Blog

10 feb / Revolutie in de polder

Gisterenavond  mocht ik spreken in De Balie in Amsterdam op een cultureel-politieke avond over de revolutie in Tunesië en Egypte. Er waren kunstenaars, schrijvers, politici en activisten uit Egypte, Tunesië, Syrië en Nederland. Het was een zinderende avond, de ene toespraak was nog emotioneler dan de andere, er werd gelachen en gehuild. De Egyptische danser Mouneer die een paar dagen voor zijn komst naar Nederland nog op het Tahrir-plein had gestaan, was twee goede vrienden verloren. Een zanger en een jonge vrouw die op weg naar huis was, maar door de baltigayya (gewapende bendes) in haar nek was geslagen en vrijwel onmiddellijk aan haar verwondingen was overleden.
‘Wat moet ik nu tegen mijn vriend zeggen?’ vroeg Mouneer mij met tranen in zijn ogen. ‘Die vrouw was zijn verloofde, zijn liefde, zijn alles!’
Ik keek Mouneer aan en wist niet wat te zeggen.
Yarab, rabina ma’aku… (oh Heer, moge God met hem zijn)’ mompelde ik tenslotte. Hij prevelde mee. Zo baden we zachtjes, hij en ik. Hij tot zijn Allah, ik tot de mijne, moslims en christenen, allen Egyptenaar.
Het programma begon en we kregen Arabische filmbeelden voorgeschoteld, videoclips en muziek. Na de haperende, emotionele toespraak van Mouneer was het mijn beurt om de stampvolle zaal toe te spreken. Maar wat kon ik nog zeggen?
Ik had tranen in mijn ogen en beefde en trilde aan alle kanten. Toch ging ik naar voren en sprak. Ik vertelde over het gekkenhuis waar ik de afgelopen weken in had gezeten en hoe dubbel ik me erbij gevoeld had om enerzijds de neutrale analist te spelen en anderzijds zo emotioneel verbonden te zijn met mijn land, mijn volk.
Ik vertelde wat Mouneer betekent – hij die licht geeft – en hoe mijn naam – Mounira – de vrouwelijke variant is daarvan. Mouneer had de zaal met zijn verhaal verlicht. Nu was het aan mij om ook een klein lichtje te laten schijnen. Er volgde een extra applaus voor Mouneer. Een uitgelaten en emotionele verzuchting van klappende handen.
Toen begon ik met mijn eigen verhaal.
‘Waan je even in Tahrir,’ zei ik. ‘Sta daar op het plein als zonen en dochters van Egypte.’
En ik sprak… traag en slepend, luid en snel.
Ik beefde van de zenuwen, van de emoties, de stress…. Opeens kwam alles naar boven. Maar ik sprak onverstoorbaar door, probeerde m’n zenuwen de baas te blijven, niet in huilen uit te barsten, niet aan kracht te verliezen.
(Mijn toespraak was een Engelse bewerking van de speech die ik op verzoek van de Volkskrant geschreven heb).

Zonen en dochters van de Nijl.
Luister! Luister naar de stem van de revolutie.
Masr Oum el-Donya, Egypte is de moeder van de wereld. Een moeder in barensweeën.
Ze huilt en kreunt om het lot van haar kinderen. Ze jubelt en zingt om het geluk van deze nieuwe tijd. Ze baart een nieuwe natie. Een onbevreesde natie, een volk van vrijheid, zonen en dochters welvarend als de farao’s, vruchtbaar als het Nijlslib.
In Egypte is de geschiedenis geboren en in Egypte zal de geschiedenis worden voltooid. Wij zullen geschiedenis schrijven, wij, nu, vandaag, kunnen en zullen de loop van de tijd veranderen. De wereld kijkt toe hoe de slapende sfinx van Gizeh opstaat en brult om vrijheid. Volk verheft u! Laat u niet van de weg brengen door leiders die u manipuleren, door partijen die uw stem willen misbruiken, door extremisten die de eenheid van onze natie willen vernietigen.
Moslims en christenen, mannen en vrouwen, wij zijn allen Egyptenaar. En wij zullen in eenheid en saamhorigheid vreedzaam strijden voor een nieuwe toekomst. Er zijn groepen en partijen die ons uiteen willen drijven, die ons kapot willen maken, die dit land willen breken. Maar het zal ze niet lukken. Wij blijven staan, want vrijheid is sterker dan het zwaard, dromen lichter dan traangas, ambities krachtiger dan de wapenstok.
De grote piramides zijn gebouwd met bloed, zweet en tranen. De bouw van het nieuwe Egypte vraagt veel van u. Maar zij zal een glorieus monument zijn van uw gezamenlijke inspanning. Ze zal worden bewonderd door vele generaties na u. Ze zal schitteren in haar luister, maar denk na! Laat u niet door politieke of religieuze krachten misleiden.
U bent het land, u bent het volk, Egypte is van u – moge de barmhartige God ons allen zegenen en nabij staan.

Na mijn toespraak volgde een overweldigend applaus. Ik haastte me terug naar m’n stoel. De Egyptische kunstenmaker Saad kneep me in m’n hand.
‘Dat was prachtig,’ mompelde hij. ‘Heel, heel mooi.’
Aan het eind van de avond, na een verhitte en hilarische paneldiscussie waarbij Saad opsprong en oude Egyptische volksliederen begon te zingen en ik met onzekere stem voorzichtig meedeed, stond ik weer buiten bij de halte van de tram. Moe zat ik op een bankje en sprak met mijn moeder en mijn man, tot er opeens een onbekende man op mij afkwam.
‘Monique?’ vroeg hij voorzichtig.
Ik keek op.
‘Monique!’ riep hij uitgelaten en hij pakte mijn hand en schudde die hevig.
Ontroerd begon hij te spreken. Vol trots vertelde hij over zijn land en volk, vol angst over de toekomst, vol emotie, vol geluk. ‘Jouw toespraak, jouw optredens, wat jij zegt…. Ongelofelijk.’
Hij greep m’n hand en arm opnieuw vast. ‘Jij hebt mij diep, diep geraakt. Ik ben hier in Nederland en zoek naar saamhorigheid, ik ben bang, vrolijk, bezorgd. Ik kan niet naar Egypte, ik moet werken. Maar ik voelde me de afgelopen dagen zo eenzaam, ik zocht een manier om iets te doen, om iets te delen. Toen zag ik de oproep van de Balie…. Ik ben onmiddellijk gegaan.’
We stapten in de tram en ik nam naast hem plaats.
Ik knikte verlegen en keek naar zijn stralende ogen.
‘Bedankt, bedankt,’ herhaalde hij schor. ‘Jij hebt mij Egypte teruggegeven.’
Toen moest hij uitstappen. Ik staarde uit het raam en keek naar zijn zwaaiende hand.
Ik heb tot het volk in ballingschap gesproken en zij heeft mij gehoord. Egypte is weer terug in Nederland.

8 Comments
  • Marcel

    Mooi, aangrijpend verhaal Monique. Ik vind het heel bijzonder wat er nu allemaal gebeurt in Egypte. Zojuist een goeie docu gezien op Aljazeera over de 6 april beweging in de eerste dagen na 25 jan. Wat een dappere mensen. Ik blijf je volgen! Groet, Marcel

    Beantwoorden
  • Tweets die vermelden » Archief » Revolutie in de polder -- Topsy.com

    […] Dit blogartikel was vermeld op Twitter door Zsuzsanna Nab, Monique Samuel, ND volgt, wltr, Monique Samuel en anderen. Monique Samuel heeft gezegd: Revolutie in de polder: Nederland heeft Egypte teruggekregen https://www.mounirsamuel.nl/blog/?p=1035 #debalie #Egypte […]

    Beantwoorden
  • gr

    Mooi geschreven en vol emotie en passie. Jij bent Egypte.

    Beantwoorden
  • lia

    Monique,ik heb je de afgelopen dagen een beetje gevolgd. Nu hoor ik net dat Mubarak is afgetreden. Gefeliciteerd met deze overwinning!

    Hartelijke groet,

    Lia Klingers

    Beantwoorden
  • auria

    Ik ben blij voor de egyptenaren maar heb wel een vermoeden dat er moelijke tijden gaan aanbreken voor de koptische christenen. Een paar dagen geleden werden 11 koptische christenen in hun huizen afgeslacht. Deze trend zag je ook in Indonesie & Irak.

    http://www.nationalreview.com/corner/258806/coptic-christians-killed-egypt-paul-marshall
    http://www.liveleak.com/view?i=271_1297019410

    Beantwoorden
  • Paul

    Hallo Monique, ik zag je gisterenavond dansen bij P&W en bedankt. Dit is wat vooroordelen doet verdampen over alles wat arabisch is. Wilders heeft zitten huilen, ’t kost hem minstens 2 zetels. Jullie straalden het ultieme zintuigelijke uit; gevoel en passie daar kunnen wij sombere denkende nederlanders die alles denken te weten nog wat van leren. Dat de behaalde vrijheid in Egypte het begin mag zijn van verdraagzaamheid tussen alle mensen. Ik stuur je een virtuele kus, je maakte dat ik met een glimlach op mijn gezicht in slaap viel. Het bestaat gewoon liefde tussen mensen, hadden we er wat meer van.

    Groet, Paul

    Beantwoorden
  • murat

    hi monique, ik heb je een paar keer bij pauw en witteman gezien…..de eerste keer dacht ik :’moet dat kruis nou om je nek?’, daar de blanke westerling daar doorgaans niet echt naar kijkt en ‘ons’ toch allemaal over 1 kam scheert…..je blijft een egyptische ( ‘dat zijn toch allemaal van die uhh moslims…’denken henk en anja) …..de 2de keer toen ik je zag groeide mijn respect met elke zin die je uitsprak…….toppunt was het moment dat je om een hoofddoek vroeg aan de zaal tijdens het onzinnige gebrabbel van hero brinkman……..je toevoeging ‘ik als christen…..’deed me een traantje laten.een meid van 22 die zo verstandig is tegenover een man van 40+ die zich als een eigenwijs en betweterig jochie presenteerde.en vrijdag………..ja vrijdag keek ik met bewondering,respect en kon je vreugde voelen als het ware…..
    zou bijna verliefd worden op jou………….ja ik als moslim turk:)

    ga zo door……grtz Murat

    Beantwoorden
  • Amin

    Monigue,

    Wat een mooi aangrijpend verhaal.

    Ik denk dat je met je optredens bij P&W en recentelijk in EO’s programma “Wereld” meer bereikt dan zelfs een ambasadeur voor het winnen van harten voor Egypte.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X