Blog

20 sep / The Dutch-Egyptian boy

Ik ben blij met de komst van de film “The Danish Girl”. Eindelijk een blockbuster voor het grote publiek over een thema zo kwetsbaar als het menselijk lichaam en de gevangenschap van Einar Wegener, de eerste “man” die en geslachtsoperatie onderging om zichzelf te zijn. De trailer is niet alleen veelbelovend, hij bezorgt me ook kippenvel. In die paar zinnen en losse citaten, vind ik meer herkenning dan in stapels films, series en documentaires die ik in de afgelopen jaren heb weggekeken. 


Zoals Einar “als spelletje” met zijn vrouw als een dame naar een feestje ging, zo ging ik op een dag “voor de grap” strak in pak met getekende snor en al naar een lesbisch feestje waar de dresscode eigenlijk een onesie was.

Bloednerveus stapte ik de tram in. De voltallige vijfenveertig minuten (van West naar Oost) staarden de medereizigers naar mij en een vriendin die evenals een alternatieve Don Juan was gekleed.

Zenuwachtig was ik ja. Bewust van iedere blik. Maar mijn voeten veerden bij iedere pas. En eenmaal op het feestje, stond ik anders, praatte ik anders, liep ik anders.

Mijn partner van die tijd merkte later op dat ik sinds die ene keer nooit meer dezelfde ben geweest. Ze heeft gelijk. 
Mijn partner in crime is ondertussen al enkele maanden aan de hormonen. En ik? Ik ben ruim een jaar en drie maanden later opnieuw uit de kast.

Jarenlang zag ik een ander gezicht als ik in de spiegel keek, dan de mijne. Voelde mijn lichaam, als een onheuse gevangenis. De kracht en het zelfvertrouwen dat vrijkwam, daar in dat pak met mijn lange haren nog weggewerkt onder een hoedje, scherpe kaaklijn, spieren strak – liet mijzelf schrikken en lachen gelijk. Alsof ik eindelijk aan mijzelf kon ontstijgen. Me los kon maken van de labels, de vaste etiketten waaraan ik mij moet conformeren als biologische vrouw, als meisje van een generatie waar je vooral zo meisjesachtig mogelijk moet zijn – ook als je gay bent.

Dat ik nog steeds borsten had en dat snorretje niets meer was dan wat geklieder met pikzwarte eye-liner, deed daar niets af. Anders dan Lili, de vrouwelijke naam die Einar Wegener aanneemt, ambieer ik het niet zozeer onder het mes te gaan. Mijn transitie is een mentale transformatie. Een eenzame reis ook, want het blijkt voor mijn omgeving maar moeilijk om in min emotionele omzwervingen mee te gaan. “Wanneer ga je beginnen met de hormonen? Heb je al een operatie gepland?” Nee. En misschien zal die nooit komen. 
Er is bij voorhand al veel kritiek vanuit de LGBTQ-gemeenschap op “The Danish Girl”. Waarom de rol van Lili nu weer door een heteroseksuele, niet-trans man gespeeld moet worden is de vraag. Maar persoonlijk heb ik er geen enkele problemen mee. Eigenlijk zouden we allemaal eens in een andere huid moeten kruipen.

 

5 Comments
  • thea1959

    Ik hou van je openheid, wat een kracht en fijn om mee te “beleven”..waarom? Omdat wij mensen van elkaar leren. Mijn wens voor de mensheid is, en dat is een hele grote, dat wijn elkaar steeds meer zien in wie we zijn. Dat kun jij goed, dat openen. Dank!

    Beantwoorden
  • thea1959

    Excuus, lettertje teveel, wijn moet zijn wij, natuurlijk..

    Beantwoorden
  • Johan Wolters

    Nu al en indrukwekkende trailer. En een indrukwekkend verhaal van jou. Dank!

    Beantwoorden
  • Carla Meijer

    Hi Mounir,

    Jouw ervaring is voor mij deels herkenbaar. Ik identificeer mezelf als een mannelijke/stoere lesbische vrouw. Ik heb geen belangstelling voor vrouwelijke kleding of make up. Ik kies altijd voor sportieve kleding en heb kort haar. Maatschappelijk gezien ben ik zeker niet de enige, maar ik voel me vaak toch wel een buitenbeentje. Vooral in omgevingen waar veel nadruk ligt op het vrouwelijk zijn van vrouwen is dat lastig. Zo werkte ik een jaar op een juridische afdeling van het ministerie van buitenlandse zaken, waar de dames in mantelpakjes op hoge hakken voorbij trippelden. Ik voelde me er echt niet op mijn gemak, omdat ik niet voldeed aan de vrouwelijke norm. Gelukkig is dat bij mijn huidige baan niet zo: iedereen loopt er casual bij dus ik val niet zo op. Dus ja, ik heb last van het stereotiepe beeld van de vrouw. En jij hebt dat helemaal omdat je fysiek vrouw bent, maar je man voelt. Jouw verhaal doet me denken aan de recente Deense wetgeving, waar je van geslacht kunt veranderen zonder dat je een medische ingreep ondergaat. Wat mij betreft vormt die wetgeving de perfecte mogelijkheid om je juridische status gelijk te laten lopen met je persoonlijke identiteit. Ik blijf jouw reizen volgen! Keep writing!

    Liefs, Carla

    Beantwoorden
  • Suzanne Plaizier

    Kijktip: Albert Nobbs, http://www.imdb.com/title/tt1602098/

    Beantwoorden

Geef een reactie

X