Blog

06 nov / Terug naar de dagen van Idi Amin

Briesend stormt de vrouw de kleine warme kantine binnen. Met haar strake mantelpak, hoge hakken en gekleurde oorknoppen is ze een opvallende verschijning.
“Ongelofelijk!” schreeuwt ze terwijl ze aan een kleine tafel naast me plaatsneemt. Tegenover haar hangen twee mannen hoegenaamd nonchalant achterover, maar hun ogen schitteren van achterdocht.
“Het is een schande!” roept de vrouw nogmaals terwijl ze met vlakke hand op het morsige plastic Pepsi-tafelkleed slaat. Dan volgt er een woordenstroom in een lokale stamtaal. Ze prikt haar vinger herhaaldelijk in de lucht terwijl ze als een wild dier sissend tussen haar tanden blaast. De mannen kijken wat ongemakkelijk om zich heen maar veroeren geen vin.
Dan trekt haar uitroep “This is ffreedom of speech!” mijn aandacht. De vrouw heeft me opgemerkt en kijkt me aan terwijl ze de heren in razendsnel Engels om de oren slaat. Ik neem haar uitgebreid op. De mannen werpen me een ijzige blik toe. Steeds meer mensen kijken angstig van hun bord eten op, maar niemand spreekt een woord. De vrouw houdt een monoloog terwijl de kantine zwijend toekijkt.
Ik twijfel even en staar naar mijn matoke (gebakken banaan dat naar rauwe aardappel smaakt) met superzoute witte smeerkaas. Dan pak ik snel mijn visitekaartje en krabbel er een Oegandees telefoonnummer op. Langzaam wring ik me uit m’n stoel en stap op de vrouw af.
“Sorry dat ik interrumpeer,” zeg ik terwijl ik een korte blik op de mannen werp. “Ik ben een journalist uit Nederland en werd getriggerd door uw verhaal. U bent klaarblijkelijk erg verontwaardigd.”
“Verontwaardigd? Ja, absoluut, hij… hij daar,” briest ze terwijl het speeksel in de rondte vliegt. “Dat konijn, ja zo noem ik hem dat konijn heeft mij gemolesteerd.”

De man die de vrouw ‘het konijn’ noem kijkt kil voor zich uit. Hij draagt een donker overhemd en pantalon.
De vrouw gilt ondertussen luid verder. “Ik ben de eerste vrouwelijke advocate van Oeganda. Ingezworen door President Museveni zelf! Maar het leven wordt me onmogelijk gemaakt… dit systeem!”
Naast ‘het konijn’ zit een jongere man gekleed in een kleurrijk bloemenoverhemd. Hij stuitert nu op z’n stoel en begint luid te roepen.
“Wat doe je? Waarom neem je haar kaartje aan?” Woest priemt hij in mijn richting. “Ze is een journalist, ze is een mazongu een buitenlander!”
“Laat haar maar de waarheid horen!” roept de vrouw terug. “Laat iedereen maar de waarheid horen!” Ze kijkt fel om zich heen. Dan begint ze in razend tempo tegen me te praten: “Een tijdje geleden kwam hier een jonge vrouw die aangifte wilde doen tegen iemand die haar mishandeld en verkracht had. In de plaats van haar te beschermen, werd ze hier op het bureau nogmaals mishandeld en verkracht. Ik nam haar zaak op me en lichtte de officier van dit bureau in. Nu is hij dood. Vermoord, door hem!” ze wijst naar de man in het donkere hemd die zwijgend naar haar vinger kijkt. “Toen ik verhaal kwam halen op het bureau werd ik door hem gemolesteerd, hij wilde me het zwijgen oplggen, maar dat zal niet gebeuren, nooit. Het gaat slecht met Oeganda, there is no justice here, het lijken verdomd de dagen van Idi Amin wel!”
“Wat moet je met die vrouw? Luister niet naar haar. Ze verkondigt leugens. Neem dat kaartje terug,” roept de man in het bleomenhemd.
Ik negeer hem en houd m’n blik strak op de advocate gericht: “Mag ik u telefoonnummer?”
De vrouw begint het nummer luid op te noemen.
“Wacht ik heb pen en papier nodig.”
“Nee dat heb je niet,” sist de man in het bloemenhemd. “Jij mag haar niet spreken.”
“Houd op met naar mij te wijzen,” zeg ik ijzig, maar ik ga toch maar weer aan m’n tafel zitten. Mijn stoel schampt de stoel van het zwarte overhemd dat nog steeds geen woord gesproken heeft. Zijn gezicht straalt een autoriteit uit die door iedereen in de kantine erkent wordt. Dit is dan ook niet zomaar een kantine – maar het kantine van het belangrijkste politiekantoor van Kampala. Vrij en toegankelijk van iedereen. Met een klein handgebaar haalt de man in het zwarte overhemd de “mama” van de kantine erbij.
“Alstublieft als u iets met deze twee heren te besprkeen heb doe dat dan in hun kantoor,” zegt de mamma resoluut.
“Ik bel je, deze mannen denken dat ze alles kunnen doen omdat ze nu eenmaal een geweer hebben,” zegt de advocate sissend terwijl ze resoluut achteruit schuift. Dan is ze verdwenen. Alleen het geklak van haar hakken klinkt nog een tijdje na.
De twee mannen kijken me nog een tijdje donker aan. De vinger van het bloemenhelmd trilt als een pistool in de lucht.
“Jij…”
De man in het zwarte overhemd hem met een simpel handgebaar het zwijgen op.
Ik neem een laatste hap, betaal de rekening en stap op.
“Een goededag nog,” zeg ik.
De man in het bloemenhemd roept nog wat woeste dingen, maar het donkere overhemd schudt me met een ongemakkelijke glimlach de hand.
“De vrouw is gek geworden,” zegt hij terwil hij met een vinger een draaiende beweging bij zijn hoofd maakt. “Je meot niet naar haar luisteren.” Zijn stem is zacht maar ijzig.
Een uur later belt de vrouw op.
“Let’s meet… we hebben veel belangrijke dingen te bespreken. Morgen 11 uur in de stad.” En voor ik het weet hangt ze weer op.

2 Comments
  • Peter

    Hmmm, vreemde situatie. Vreemd verhaal. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat. Bloemenhemd lijkt mij duidelijk niet te vertrouwen, maar wat er speelt en vooral wat er op de achtergrond speelt? Geen idee. Nou moet ik zeggen dat ik geen positief beeld heb van politie in Afrika, de overheid, de staat en alles wat daarmee samenhangt. Om bekende redenen. Ook heb ik van Afrikaanse mannen geen positief beeld. Patriarchale verhoudingen, machtsmisbruik, sexueel misbruik etc gecombineerd met onderdrukking, machtsmisbruik, despotisme en grootschalige schending van mensenrechten. Maar wat van dit giftige mengsel hier misschien een rol speelt, geen idee. De bedoelingen en bijbedoelingen van de vrouw, noch die van het zwarte overhemd ( kennelijk de baas daar) zijn mij inzichtelijk. Wellicht speelt hier de ingewikkeldheid van cross culturele communicatie ook nog weer een rol. Dus: vertel vooral verder !

    Beantwoorden
  • harry

    Hoe meer dit soort verhalen verteld wordt, hoe eerder dit soort praktijken zal stoppen [ hopelijk].

    Beantwoorden

Geef een reactie

X