Blog

02 mei / Selfie

Ik schrijf dit in een hip ecologisch, biologisch, fair trade, milieuvriendelijk, eerlijke salaris betalend eettentje in de binnenstad van Londen. Terwijl ik voorzichtig slokjes van mijn green goodness groene fruit met groentedrankje neem wier smaak nog het meest het midden houdt van appelsap met spinazie (ik hoop dat er echt geen chemische zooi is toegevoegd en ik puur natuur indrink) en hapjes neem van mijn home made grenola-toffeebar die opvallend genoeg wel fabrieksmatig is voorverpakt, bedenk ik me dat ik best een selfie zou kunnen maken. Daar zou ik dan een onderschrift bij kunnen zetten als “chill time in Londen, lekker aan een groen genade drankje, helemaal verantwoord!!!” Met de supersnelle wifi hier heb ik de foto zo via mijn sociale media gedeeld. Zo’n lachende Monique aan de verantwoorde groene smurrie zou het vast heel goed doen. Het komende half uur zou ik met een schuin oog op m’n mobieltje tevreden de likes in ontvangst nemen en reageren op al mijn virtuele vrienden die heimelijk vast heel jaloers zijn dat zij achter hun bureau en ik hier in aan de toffeebar zit. Maar de meesten zullen hun jaloezie braaf verbloemen met een dikke smile. Want zo hoort dat in de digitale wereld. We smilen en liken heel wat af. Als Japanners knikken en buigen we naar elkaar zonder ook maar een seconde onze gezichten te vertrekken.

Opgelucht gekend en gezien te worden kijk ik even een minuutje vreedzaam voor me uit, tot mijn onderbuik weer begint te kriebelen en ik snel een nieuwe selfie plaats. Het liefst iets hips en origineels natuurlijk, dus geen foto waarin ik de Big Ben met moeite ondersteun (heb ik al van de toren van Pisa), maar eentje tegen een muur vol spannende grafiti of in één van de alternatieve boekenwinkeltje hier waar je direct kleding, eten en rare frutsels koop. Ja, dat zou heel normaal zijn. Sterker nog, het wordt misschien zelfs verwacht. Want wie gaat er nu naar Londen zonder dat met zijn vrienden te delen? Wie loopt door zo’n gave wereldstad zonder zijn volgers daarvan op de hoogte te stellen?
Ik dus.

Geen posts op Facebook, geen tweets, geen Instagram pictures of vrolijke what’s apps. Niets.
Ik loop hier nu al drie dagen rond en heb geen foto gemaakt. Gen bericht aan het thuisfront gestuurd. Er zal vast iets heel erg mis met me zijn.
Maar goed, terug naar dit fantastische voedselketen pret à manger genaamd. In een poging de massale drukte van de straat en de glimmende vitrines van Oxford Street te ontvluchten, ben ik hier maar naar binnen gevlucht. Ik kon het niet meer aan. Neonletters overal, grote teksten en harde letters die je allemaal eenzelfde boodschap toeschreeuwen.

“You are number one.”
“Eat yourself beautiful.”
“Because you are special.”
“You are unique.”
“Believe in yourself!”

Jij, jij, jij! Of eigenlijk: ik dus. Ik de voetganger op straat. Ik de dood vermoeide taxichauffeur achter het stuur. Ik de gestresste reiziger in de dubbeldekkerbus. Ik, de mens die altijd haast heeft, altijd onderweg is, rent en vliegt, oplost in de massa, verdrongen wordt door beton en glas, verstikt raakt tussen hete dampen en uitlaatgassen, ik… die evengoed zo graag wordt gezien. Die snakt naar liefde, aandacht, oogcontact, maar eenzaam rondwaart in straten van holle slogans.
Ik passeer een volgende vitrine van goud en zilver en veel flitsende spotjes. Het valt me op dat veel mensen stil blijven staan en zich met hun rug naar het blinkende glas draaien.

Met moeite ontwaar ik de neon-krulletters die “self-ie!” vormen.
De oproep vindt en mass gehoor. De mobieltjes gaan omhoog. Worden op lachende gezichten gericht en de selfies schieten weer het net op.
Ik word misselijk. Draai me om en loop de eerste beste zijstraat in.
De verheerlijking van het ego heeft reusachtige vormen aangenomen. De collectieve zelfverheerlijking kent geen grenzen meer. Ik, het individu, staat voor en boven alles. Ik kom voor en na. Ik ben het begin en einde. Ik en miljarden zielen met mij.

Wat weinig mensen lijken te beseffen is dat met de toegenomen zichtbaarheid we slechts onzichtbaarder zijn geworden. Met elke foto die wordt geplaatst zijn we een kleinere druppel in de oceaan. Met iedere post die we plaatsen lossen we meer in het eindeloze virtuele zwarte gat op. Er komt geen einde aan. De constante hang naar gezien en gekend te worden kent geen einde. Het is als een ballon die eindeloos wordt opgeblazen tot hij in ons gezicht klapt.
Want we worden niet gezien. We worden niet gehoord. We zijn niet gekend. Vrienden en volgers zien slechts een verwrongen beeld van een reusachtig hoofd dat van veel te dichtbij in beeld is genomen, zonder context of achtergrond, filtertje eroverheen, oneffenheden verbloemd en maar lachen en maar stralen. Want iets anders dan een smile bestaat niet in de wereld waar het individu voor zijn selfie heeft plaatsgemaakt.

 

7 Comments
  • Jennigjen Hol

    Weer genoten van je blog !

    Beantwoorden
  • Eddy

    Bedankt voor deze mooie column. Is deze verheerlijking van onszelf niet een teken van een diepe angst dat we niet meer weten wie we zijn?

    Beantwoorden
  • Gerard

    Bedankt. Erg mooi.

    Beantwoorden
  • mrs.venderleek

    Nee, geen selfie. Dan kun je maar beter bloggen…..

    Beantwoorden
  • Richard

    Hoorde laatst iemand zeggen dat Selfie’s de laatste stuiptrekkingen van het individualisme zijn. Ik hoop dat hij gelijk heeft.

    Beantwoorden
  • Paulien

    Erg goede blog, je raakt de juiste snaar! Ben het met je eens dat iedereen zichzelf maar wil profileren. Zonde eigenlijk.

    Beantwoorden
  • Fred Leeman

    Stemt tot nadenken. Als je een ‘selfie’ maakt, wil dat niet zeggen dat er niemand anders is die de moeite wil nemen jou te fotograferen?

    Beantwoorden

Geef een reactie

X