Blog

30 nov / Vakantie in eigen huis

John is een goedlachse zware Surinamer. Hij werkt in de bouw. Excuses: hij werkte in de bouw. Zijn nieuwe baas heeft hem weggepest.

‘Hij zei: ‘Hé John, het is niets persoonlijks hoor, maar ik werk niet met jouw soort,’ zegt John, met merkwaardig genoeg nog steeds een glimlach op z’n gezicht.
‘Ik heb gewoon doorgewerkt en m’n best gedaan. Maar hij zat me zo te pesten dat ik het op een gegeven moment spuugzat was. Hij kon me niet ontslaan, want dat is discriminatie. Maar ik heb zelf ontslag genomen.’

‘Wat erg…!’ zeg ik.

‘Tja ik weet niet wat het is hoor met dit land. Kleur is opeens zo belangrijk.’

‘Denkt u dat de PVV daar iets mee te maken heeft?’ vraag ik voorzichtig.

‘Oh ja, ja absoluut. Wilders is gevaarlijk. Hij geeft ons allemaal een swaar onprettig gevoel. Iedereen met een kleurtje voelt zich…. Ehhh klote swa!’

‘Dus u vindt de PVV meer dan een anti-islampartij?’

‘Ja, ja absoluut. Kijk… hoe sal ik ’t es zeggun…. Hij is een kunstenaar, een artiest. De islam is een kunstje waarmee hij zich op een podium heeft geplaatst. Maar om op dat podium te blijven moet ‘ie meer doen. Dus komt met etnische registratie dus en opmerkingen over Antilianen en Surinamers. Marokkanen zijn een dekmantel, maar we zien steeds meer z’n echte gezicht.’

‘Gaat Wilders voor het premierschap?’
‘Ja schatje! Hij stopt niet tot ‘ie er is hoor,’ lacht John luid.
‘Wat doe jij dan?’

‘Wat denk je? Migreren natuurlijk… ga hier echt niet blijven zitten met zo’n gek.’

Ik knik.
Opeens buigt John zich naar me toe.

‘Maar weet je, het is allemaal al te laat.’

Ik kijk hem verbaasd aan.

‘Hoe…?’
‘Jij bent halfbloed hè…’ zegt John triomfantelijk.

Ik knik.
‘Nou kijk, dat is de toekomst. Er zijn nu zoveel mooie halfbloedjes, het hele land mixt! Dat maakt mij zo blij, dan zeg ik John: er is hoop. Kijk, je kan misschien een blanke oma zijn die bang is voor buitenlanders. Maar dan trouwt je dochter met een swarte en dan heb je en swart kleinkind. Dan denk je opeens wel anders. Dat is wat er nu gebeurt. Er zijn nu 2 of 3 miljoen gemixte Nederlanders. Dat kan je niet meer terugdraaien. Nederland wordt steeds mooier, steeds gemixter, steeds kleuriger, we eten elkaars eten, luisteren elkaars muziek, geweldig… ik vind dat echt prachtig!’
‘Maar dat verklaart toch wel waarom sommige autochtone Nederlanders misschien bang zijn? Misschien geven al die halfbloedjes ze wel het gevoel dat het land wordt overgenomen.’

John haalt z’n schouders op.

‘Ze zijn toch net zo blank als dat ze zwart zijn? En wat is dat toch met kleur? Waarom zou jij enger zijn dan een blond meisje met blauwe ogen… het gaat toch om wie je bent? Nederlanders houden van vakantie, ze reizen overal en nergens heen, maar man, nu krijgen ze vakantie in eigen huis, prachtig!’

We zijn in Duivendrecht en John stapt uit. Hij geeft me een grote brede eeltige hand en een schouderklopje.

‘Het was heel mooi om met je te praten schatje. Ik had graag nog wat langer doorgepraat over politiek enso, maar m’n kaartje gaat niet verder.’
Ik knik en zeg hem gedag.
Eenmaal buiten maakt hij met zijn grote zware lijf een sprongetje en roffelt op het raam van de trein.
Ik zwaai en hij zwaait terug.
Groot en grijnzend. Prachtig.
Ja, met John heb je vakantie in eigen huis. En geen haar op m’n hoofd die denkt bang te zijn…

1 Comment
  • Ronald-Jan

    Mooie ode aan John 🙂 Misschien kom ik hem ook nog eens tegen in de trein…

    Beantwoorden

Geef een reactie

X