Blog

31 mrt / Seksen doen we zo

Oh wat houden we er toch van. Seks. Niet dat we ons eigen seksleven zo goed op orde hebben. De blanke Noord-Europeaan komt er in de statistieken maar bekaaid vanaf qua kwantiteit en kwaliteit. Nee, wie iets over seksen wil leren kan maar beter naar Brazilië of sub-Sahara Afrika gaan. Daar waar de zon altijd schijnt en de vrouwen zogezegd vrij en beschikbaar zijn, daar waar met geld alles te koop lijkt en oh ja, daar waar de penis der donkere mannen legendarisch groots en fijn is. Overigens ben ik geen ervaringsdeskundige op dat laatste gebied, maar de vele gepensioneerde sekstoeristen in landen als Gambia kunnen er vast meer over vertellen. Seks dus.Na duizenden jaren barbarisme en beschaving zijn we er nog steeds niet over uit. We durven amper eerlijk te zijn over onze seksuele verlangens of begeerten, dromen meer dan we realiseren. Toch staat Nederland vooraan als het om seksuele educatie gaat. Wij leren schoolkinderen condooms om bananen te schuiven en homo’s te accepteren. En datzelfde doen we ook maar al te graag in het buitenland.

We laten de wereld zien hoe we in Nederland aan seks doen

Het heeft ons er zelf toe gebracht om als enige land ter wereld de koninklijke functie van Seks-Ambassadeur in het leven te roepen. Het libido spatte er bij de eerste kennismaking met Zijne Ambassadeur (een nette, beminnelijke Limburgse mijnheer van boven de vijftig) niet echt vanaf, maar namens het Koninkrijk der Nederlanden zegt deze gelauwerde ambtenaar dus allerhande slimme zaken daar waar het de meest intieme kwestie der mens betreft. Of, in eigen woorden: “Wij laten de wereld zien hoe we in Nederland seks doen.”

Standjes
Seks doen. De woordkeuze roept al snel allerlei pornografische beelden op, maar nee, er wordt de bezoeker van de grote seksconferenties geen scala aan standjes voorgeschoteld, maar er wordt een pakket waarden en normen opgedist. Daarin staat de acceptatie van homoseksualiteit zo’n beetje op nummer één. Hoewel wij naar eigen zeggen in Nederland homoseksualiteit als meer dan een seksuele voorkeur zien, is het toch wel de meest genoemde en gehoorde term in de Nederlandse sekspolitiek.
Met onze homorechtenagenda onderscheiden wij ons maar al te graag van al die barbaarse landen waar men homo’s maar niet wil accepteren. Zo zijn LHBTQ’s (lesbiennes, homo’s, biseksuelen, transgenders en queers) de speelbal geworden van de machtsstrijd tussen het Westen en al wat niet-westers is. De ‘homo’ is onderdeel van de symboolpolitiek waarmee het Westen zijn morele superioriteit laat zien, terwijl niet-westerse staten eenzelfde kwestie gebruiken om hun spierballen te tonen en hun eigen culturele en religieuze waarden te laten zegevieren.

Homorechten in Afrika zijn hot, homorechten in het Midden-Oosten not

De rol van westerse maatschappelijke organisaties is niet zelden al even dramatisch. In hun ijver homoactivisten te ondersteunen, moedigen zij initiatieven als een gay pride in Uganda aan, die gezien de culturele en sociaal-politieke sensitiviteit juist beter kon worden vermeden. Ze spreken met grote, veroordelende woorden over de rol van politie en politiek, maar houden er tegelijkertijd evengoed een dubbele agenda op na. Zo ken ik menige organisatie die maar al te graag werkt op het gebied van homorechten in sub-Sahara Afrika, maar dat boven de Sahara echt niet aandurft (zelfs niet in de vorm van voorzichtige bewustwordingscampagnes onder de eigen lokale medewerkers en partnerorganisaties). Homorechten in Afrika zijn hot, homorechten in probleemgebieden als het Midden-Oosten not.

We spreken zelden over de ongelukkige echtgenoot die ook niet op een 12-jarig nichtje als bruid zat te wachten

Er zijn wel meer van dit soort schijnbare tegenstellingen op te noemen. Zo maakt Nederland zich erg druk over de gedwongen uithuwelijking van meisjes, maar spreken we zelden tot nooit over de ongelukkige mannelijke echtgenoot die wellicht ook niet op een 12-jarig nichtje als bruid zat te wachten. Ook vrouwenbesnijdenis en kinderprostitutie zijn terecht grote zorgpunten. Dat het eigen kroost van Hollandse bodem zich op 13-jarige leeftijd hoereert in ruil voor een flesje alcohol met prik, en doodleuk tientallen selfies op internet zet waarin de jonge meisjesborsten trots vooruitsteken, ach ja, dat zijn de problemen niet.
Ontwikkelingshulpmedewerkers, beleidsmedewerkers, politici, activisten – ze focussen zo vaak op de rol van religieuze leiders, veroordelen de omgeving, de cultuur, de moskee of kerk als het om gebrek aan seksuele openheid en acceptatie van seksuele diversiteit gaat. We leggen mooie westerse agenda’s op, zonder in onze eigen gebroken spiegels te kijken. Maken van homorechten een politiek paradepaardje en delen stapels condooms uit, zonder dat we praten over het wat en hoe, en onder welke dwang het meisje van de weinig trotse eigenaar datzelfde gratis condoom moet ontvangen. Kreun, daar gaan we weer.

Dat onze Hollandse kroost doodleuk tientallen selfies op internet zet, ach, dat zijn de problemen niet

Seksuele vrijheid betekent ook de vrijheid om maagd te blijven, of dit nu om religieuze, culturele of strikt persoonlijke redenen is. Seksuele vrijheid houdt in dat we ons wellicht niet onder de noemer homo of lesbienne willen scharen, met bijbehorende gay pride, vlaggen en paarse driehoeken. Misschien iets er tussenin zijn, of juist helemaal niet. Ondertussen vindt de echte strijd diep van binnen plaats. En hoewel deze strijd voor iedereen andere vormen aanneemt en verschillende mate van heftigheid en intensiteit kent, woedt deze in ons – een leven lang.
Ondertussen doorbreken jongeren, van China tot Mexico, de vele culturele en religieuze taboes. Ze willen online of offline daten, downloaden en masse het hele pornografische internet leeg, dromen van samenwonen of een kamer voor zichzelf, en prefereren steeds vaker de keuze voor een leven als single – dit laatste geldt zeker voor steeds meer vrouwen. Nog zo’n vrijheid waar weinigen zich druk om lijken te maken. Zo markeert de 21e eeuw de definitieve doorbraak van de seksuele revolutie van het midden- en zuidelijk halfrond.

Er waait een broeierige wind door de niet-westerse contreien, waar miljoenen jongeren hun eigen keuzes willen maken

Er waait een broeierige wind door de niet-westerse contreien, waar miljoenen jongeren steeds harder roepen om zelfbeschikkingsrecht. Dit is de strijd die het Westen moet steunen. Dit is de agenda die maatschappelijke organisaties veilig voor kunnen staan. Wanneer homorechten worden losgekoppeld van mensenrechten, en homoseksualiteit apart genomen wordt van universele seksualiteit, verworden LHBTQ’s tot de ongewilde voorhoede van het politieke debat en de schietschijven van de conservatieve scherpschutters van deze tijd. Maar wanneer we pleiten voor persoonlijke en dus ook seksuele vrijheid gaat ons dit allen aan en wordt de strijd van een jonge vrouw om niet te trouwen, een eigen woning te betrekken of voorlopig gewoon nog even maagd te blijven, net zo belangrijk als de wens van een andere jonge vrouw om kinderen te krijgen met haar vriendin en beste vriend.

Monique Samuel is schrijver en Midden-Oostendeskundige. Ze werkt als correspondent voor onder andere de Groene Amsterdammer en De Correspondent. Deze column schreef ik voor de nieuwe website van OneWorld Magazine: oneworld love

2 Comments
  • Gerrit van Leeuwen

    Hebben we in het westen ooit respect gehad voor andere culturen? Iedereen moet zich aanpassen, behalve wijzelf. Kruistochten, slavenhandel, jodenvervolgingen – om maar 3 van de resultaten te noemen.

    Beantwoorden
  • refter2012

    Kan allemaal zijn, maar ik ben als transgender blij dat ik hier in NL en Europa woon, en niet in een zwaar onderdrukkende Arabische cultuur of in donker Afrika waar je wordt vermoord als je niet expliciet en heel heftig hetero bent..

    Beantwoorden

Geef een reactie

X