Blog

09 aug / Rode konen en een speelse lach

Al zou alles verloren, alles ten onder gaan. De rotsen verpulveren, het land onder water verdwijnen, de zon voor eeuwig afgeschermd door de maan.
Ik zal de wereld aanbidden zoals ik haar Maker aanbid. Haar liefhebben als was ze mijn eigen moeder. Niets dat mijn adoratie voor haar breken kan. Niemand die mij ervan af kan houden haar te liefkozen.
Met mijn lippen kus ik koude grond, ochtendrijp schittert in de weke winterzon.
Mijn tenen spelen met warme aarde, rood en bruin, fijn wit zand weerkaatst duizend zonnestralen.
Met mijn vingers glijd ik door helder water, druppels rollen langs mijn hand. Mijn haren wapperen als vlaggen in de wind, zacht fluistert de lentebries in mijn oor, hard schreeuwt de herfststorm in mijn gezicht.

De wereld is mijn speeltuin en ik ben het kind dat nooit genoeg van spelen krijgt.
Ik roetsj van de glijbaan en klim direct weer omhoog. Nog een keer, nog een keer. Rode konen en vieze handen van de zandbak.

De aarde is mijn minnaar die mij optilt en achterover legt. Teder glijdt ze over mijn naakte huid. Ik open mijn mond en drink gulzig van haar liefde. Geef me meer, geef me meer. Rode konen en een speelse lach.

De zomermaanden juli en augustus gebruik ik om tot rust te komen, te reizen, te genieten van m’n nieuwe woonstad Amsterdam, te schrijven aan m’n roman en vooral op het een en ander te reflecteren. De stille momenten en mooie gesprekken resulteren in creatieve explosies en onverwachts een nieuwe bundel: “Vertrouwder dan mijn eigen huid”. Van poëzie tot korte rijmpjes, van kleine verhalen tot kort commentaar alles zit erin. De komende weken deel ik af en toe een plotselinge uitspatting zoals deze, die vanuit het niets opeens op papier stond.

 

Geef een reactie

X