eens zijn met het buitenlands beleid van hun land van herkomst) worden gezien als de lange armen van Washington en Londen, die geen middel zouden schuwen om het gezag van de heersende politieke leiders te ondermijnen en bekering van moslims te bevorderen.
Maar niet alleen Westerse hulpverleners stuiten op weerstand. Van Turkije tot Egypte worden kerken in brand gezet. Christenen voelen zich steeds meer in hun vrijheid aangetast, moeten zich in steeds hardere bewoordingen tegen het Westen uitspreken en buigen vaker voor maatschappelijke druk zoals strengere kledingcodes en het niet meer alleen naar buiten laten gaan van meisjes.
Dit heeft natuurlijk voor een deel te maken met regionale spanningen en problemen, maar het Westen maakt het leven van christenen in het Midden-Oosten moeilijker, niet makkelijker.
Openlijke steun voor Israël terwijl Jeruzalem onrechtmatig Palestijns, Libanees en Syrisch grondgebied bezet, nederzettingen blijft bouwen en voortdurend mensenrechten schendt wordt niet begrepen.
Harde, zelfs agressieve retoriek tegen de islam en de opmars van xenofobie in West-Europa wordt met argusogen gevolgd.

De strijd tegen het terrorisme en alle onrechtmatigheden daarin, zoals de inval in Irak, Quantánamo Bay en de martelingen in Abu Ghraib worden het Westen zeer kwalijk genomen.
En daar zijn de christenen in het Midden-Oosten en Centraal-Azië de dupe van. Want voor de meeste moslims is er geen verschil tussen de Amerikaanse Bob en Franse Margot en de Egyptische George of Irakese Mary. Christenen in het Midden-Oosten hebben vaak Westerse namen, gaan Europees gekleed en hoewel hun cultuur weinig verschilt met die van moslims, is de link al snel gelegd.
Daar komt nog bij dat het Westen, hoewel wij al lang beter weten, zich voortdurend blijft presenteren als de bakermat van de judo-christelijk-humanistische cultuur. Niet het Midden-Oosten, waar Jezus nota bene geboren is, maar Europa is de spirituele vader van een blanke Jezus en de tien geboden. Met mooie woorden stelt het Westen zich op als beschermheer van de christelijke minderheden in de islamitische wereld en schuwt daarbij geen beladen taal als ‘goed’ tegen ‘kwaad’ en ‘democratie’ tegen ‘dictatuur’.

Ondertussen handelt het Westen echter niet naar haar judo-christelijk-humanistische principes. Zij stelt zich zeer opportunistisch op in de armste gebieden op aarde, maar vooral in de meest olierijke regio ter wereld; het Midden-Oosten.

Deze discrepantie tussen woorden en daden zien we ook sterk in Nederland. Hoewel Nederland graag bekend staat als opzichter van internationaal recht, voert Den Haag al decennia een van de meest pro-Israëlische koersen van Europa. De Kabinetten Balkenende steunden de onrechtmatige inval in Irak en maakte graag goede sier in ‘de strijd tegen het terrorisme’ in Afghanistan. Daarnaast heeft Nederland nu een regering die leunt op een uiterst anti-Islamitische gedoogpartner. Wie denkt dat zo’n minderheidscoalitie van een anti-islampartij, een christelijk-democratische partij en een humanistisch-libertijnse partij het opneemt voor de in verdrukking geraakte christelijke minderheden in het Midden-Oosten, heeft het mis. Irakeze vluchtelingen werden slechts door een uitspraak van het Europese hooggerechtshof op het laatste moment (vooralsnog!) van een wisse dood gered en op Kamervragen naar het voortdurende geweld tegen christenen in Bagdad en omstreken antwoordt Minister van Buitenlandse Zaken Rosenthal dat er geen sprake is van gericht geweld tegen christenen. Extremistische groepen in Irak zijn al enkele jaren bezig met een stelselmatige zuivering van christenen, met alle gevolgen van dien. Aangezien Europa en de VS hun ogen sluiten, is de vonk nu ook overgeslagen naar andere landen in de regio. Zo werd er laatst in Egypte opgeroepen om ‘in navolging van onze broeders in Irak’ de ‘christenhonden in Egypte te verdrijven.’ Hetzelfde patroon zien we terug in Jemen en de Maghreb.

Niet voor het eerst schetsen beleidsstukken van het Ministerie van Buitenlandse Zaken een onjuist beeld, om zo enige politieke en diplomatieke verantwoordelijkheid te ontlopen. En zo geen enkele verplichting te hebben ten aanzien van asielzoekers en vluchtelingen. Liever dood dan nog een extra asielzoeker, lijkt de Regering Rutte te denken en dat terwijl de situatie van de christenen in Irak nijpender is dan ooit. De partij die in de islam een agressor ziet (PVV) wilt de slachtoffers van de islam niet beschermen. De partij die zich christendemocratisch noemt (CDA), laat haar christelijke broeders uitmoorden. De partij van vrijheid, gelijkheid en broederschap (VVD), vindt de een toch net wat gelijker dan de ander en lijkt bezuinigingen belangrijker vinden dan mensenlevens.
Het Westen zou haar rol in het Midden-Oosten goed moeten herzien. Door voortdurende bemoeienis en inmenging drijft zij de toch al instabiele relatie tussen de verschillende bevolkingsgroepen en religies op de spits. Daarnaast mag zij niet langer voor haar verantwoordelijkheden weg lopen. Waar mensenlevens op het spel staan (mede door haar eigen toedoen, immers christenen werden niet vervolgd onder Saddam Hussein) dient zij al haar middelen in te zetten om levens te redden en te beschermen. Dat is zij aan George en Mary verplicht…

2 Comments
  • Joseph

    Mooi stuk, heel goed verwoord, dit wordt gezegd door een Nederlandse Anja (Henk weet het nog niet 🙂 )

    Beantwoorden
  • Gerard

    Bijzonder dat wij moslims in Europa vaak net zo zien als de Arabische moslims de christenen zien, namelijk als ‘de lange arm van…’. Zouden wij (Westerse christenen) in de plaats van al dat wantrouwen niet het verschil moeten maken en de mensen om ons heen onvoorwaardelijk het vertrouwen moeten geven?

    Beantwoorden

Geef een reactie

X