Blog

02 mei / Unieke voorpublicatie! (Zetá)

Beste bloglezer,

Zoals sommigen van jullie wellicht werk ik nu al geruim twee jaar aan een nieuwe roman onder de (werk)titel Zetá. Een ontroerend en soms ook wat wanhopig verhaal over een bijzondere vriendschap tussen twee vrouwen; een psychologe en Zetá – een mysterieuze dame uit Spanje.
Het verhaal bestaat uit twee verhaallijnen en afgelopen weekend is een mijlpaal bereikt. De verhaallijn over Zetá is ‘af’!
Daarom nu het eerste hoofdstuk als voorproefje. Check de weblog regelmatig, want misschien volgen er meer…
Ik ben benieuwd naar jullie reactie(s)!

—-

‘Ik ben op weg’

Op een mooie zonnige dag waarop duizenden scholieren vierden dat ze voor hun eindexamen waren geslaagd, sloot ze de deur van haar ouderlijk huis. De takken van de bomen aan de overkant van de straat wuifden langzaam in de lichte julibries en de groene blaadjes ritselden zachtjes. Verder was de straat vreemd stil, alsof de keitjes hun adem inhielden en in gelatenheid wachtten op wat komen zou. Ze keek een tijdje met samengeknepen ogen in het felle licht van de ontwakende zomerzon. Toen haalde ze diep adem en draaide zich nog eenmaal om. Maar het warme zonlicht scheen op haar gekleurde huid en de wind blies haar haren lichtjes op, het nieuwe leven lachte haar tegemoet. Er was licht, overal was er licht… het smalle rijtjeshuis was niet iets om lang bij stil te staan.
‘God, dit was het dan,’ fluisterde ze zacht, daarna liep ze met een zware rugtas haar nieuwe leven tegemoet.

De hartkloppingen begonnen langzaam, onderweg in de trein naar Paris Nord en verder. Waar ben ik aan begonnen, dacht ze. Maar er was geen terugweg, er was geen plek om thuis te noemen, niet meer in ieder geval. Ze staarde uit het raam en duwde haar warme wang er tegen aan, het was koud en vies. Ze gleed met haar vingers over het grauwe glas en maakte kleine rondjes in het stof, haar vingertoppen kleurden een vies grijsbruin. Ga maar, had de stem diep van binnen gezegd. Ga maar tot je jezelf gevonden hebt. Bezoek de jeugd van je vader, ontmoet zijn kindertijd, zoek die tweede cultuur die jou tot jou maakt. En de stem was harder en harder geworden, tot hij haar in de nachten wakker hield en haar overdag overstemde. De zachte fluistering was veranderd in een orkaan van lawaai, piepend en schreeuwend. Het was vreselijk geweest.
Uiteindelijk had ze toegegeven aan de wens om alles achter te laten wat haar gebonden hield, ze had geluisterd naar de stem die haar voorstelde een nieuw leven te beginnen. Een leven waarin ze dezelfde naam zou dragen maar er een andere betekenis aan zou geven, haar eigen betekenis. De kerkbanken hadden gejeukt, de schoolbanken hadden gekriebeld en haar slaapkamer had haar meer en meer benauwd terwijl ze piekerde over het hoe en wat van haar vertrek. Maar toen ze vanochtend opstond en een simpel briefje schreef met de tekst: ‘Het spijt me mam, maar ik kan niet anders’, was ze niet verrast of ontsteld geweest. Ze had gedaan wat ze moest doen en het deed haar pijn, maar het was dezelfde verlossende pijn als het ritmisch stoten van haar hoofd tegen het raam. Geduld, geduld, eens zou het glas breken.

Terwijl ze naar buiten staarde, besloot ze dat ze haar vader zou volgen tot ver in Andalusië of tot het einde van de wereld als het moest. En ze deed een plechtige belofte. Wat er ook gebeurt, ik zal de toekomst omarmen en ik zal sterk zijn. Ik ben zoekende, maar niet onzeker. Ik ben alleen, maar niet eenzaam. Stilletjes sloeg ze een kruis. Ze draaide haar hoofd richting de zon achter het stoffige glas en prevelde zachtjes haar gebed. Maar het was niet aan God gericht, nee, haar gebeden waren slechts lichte fluisteringen voor haar eigen ziel. Toen sloeg ze haar lege notitieboekje open en streek de eerste bladzijde glad. Ze pakte haar pen en schreef uiterst langzaam en geconcentreerd:

[begin lettertype 2]
Ik ben op weg.
[eind lettertype 2]

Ze keek weer naar buiten terwijl ze in gedachten verzonken met haar grijsbruine vingertoppen over het nieuwe notitieboekje gleed. Langzaam verdween de kaft onder tientallen grauwe strepen tot de oorspronkelijke afbeelding nog nauwelijks zichtbaar was.

2 Comments
  • Joseph

    Een veel blovend begin. Het nodigt uit om verder te lezen. Ben zeer benieuwd naar de rest. Schiet het een beetje op :)!!

    Beantwoorden
  • Anja Samuel

    Boeiend nu de rest nog!. Ik wil nu verder lezen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X