Blog

12 nov / De Tango – wees één met de muziek en laat je gaan!

Tangoles in Utrecht. Het regent dat het giet en de wind trekt aan onze haren. Op mijn hakken tippel ik door diepe regenplassen en de treinen hebben ook nog eens vertraging.
Eenmaal in de danszaal, cirkelen stelletjes om ons heen. Heren op leeftijd, maar ook twintigers. Dat valt dus in ieder geval mee. De lerares is een voluptueuze mevrouw die de heren vertelt hun borst op te zwellen en daarmee de vrouwen vooruit te stuwen. ‘Zelf heb ik daar de juiste instrumenten voor,’ zegt de lerares ondeugend en ze kijkt trots naar haar boezem, voor het geval je niet helemaal begreep op welke instrumenten ze doelde.

Dus de man leidt? Prima, denk je dan als vrouw.
Maar dat is dus helemaal niet prima. Sterker nog, het is vreselijk.
Je mag niets, helemaal niets. Ja, een mooi geheel vormen met je partner,  gaan waar hij gaat, maar dat is het dan ook. Geen pasje, geen pasje, als vrouw doe je niets. Behalve een stap achteruit, en nog een en nog een. Rechte, kaarsrechte stappen. En je balanceert op je hakken en je voelt het in je kuiten en je denkt ‘wat doe ik hier?’
‘Geef je over,’ zegt de lerares.
Geef je over, geef je over. Maar wie, aan wat en vooral hoe?!
Mijn man doet ondertussen
hard z’n best. Maar we waggelen onzeker door de zaal, doelloos, verloren.
Dan pakt de lerares me bij de hand en demonstreert nieuwe pasjes aan de groep.
Ze duwt me naar achteren en naar voren en ik moet maar volgen en struikel over haar voeten.
Ik probeer afstand te houden, maar ze duwt me tegen zich aan.
Ik voel haar instrumenten en denk: volg, volg! Maar ik zet toch echt m’n eigen pasjes.

‘Was ik maar een man,’ kreun ik. De zaal lacht.
‘Dit is echt vreselijk!’
‘Wees blij,’ zegt de lerares kordaat. ‘Je hoeft niets, laat je gaan, volg, volg.’

Eindelijk mag ik weer de kring uit, ik slaak een zucht van opluchting.
‘Wees een met je partner, wees een met de muziek!’
De viool klinkt scherp uit de speakers en we bewegen ons weer als stuntelende paartjes door de zaal.

Ik denk aan Argentinië en de film Evita. Als we straks weer thuis zijn kijken we gewoon tango op het scherm, lekker op de bank. Dan hoef ik niet te leiden of te volgen, maar alleen heen en weer te deinen op de muziek en mee te zingen met het fameuze nummer ‘Don’t cry for me Argentina.’

Oh, heerlijk lijkt me dat.

By Mounir Samuel in Columns Tags > , , , ,
4 Comments
  • Eline

    De truuk is dat je zorgt dat je goed tegen elkaar aan staat, waardoor jij voelt wat hij gaat doen. En hij moet dan zo dansen dat jij voelt aankomen wat hij gaat doen.

    En dan wordt het echt een keer leuk. 😉

    (Ik kon niet eens de maat tellen toen wij begonnen met dansen, ook handig. ;-))

    Beantwoorden
  • Monique Samuel

    Wie zijn ‘wij’? 🙂 Wat betreft dat dicht bij elkaar staan: klinkt goed. Maar dan moet je natuurlijk niet over elkaars voeten struikelen!

    Beantwoorden
  • Eline

    Wij zijn de befaamde S en ik, voor onze bruiloft. 🙂

    Het idee is dat je juist omdat je dicht op elkaar staat, je voelt wat de ander doet en niet struikelt. Maar voordat dat zo werkte waren we dankzij mijn ontbrekende talent wel even verder. 😉

    Beantwoorden
  • Monique Samuel

    Mmm, de befaamde S en ik – klinkt erg mysterieus. En wat zijn jullie dan na jullie bruiloft? Twee nieuwe mensen?
    We hebben nog drie lessen en aan danstalent ontbreekt het ons niet… alleen aan een gebrek aan pasjeskennis 😉

    Beantwoorden

Geef een reactie

X