Blog

23 jan / Van het naaktstrand naar de hoogmis

Tijdens mijn studietijd in San Diego, bezocht ik bijna dagelijks het strand. UC San Diego bezit 20 miles aan strand en kliffen. De oceaan lag op zo’n tien minuten loopafstand van mijn appartement. Zelfs in november en december is het weer in San Diego prachtig. Ik begaf me dus regelmatig naar de steile hellingen van Black Beach, waar je via een lange klim naar beneden uiteindelijk op het brede strand uitkwam. De tocht langs die roodkleurige scherpe hellingen is ongelofelijk mooi en herinnerde me telkens weer aan de klimtochten door de Sinaï-woestijn. Alleen had je hier altijd weer de gigantische schuimende golven van de Pacific Ocean die je al vanaf ver kon zien (en horen!).

Bovenaan de kliffen staan twintig waarschuwingsborden en hangen verschillende overheidsdocumenten met waarschuwingen dat iedereen die naar beneden klimt een boete van $1000,- krijgt. Niemand die erop let. Black Beach is ruig en onbereikbaar en daarom erg populair bij surfers en nudisten.

Mijn tochtjes naar het strand bleven niet lang onopgemerkt. In mijn appartement werd ik al snel beach girl genoemd.
‘Hoe gaat het beach girl?’ vroeg Liz, mijn Canadees-Koreaans-Amerikaanse suite mate. ‘Going to the beach today… again?!’
Liz ging niet naar het strand. Zoals de meeste Californiërs, had ze de zee al veel te vaak gezien. Mijn vrienden en studiegenoten lachten om mijn bruine gezicht en donkere benen. Vaak stormde ik op het laatste moment de collegezaal binnen, met het zout nog in m’n haren en m’n natte bikini onder m’n verschoten T-shirt. De professoren keken nergens van op. Universiteiten in de VS zijn niet zo formeel. De helft van de klas zit nog in z’n pyjama te geeuwen, terwijl de andere helft minirokjes draagt en op afgetrapte teenslippers door de collegezalen slentert.

Maar Liz’s interesse in de stranden groeide toen ze hoorde van het nudistenstrand.
‘Hebben wij dat hier? Een naaktstrand? Is dat niet illegaal?!’

Uitgelaten stormde ze door het appartement, met spleetogen groot als schoteltjes…. Ik lachte. Ik wist niet eens dat ze dat kon.‘Ik wil er heen, ik wil er heeeeeen!’ riep ze luid.
Ik keek haar verbaasd aan. Ik meed het naaktstrand als de pest. Zodra ik van de kliffen was afgedaald liep ik altijd direct naar links, waar de tien mijl aan leeg strand lag. Rechts was immers verboden terrein. Daar liepen de zes of zeven nudisten die Zuidelijk-Californië rijk is. Daar lagen vieze mannen in hun blote kont.
Maar Liz was vastbesloten, ze moest en zou die nudisten zien.

‘En dan ga ik ook bloot!’ riep ze uitgelaten. Hanna, de Noorse studiebol van ons appartement keek verstoord op. ‘Kan dat wat zachter graag?’ zei ze bits. Liz trok me naar haar toe en ging fluisterend verder.‘Morgen gaan we oké? Morgen gaan we naar het naaktstrand. Neem niets mee… we gaan helemaal…. Naakt!!!!’
‘Maar morgen is het zondag.’

Who cares? Zondag, maandag, prima toch. Het wordt heerlijk weer! Perfect dus voor een eerste naaktervaring.’
Ik vond het geen goed idee. Maar ze was vastbesloten, we moesten en zouden naar het naaktstrand. Als ik niet meeging, ging ze alleen. En wie wist wat er dan wel niet zou gebeuren.
‘Ik ben klein,’ zei ze. ‘Jij moet me beschermen.’
‘Ja hallo, ik ben ook niet bepaald groot hoor!’
Ze keek me aan. ‘Jij bent minstens four feet langer dan ik. Naar onze maatstaven ben jij super lang. En jij gaat naar de gym, dus je bent sterk. Je moet wel mee.’
Ik gaf me uiteindelijk maar gewonnen en ging die avond vroeg naar bed. Ik zou m’n energie nog hard nodig hebben. Met Liz wist je het maar nooit… Die zag ik nog in staat om op een haai rodeo te gaan rijden.

De volgende ochtend gingen we op weg naar het strand. Het was twaalf uur ’s middags en de temperatuur lag al hoog boven het kwik. Het was een warme novemberdag en er was geen zuchtje wind. Liz had een tas vol spullen op haar rug.
‘We zouden toch niets meenemen?’ vroeg ik haar.
‘Nou, ik bedacht me… dat het toch wel wat gevaarlijk kon zijn. Dus heb ik cola mee en pepperspray.’
‘Cola en pepperspray? Wat dacht je daarmee te gaan doen?’
‘Nou als zo’n man vervelend wordt dreig ik eerst met m’n flesje cola. Dat plakt hoor! En als dat niet werkt, dan spuit ik hem in z’n ogen. Of… of ergens anders…’ Ze giechelde.
Vermoeid sloeg ik m’n ogen ten hemel en hielp haar toen naar beneden af te dalen. De rotsblokken waren gigantisch en ik moest Liz meerdere malen een zetje geven om haar over de grote stenen te helpen. Het lijkt wel een schoolreisje, dacht ik. Een schoolreisje naar het naaktstrand.
Eenmaal beneden keek ze gespannen rond. ‘Waar zijn ze dan?’ riep ze.
Ik wees naar rechts.
‘Daar, bij die oranje vlag.’
‘Oh ja, ik zie ze!’ En weg was ze. Ze stormde naar de vlag, terwijl ik haar probeerde bij te houden. ‘He Liz, kom op, het is geen dierentuin! Doe niet zo gek.’

Maar Liz trok zich nergens wat van aan. Al rennend trok ze haar kleren uit en stormde regelrecht de zee in. Ik rende haar achteraan en probeerde de regen aan kleding bij te houden. Haar shirt, haar broek… en maar rennen.Terwijl zij naar de oceaan stormde, raapte ik haar spullen bijeen en bleef weifelend langs de vloedlijn staan. Ze riep en schreeuwde. Er was niemand in het water. De nudisten stonden zeker een kilometer verderop. Ik kon ze in ieder geval niet zien. Het leek wel alsof het hele strand voor ons was. Het strand en de oceaan….
‘Kom nou Monique!’ riep ze.
Ik maande haar terug te komen, maar ze ging steeds dieper. Haar hoofd stak nog maar net boven het water uit.‘Het water is heerlijk. Wat een perfecte temperatuur!’ Klonk er vanuit de verte.
Ik liep langzaam het water in, maar liet m’n kleding aan.
‘Dit moet je meemaken, het voelt geweldig!’
Ze kwam terug naar de kust en trok me mee het water in. Ik stribbelde tegen. Mijn kleding en de bundel kleding van haar werden nat.
‘Is dit niet zoals God ons gemaakt heeft?’
‘Jawel, maar dat was in het paradijs…’ zei ik aarzelend.

‘Ja, ja, de zondeval… Calvinistisch gedoe. Is het hier geen paradijs dan?’
Ik keek om me heen. Achter ons lag het lege strand met daarachter de grote rode rotswanden. Hier en daar stond een palmboom in het mulle zand. De oceaan was helder en blauw. De zon stond strak aan de hemel. Liz lachte en straalde en trok mee me aan mijn arm. Voor een klein meisje dat niet naar de gym ging, had ze opvallend veel kracht in haar armen.
Ik gaf me gewonnen en waadde langzaam de zee in. Het water duwde me voort, de gigantische golven tilden me op, het zout spatte in mijn gezicht. Liz en ik pakten elkaars handen vast en sprongen de golven in. We zwommen, gilden en lachten… Voor even was de wereld van ons. Was het leven van ons. Nooit, nooit eerder, had ik me zo één met de zee en de natuur gevoeld.

Uren later stormden we in natte kleding de berg op. We waren de tijd helemaal vergeten en dat terwijl we naar de avondmis zouden gaan.
‘We moeten eten, we moeten eten!’ riep Liz steeds.
‘Hoezo?’ vroeg ik verbaasd.
‘Anders kan ik niet aan het Avondmaal. Je moet nuchter zijn en een lege maag hebben als je de hostie ontvangt!’
We renden nog wat harder. Op een gegeven moment tilde ik haar op. Zo stormden we omhoog.

Eenmaal in het appartement renden we gillend naar onze kamers. We douchten en lachten. Onze room mates keken verstoord op.‘Waar komen jullie vandaan?’ vroegen ze verbaasd.‘Het naaktstrand,’ gierde Liz.
‘En waar gaan jullie nu heen?’
‘De kerk,’ riepen we gezamenlijk.

Terwijl we snel wat Mexicaanse taco’s opaten, renden we naar de auto en gingen op weg naar de katholieke kerk die Liz regelmatig bezocht.
Ze kende geen enkele route uit haar hoofd en probeerde het navigatiesysteem van haar Blackberry aan de praat te krijgen.

Come on!’ riep ze terwijl ze woest op de knopjes tikte.
Met gierende remmen stopten we uiteindelijk voor de kerk. De mis was al begonnen, dus haasten we ons snel naar binnen, haalden een paar keer diep adem en schoven toen snel een bankje in.
De zwarte priester merkte ons op en zwaaide vrolijk.
De schriftlezingen werden verzorgd door verschillende studenten en toen begon de priester te preken. Ik was stomverbaasd. Dit was geen katholieke kerk, dit leek wel een evangelische gemeente. De priester zong, de Amen’s en Halleluja’s waren niet uit de lucht en de preek, was echt een… preek! Niets geen korte overdenking, zoals ik ze uit de katholieke kerken in Nederland gewend ben.

Vervolgens zongen we prachtige Amerikaanse hymen.
Amazing grace,’ galmde er uit vele studentenkelen. De pianiste speelde prachtig.
‘Zij is lesbisch,’ mompelde Liz. ‘En daar zit haar vriendin.’
‘Oh,’ fluisterde ik verbaasd. ‘Is dat geen probleem?’‘Een probleem? Hoezo?
’‘Nou dit is Amerika en daarbij, het Vaticaan staat hier toch helemaal niet achter?’
‘Dit is geen Amerika fluisterde Liz. Dit is Californië en… oh, is de Paus het hier niet mee eens?’
Ze keek opeens met hele andere ogen naar de pianiste die ingetogen achter de vleugel zat.
Ze fronste even en keek een minuut stil voor zich uit.

‘Maar ze speelt zo mooi,’ verzuchtte ze uiteindelijk. ‘De Paus zou dit moeten horen… Hij weet niet waar hij het over heeft.’
Ik keek naar de pianiste en de zwarte priester die zijn handen in de lucht hief en swingende dansbewegingen maakte.
Toen sloot ik mijn ogen en luisterde naar de prachtige liederen. Onder mijn voeten deinde de zee… In de verte zwommen dolfijn.

Van het naaktstrand naar de hoogmis, dacht ik. Zo simpel kan het zijn… Zo simpel.
Zondeval of niet, dit was haast het paradijs.

1 Comment
  • Richard

    Hoezo zou de paus het er niet mee een zijn?

    Beantwoorden

Geef een reactie

X