Blog

22 jun / Schaken om vrijheid

‘Monique de taxi’s zijn echt heel gevaarlijk,’ zegt mijn tante tijdens het ontbijt van één uur ’s middags.
‘Hoe weet je dat?’ vraag ik haar.
Ze zucht. ‘Ik hoor verhalen.’
‘Van wie?’
Er volgt een onsamenhangend antwoord dat het midden houdt van radio, tv, vrienden van neven van nichten en collega’s.
‘Ik heb al vijf maanden niet m te de taxi gereisd!’ roept mijn tante uit om haar angst kracht bij te zetten.
‘Precies,’ zeg ik en ik sla met mijn vlakke hand op tafel.
‘Dat is nu precies wat er elke keer gebeurd. Jullie horen van een incident in Aswan, zo’n veertien uur reizen hier vandaan, deinzen onmiddellijk terug en sluiten jullie voor het komende half jaar op in jullie huizen. Jij en teta vertellen mij dat er na negenen geen enkele vrouw op straat is en dat het daarom gevaarlijk is voor mij. Maar waarom zijn er geen vrouwen op straat?! Omdat jullie te bang zijn. Als jullie niet zo bang zouden zijn en met z’n allen naar buiten zou gaan, zou Cairo vol zijn met vrouwen en zou niemand ons wat kunnen doen.’
‘Edah, fi eih? He, wat is er aan de hand?’ vraagt teta verbaasd terwijl ze van mij naar tante Manal kijkt.
‘Ze vindt dat we te bang zijn,’ zegt tante Manal gelaten.
‘Egypte is niet hetzelfde als Nederland Monique,’ probeert ze dan. ‘Jullie land is veel veiliger.’
‘Ja, dat zeggen jullie altijd. Maar er was in Nederland laatst een schietpartij in een winkelcentrum,’ antwoord ik, refererend aan de schietpartij in winkelcentrum Rijnhof in Alphen aan de Rijn begin april dit jaar, ‘Waarbij zeven mensen zijn omgekomen en nog veel meer ouderen en kinderen gewond geraakt.’
‘Echt waar, gebeurt dat in Nederland?’
‘Fi eih tany,’ vragt teta geïrriteerd.
‘Er zijn mensen doodgeschoten in Nederland,’ vat tante Manal mijn verhaal samen.
Teta slaat haar handen voor haar gezicht. ‘Yarab, oh Heer, de terroristen zijn nu ook naar Nederland gekomen.’
‘Ja, natuurlijk gebeurt zulke dingen in Nederland,’ zeg ik. ‘Niet hier in Egypte, hier hoor je nooit van schietpartijen in winkelcentra. Maar in Europa en Amerika gebeuren zulke dingen regelmatig. Maar weet je wat mijn moeder de volgende dag heeft gedaan?’
‘Nee.’
‘Ze is boodschappen gaan doen.’
‘Ze wist van die schietpartij en toch is ze boodschappen gaan doen?’
‘Ja. Natuurlijk, het leven gaat door. Maar wat had jij gedaan?’
Tante Manal kijkt schuldbewust.’
‘Jij en al die andere vrouwen hadden zes maanden lang geen boodschappen meer gedaan en jullie mannen en zonen er voortaan op uitgestuurd. En daarom…’ zeg ik terwijl ik met mijn handen steeds grotere gebaren maak. ‘Ben ik niet vrij!’
‘Maar toch is het niet veilig,’ zegt tante Manal tenslotte.
‘Oh, de terroristen, de terroristen’ mompelt teta nog steeds.
Ik zucht. Sla mijn ogen op ten hemel. Zucht nogmaals en sta dan op om met de kinderen te spelen.
Later merk ik dat mijn betoog toch in goede aarde is gevallen. Terwijl ik bij mijn oom zit te internetten, hoor ik hem druk bellen met mijn tante. Het is een ingewikkeld schaakspel, maar wahda wahda, stapje voor stapje, kom ik er wel. Het bevechten van mijn vrijheid is een kwestie van geduld en overtuigingskracht.

Geef een reactie

X