Blog

05 apr / Waarom ik morgen vóór stem

In een kinky gay-gadget store in Amsterdam kijkt een groepje Oekraïense activisten wat verloren om zich heen. Het loopt weinig storm voor hun expositie over familieleven in de Oekraïne. Nu is het hen ook eigenlijk niet te doen om de foto- en videotentoonstelling “our families”, maar om het referendum. De T-shirts, banners, pamfletten, juten tasjes en vlaggen met daarop “vote yes for Ukraine” zeggen alles. “Ga alsjeblieft stemmen,” drukt een van de activisten me op het hart. “En stem vóór. Het is onze enige kans op een beter leven.”

Tijdens zijn speech niet veel later aan een iets groter en al lang overtuigd gezelschap, legt hij nog eens uit waarom. Het aanstaande associatieverdrag met de EU heeft de Oekraïense regering er eindelijk toe gedwongen een emanciperende maatregel voor LHBT’ers (lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders) door te voeren, namelijk de afschaffing van discriminatie op de werkvloer. Het was de eerste pro-gay maatregel sinds de afschaffing van het verbod op sodomie, direct na de val van de Sovjet-Unie in 1990, nu meer dan zestien jaar geleden. De gay pride van vorig jaar toonde nog eens hoe slecht het gesteld is met de veiligheid en acceptatie van homoseksuelen in de Oekraïne. Het was de gewelddadigste mars tot dan toe. Deelnemers werden door extreemrechtse groeperingen aangevallen. De politie deed niets.
‘Associatie met de EU is de enige manier om onze regering te dwingen ons te beschermen en gelijke rechten te geven. Zo niet, dan worden we weer terug in de handen van Rusland geduwd en zal onze positie verder verslechteren.’

Het is een duidelijke boodschap die door de gay-beweging in Nederland met debatten, cafécampagnes, kroegentochten in Amsterdam en Rotterdam, een aparte website rainbowvote.nl en een regen aan artikelen in gay-media flink wordt ondersteund. De Nederlandse LHBT-beweging zal nog weleens de hoogste opkomst van heel Nederland kunnen hebben. Uit een onderzoek van gay.nl onder vijfhonderd respondenten bleek 66% van plan te stemmen, dat ligt beduidend hoger dan het verwachte nationale gemiddelde.

Tegenstanders voor associatie met de Oekraïne binnen de Nederlandse LHBT-gemeenschap stellen dat Oekraïense activisten met het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens een veel sterkere poot hebben om op te staan.  Toch zit er pas sinds een jaar schot in de zaak. Geld telt nu eenmaal zwaarder dan hoge idealen en aangezien de EU die twee zaken aan elkaar koppelt, ziet ook de Oekraïense regering noodzaak dat te doen.
Het wordt er allemaal niet overzichtelijker op. Ik was vanaf dag één tegen associatie met de Oekraïne. Wetende dat Putin uit is op een Euraziatische Unie – met daarin als belangrijke anker deze oude Sovjet-republiek – was een ondoordachte Europese associatie met Kiev niet alleen olie op het vuur maar ook ronduit voorbarig. De gevolgen zijn bekend: Rusland annexeerde Oekraïens grondgebied en er ontstond een bloedige oorlog aan de Europese grens.

Maar nu het referendum voor de deur staat en de politieke situatie allang is geëscaleerd tot een geopolitieke oorlog, gaat een “nee” tegen dit associatieverdrag niet langer om een vrij handelsverdrag. Het gaat om Europese solidariteit, opstaan tegen Rusland en de politieke toekomst van een verscheurde natie duizenden kilometers verderop.
Maar zo wordt dit referendum hier niet uitgelegd. De nationale volksraadpleging is compleet gegijzeld door tal van populistische, politieke en commerciële krachten. Terwijl op youtube dramatisch aangezette Oekraïense reclamefilmpjes mij ervan proberen te overtuigen dat ik met een simpel kruisje de bloedige oorlog met Rusland eigenhandig kan stoppen en de Oekraïeners eeuwige vrede en veiligheid kan geven, schreeuwen tal van groepen en partijen hier om het hardst dat ik met dat andere kruisje ons voor eens en altijd van de expansiedrift van Brussel kan verlossen.

Een “nee” tegen dit verdrag wordt uitgelegd als een “nee” tegen de Europese Unie, een “nee” tegen het liberaal-kapitalisme en een boycot op oneerlijke handelsverdragen, een “nee” tegen het huidige Nederlandse regeringsbeleid, een “nee” tegen een referendum over een economisch-strategische kwestie waar het gewone volk niet over zou moeten beslissen, een “nee” tegen onderlinge solidariteit en nu dus ook nog een “nee” tegen een mogelijk toekomstig homohuwelijk. Oh en tenslotte, maakt diezelfde “nee” me ook nog Rusland-sympathisant.

Thuisblijven is echter ook geen optie – zelfs al zou dat strategisch zijn en wordt voor-stemmers geadviseerd pas bij het halen van de kiesdrempel om acht uur ’s avonds naar de stembus te rennen – want daarmee geef ik het signaal af niet voor volksraadplegingen te zijn. Maar ik ben wel voor referenda, alleen dan over de kernzaak. Namelijk: willen wij als Nederlandse volk tot een constant uitdijende politiek-economische Unie behoren. Daarop zeg ik volmondig “ja”, maar daarmee zeg ik niet noodzakelijkerwijs “ja” tegen dit associatieverdrag. En zo is de cirkel weer rond.

Het lijkt er sterk op dat geen van de politieke partijen in Den Haag gebaad is bij een succesvol en eerlijk verloop van dit referendum. De gevestigde orde niet omdat ze hoofdpijn krijgt van het vooruitzicht dat het Nederlandse volk in de toekomst echt over zaken mee mag beslissen. En de Nederlandse oppositie niet omdat het hen niet over de daadwerkelijke kwestie maar hun eigen anti-Europese politieke agenda gaat.

Aldus mijn gewetensnood. Toch heb ik na lang wikken en wegen besloten “vóór” dit associatieverdrag te stemmen. En wel omdat ik mijn stem niet wil laten gijzelen door populistische partijen, ik vind dat de EU tegen Rusland haar rug moet rechten, er in de Oekraïne genoeg bloed is vergoten om een klein beetje meer bij het “westen” te mogen horen, het absurd is dat als Marokko (1996) en Chili (2002) in alle stilte een associatieverdrag met de EU konden tekenen van dit associatieverdrag zo’n politieke parade moet worden gemaakt, maar het meest van al zodat die roze wortel voor de Oekraïense regering niet in een blauw-gele-stok verandert. Laat dat homohuwelijk er maar komen, ook al duurt het nog vijf verdagen en twintig jaar.

 

1 Comment
  • Mo

    Beste Mounir,

    Ook ik probeer tot een weloverwogen besluit te komen. Om die reden heb ik je blog gelezen. Dank je wel voor het delen van deze inzichten. Echter kom ik tot de conclusie dat je weinig rationele argumentatie aandraagt. Je argumenten zijn emotioneel van aard. Het associatieverdrag is voor zover ik het weet in de praktijk een stap richting lidmaatschap. Dit zou betekenen dat we heel wat landen op deze aardbol op termijn zouden moeten toelaten tot de EU om gelijke rechten voor homoseksuele mensen te bewerkstelligen. Ik ben van mening dat er een arsenaal aan andere middelen en manieren is waarmee dit doel bereikt kan worden. Met andere woorden, ik geloof niet in de kern van je boodschap. Namelijk dat dit verdrag de enige manier is om homoseksuele bij te staan. Ja het zal ze zeker helpen, maar is niet de enige manier. Zelfde geldt ook voor het argument ‘opstaan tegen Rusland’. Samengevat zoals eerder aangegeven is de grens zoek als deze argumenten in een ‘Ja’ zouden moeten resulteren.

    MVG.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X