Blog

24 jan / Nooit Meer Slapen Nachtcolumn – Schaatsen op echt ijs

Dus we gaan het nog beleven? Zwoele nachten in januari. Ik vrees van wel.
De warmste vierentwintigste januari ooit was het vandaag. Grauw en grijs en natuurlijk regenachtig. Nederland lijkt te verkeren in een permanente moesson. En een misstraal dat ook. Hoor de wind waait door de bomen en dat zonder Sinterklaas. 

Met weemoed denk ik terug aan die winters, niet eens zo heel veel jaren geleden, met strakblauwe hemels, kraakheldere luchten, bijtende kou. Wie toen een frisse neus ging halen, haalde dat ook echt; een frisse neus. Nu kom je met een druiper thuis.

Als ik aan mijn kinderjaren en vroege tienerjaren terug denk, zo in de jaren ’90 – vooral net voor de lancering van dat hele wereld wijde web en later die asociale media, smartphones overal, “hallo, hallo, waar ben je, o wacht ik heb je locatie al!” zie ik dat grote kunstmeer in Amersfoort weer liggen. De Emiclaer-vijver vernoemd naar het gelijknamige winkelcentrum in die vrolijke doldwaze wijk Kattenbroek, vol gekke Spaanse architectuur omdat het kon, we nog niet zo wanhopig naar de VOC-mentaliteit en neppe grachtenpanden terugverlangden. In mijn herinnering schaatsten we weken op dat ijs. Stond de koek en zopie-tent gewoon midden op dat half-ondiepe water. Dooien zou het toch niet en zo wel, dan kon iedereen gelijk z’n zwemdiploma halen.

Later verhuisden we naar een andere Vinexwijk. Hier geen vijver maar wel een sloot direct achter het huis. De schaatsen waren mijn zusje en ik ontgroeid en de voering van de nieuwe was snel opgevreten door de muizen in de schuur. Dus liepen we gewoon op onze schoenen op dat ijs naar school. Dagenlang. Een frozen short cut zou ik het willen noemen. De school lag namelijk aan datzelfde water, zij het een stukje verderop.
Ik herinner me zelfs die Elfstedentocht van 1997. Ik zat in Vlaardingen bij mijn oom en tante, gekluisterd aan de buis. Ze hadden een oud en statig Hollands huis met een houtkachel die goed loeide. Het hoogtepunt: een man liep naakt over het ijs. Het was voor het eerst dat ik witte billen zag. De shock was groot kan ik u zeggen. En er was een liedje over “stop nou met piesen anders ga je verliezen”. Ook over die zeer onchristelijke tekst waren mijn zusje en ik zeer ontdaan. Met rode oortjes bleven we kijken. Van de warmte van de zelfgemaakte chocolademelk van mijn tante ja, maar vooral van dit bijzondere spektakel.

De zorgeloosheid van die tijd zijn we voorgoed kwijt. Niet alleen is de wereld in een vreemde greep geraakt van angst voor terrorisme, populisme, xenofobie en een blind soort eigengereidheid… er hangt daar doemend aan de horizon die donkere schaduw van de klimaatsverandering. Zo voelbaar met sneeuwklokjes in nat gras op Eerste Kerstdag, grauwe hemels en permanente herfststormen, dat we liever allemaal op het eerste beste vliegtuig zouden stappen, al is dat laatste nu precies de reden waarom niemand meer schaatsen kan. Dat groeiende onheil is zo beangstigend dat liever niemand erover praat. Maar we moeten praten. En we meoten handelen. Zelfs als is het misschien te laat. Aan sommige zaken kunnen we geen dag langer ontkomen.

Groot is dan ook mijn verbazing dat de tweehonderd grootste bedrijven van Nederland van Minister Wiebes binnen vier jaar af moeten stappen van Gronings Gas. De bedrijven wordt een keuze gelaten. Of duurzaam. Of gas van over de grens.

Dat Loppersum letterlijk in moet storten voor dat de Nederlandse bedrijven worden opgeroepen zich van de gaskraan te ontkoppelen is onbegrijpelijk. Maar dat de bedrijven een keuze wordt gelaten gewoon verslaafd te blijven aan fossiele brandstof is misdadig.

Voor uw gezondheid en het mijne, maar vooral voor de toekomst van iedere kleine die nooit zal weten hoe het is om te schaatsen op echt ijs.

 

Deze week is Mounir Samuel de nachtschrijver in het Radio 1 programma Nooit Meer Slapen. 

 

Geef een reactie

X