Blog

26 okt / Tweede Ferry: Ongemakkelijke wurggreep

Vandaag mijn tweede Ferry in NRC Next.

CCrystal (19 jaar, 1 meter 55) zette voorzichtig de eerste stap in het studentenappartement. Melissa (25 jaar, 1 meter 85) rond en gezet zoals een volkse Amerikaanse betaamt, veerde uit haar megastoel.
“Hey new suite mate!” riep ze uitbundig.
Verschrikt greep Crystal de banden van haar vierkante rugtasje nog wat steviger vast. Ze had er net een tien uur lange vlucht uit Beijing op zitten. Eigenlijk heet Crystal Huiqian Yu, maar niemand kon die naam uitspreken. Crystal had nog nooit een voet buiten de volksrepubliek China gezet. Ze had nog nooit een Amerikaan gezien. En Melissa, vierdegeneratie Amerikaans-staatsburger met Nederlandse voorouders, was héél veel Amerikaan voor Crystal die bedolven werd onder haar armen, omvangrijke boezem en lange blonde haren.
Tussen al het vriendschappelijke geweld van Melissa, zag ik nog net de angstige blik in Crystal’s ogen. Toen maakte ze zich uit de voeten. Even later vond ik haar ineengedoken op een betonnen trap. Aarzelend maakte ik een onhandig hoofdkinkje. Ik besloot haar maar geen hand te geven.
“This… people… are… scary,” stotterde ze in moeizaam Engels. “She tried to kill me!”
“No, she tried to welcome you!”
“That… is… welcome?”

Ik heb Crystal op zien bloeien in ons vrolijke studentenappartement op de campus van UC San Diego, maar tussen haar en Melissa kwam het nooit meer goed. Iedere keer als Melissa met een hoop kabaal en “oh my gosh-es!” de woonkamer binnenkwam, kromp Crystal onherroepelijk ineen.
Terwijl ik het derde en laatste presidentiële debat tussen Obama en Romney terugkijk, denk ik aan dit beeld uit mijn Amerikaanse studententijd. Het verkiezingsdebat ging over foreign policy en China kreeg er zoals verwacht flink van langs. Of er een handelsoorlog komt? vroeg de presentator zich af. Wie de campagnespotjes van Romney en Obama bekijkt zou het wel geloven.
“China exporteert zoveel en wij zoveel,” zei Romney verongelijkt terwijl hij zijn hand respectievelijk hoog en laag hield. “Dus het is duidelijk wie er niet bij een handelsoorlog gebaat is.”

Het is de ongemakkelijke spierballentaal van een supermacht die weet dat hij niet langer de enige is. De VS kan zich geen oorlog met China permitteren. Ook geen handelsoorlog. China en de VS houden elkaar in een ongemakkelijke wurggreep. Washington heeft zich veel te afhankelijk gemaakt van Peking, om zich nog aan de haat-liefde hug te kunnen onttrekken. Zonder Chinese geldinjecties is Amerika failliet.
Om diezelfde reden is er nu al vijfenzestig jaar vrede in Europa. De toekenning van de Nobelprijs voor de Vrede voor de EU was weliswaar terecht, maar niet verdiend vanwege de gemeenschapszin of Europese broederband die de Unie zou hebben gecreëerd. Tandenknarsend dansen Noord- en Zuid-Europa de polka. Door de economische verwevenheid kan niemand de dans ontspringen.

Terwijl Europa bakkeleit over de vloek van de Euro, het Griekse lidmaatschap en de Europese schuldenlast, gaat de opmars van China gestaag door. De EU zal niet verdwijnen. Al dat gedoe over die Nobelprijs en het nut van de EU is zinloos. Ondertussen laat Europa grote kansen liggen en verliest het terrein. Eigenlijk staat Crystal wel een beetje symbool voor China. Eerst verlegen en geïsoleerd is ze nu, 23 jaar oud en vloeiend in drie talen, een assertieve globetrotter die net zoals haar moederland de wereld in rap tempo verovert.

Geef een reactie

X