Blog

11 okt / Vrijheidsstrijders

En ja hoor, ik heb ze weer gespot.

Broer en zus, letterlijk en ook van mij want zo gay als het maar kan.
Vrolijk worden ze er niet van; gay zijn in een Turks-Koerdisch PKK-vluchtelingenkamp in letterlijk the middle of nowhere (lees: een verlaten stuk kaal en dor woestijn zonder zand of bergen of wat ook, gewoon ruwe stenen) ergens in het grensgebied tussen de Koerdische Regionale Overheid en de Arabische autoriteit van Bagdad is niet grappig.
Zeggen dat ze gay zijn doen ze ook niet. Weten dat ze het zijn, is tenslotte nog maar de vraag. Maar als ik naar hun geknuffel en innige blikken van verstandhouding kijk en het halfuur lange relaas van Beritan heb aangehoord – een 23-jarig meisje die door de zware leefomstandigheden eerder oogt als 35 – waarom ze absoluut nooit met een man wil trouwen, weet ik genoeg.

Daarbij scoort ze op al mijn gay criteria. Strak bloesje (foksia) waarvan de kraag niet omhoog maar opzij getrokken is. Broekspijpen worden nog eens extra opgerold. Handen gaan plompverloren in de zakken van haar zwarte strakke jeans. Poteus is ze niet, verre van. Beritan is een ranke slanke vrouw. Maar het is iets in die blik, dat stoere knotje, de manier waarop ze loopt en dan weer wel poteuse schoenen – hoe kan het ook anders. Het lijkt soms wel alsof alle lesbiennes hun schoenen in dezelfde lesbo pottenstoren kopen: walk the talk, zullen we maar zeggen.

Na jaren door het Midden-Oosten en Noord-Afrika te hebben gereisd en van Egypte tot Turkije en bruisend Dubai tot spuuglelijk Amman en nu dus zelfs in het afgelegen Koerdistan in Noord-Irak heimelijk naar soortgenoten te hebben gezocht, ben ik tot de indrukwekkende conclusie gekomen dat in welk land je ook bent en welke cultuur mensen ook hebben (ik was eerder ook al number 1 gay spotter in Oeganda en Thailand) je onze alleraardigste soortgenoten er direct uitpikt omdat we, wereldwijd, altijd, eigenlijk, gewoon, exact hetzelfde zijn.

Dezelfde manieren, dezelfde stijl, dezelfde onbewuste kleine gedragingen en blikken die oh zo stereotiep toch telkens weer in aangepaste vormen en op nieuwe gezichten voorkomen.

Zoals ook bij Beritan’s jongere broertje Gumah (19, letterlijk: “vrijdag”). Hij is lang, slank en ongekend modieus voor de armzalige omstandigheden van het kamp. PKK-strijders zijn stoer en macho, maar Gumah loopt kaarsrecht met kleine passen door de straten. Geen stoere schouderbewegingen zoals elke Koerdische, Arabische of Turkse man betaamt, maar gracieus, soepel en sierlijk. Hij is veel te lief en zacht om überhaupt de zoon van een rebel te zijn. Hoewel eigenlijk zijn Beritan en Gumah ook vrijheidsstrijders. Ze willen weg, naar Europa, niet voor geld maar creatieve zuurstof. Ik kijk zuchtend om me heen en trap tegen een steentje. Hoe lesbisch. Lachend slaat Beritan een arm om me heen en innig verstrengeld lopen we gedrieën heerlijk sierlijk-pottig verder.

Luister op BNN Today m’n dagelijkse audiodagboek! Over mijn bezoek aan het PKK kamp maakte ik het volgende item: http://www.radio1.nl/items/87714-monique-op-reis

IMG_7948

Foto’s: Monique Samuel (C)

3 Comments
  • Dick Rooduyn

    Mocht je nu wel een stoer uiterlijk hebben en neemt geen kleine stapjes, ontsnap je dan aan jouw waarneming? Bedoel het niet flauw want zelf ben ik naief en ben menigmaal verrast door een bekentenis van zowel man als vrouw, dat laatste overkomt meer mannen. Het maakt mij eerlijk gezegd niet uit maar dat maakt jouw onderzoek niet minder interessant/belangrijk te kunnen onderkennen binnen dergelijke culturen wie wat is en hoe zich te moeten gedragen.
    Wees vooral voorzichtig Monique, zie uit naar je volgende blog!

    Beantwoorden
  • Miranda van Dijk

    Lieve Monique,
    Vergeef mij het tijdstip waarop ik dit schrijf. Ik zit met een muziekje van Mercedes Sosa en een glas wijn achter mijn laptop en de nacht blijkt erg jong te zijn. Via een innnemende dame werd ik op jou geattendeerd. Nu, ik heb opgelet wat je schrijft en wat je zegt. En dat is nogal wat. Dat is weloverwogen. Ik heb me verdiept in je geschiedenis, je gevecht, je drama en je liefde voor jezelf en de trouwheid daar aan. Mooi vind ik dat. Nobel ook. En er is verlies, pijn, verlies van verbinding met dierbaren. Monique ik heb geen verstand van politiek. Ik heb geen verstand van de gevechten waarin jij je daar in het verre oosten bevind. Maar ik begrijp dat iedereen leeft naar wat hij of zij gelooft. En dat iedereen daar soms een gevecht voor moet aangaan. Je hebt dat ook gedaan. Respect Monique. Je kunt niemand anders zijn als wie je ten diepste bent. En je wilt jezelf ten diepste geven, in alles, denk ik. Ik ben mijn tocht ook gegaan. Afgestaan bij geboorte, koud pleeggezin, adoptiecrisis, identiteitscrisis, op zoek naar echte verbinding en daarna vrouwenliefde ontdekken en leven. Liefde kent voor mij geen kleur, geen geloof, geen gemeenschap, geen strakke voorwaarden. Het is er als je het voelt. Het hart en lijf liegt niet. Het maakt zoveel mooie energie los als het vrij beleefd kan worden. Lieve Monique, dankjewel voor je inspiratie. Het lijkt me inspirerend om onze werelden uit te wisselen. Voel je vrij om dat te doen. Je bent erg welkom. Miranda van Dijk mail@mirandavandijk.com

    Beantwoorden
  • Miranda van Dijk

    Wat jammer dat je de oprechtheid van mijn bericht niet kon ervaren!

    Beantwoorden

Geef een reactie

X