Blog

29 jun / Preach the gospel (schrijfperikelen)

Een aantal maanden geleden werd ik benaderd door Cees Dekker. Hij zou samen met Reinier Sonneveld een bundel uitbrengen over de kern van het christelijk geloof. Vijftig auteurs en kunstenaars werden door hen benaderd en ik was er een van. De opdracht was duidelijk: vertel zo persoonlijk mogelijk of je geloofsleven, waarom geloof je, wat betekent het geloof voor jou en waarom zouden anderen (moeten) geloven?

Blijf dicht bij jezelf, was het devies.

Ik nam de opdracht graag aan. Het christelijk geloof, voor intellectuelen en dummies, in eigen woorden… teruggebracht naar de kern. Geen kerkelijk gewouwel, geen visserslatijn. Ik zag het helemaal zitten.
Maar toen begon ik aan mijn essay. En het wilde niet, het lukte niet. Waarom geloof ik? Dat wist sik opeens niet meer. Of nou ja, ik wist het natuurlijk wel een beetje. Al had het toch veel weg van vanzelfsprekendheid.
Ik werd angstig. Typte krampachtig verder. Leverde een essay waar heel wat op aan te merken viel. Er kwam feedbackrondes, Cees en Reinier’s reacties waren ongezout. Terecht misschien ook. Dus ik herschrijven, uren besteedde ik aan mijn essay. Uiteindelijk hing ik wanhopig in de telefoon. Waarom ik geloof? Omdat ik niet anders kan. Omdat ik niet zonder God kan. Maar ja, dat is dan weer weinig overtuigend. Ook voor mezelf trouwens. Van zo’n redenering loopt niemand warm.
Na het telefoongesprek ging ik opnieuw aan de slag. Ik ging terug naar het allereerste begin, die eerste dagen in het ziekenhuis toen ik van mijn oogziekte hoorde en voor het eerst echt na ging denken over God. Toen ik Hem verwierp en weer terug kwam, weer wegliep en weer beschroomd naderde.
Ik heb alle tekst die ik had, tekst waar zoveel dagen en weken was ingestopt, weggegooid. Er ligt nu een hele nieuwe essay. De eerste redactionele commentaar is alweer geleverd. En weer heb ik herschreven, geschrapt en aangevuld. Het is een bijzonder persoonlijk geworden. Niet het sterke zelfverzekerde verhaal dat ik wilde vertellen, maar wel een kwetsbare geschiedenis ven een gebroken persoon. Er komt vast nog veel meer feedback. Maar ik heb goede hoop. Want wat las ik vandaag in ‘Losers and Winners: Saints and Sinners’ van Greg Laurie?

Preach the Gospel and if necessary, use words‘ (Aurelius Augustinus)

En zo is het maar net. Dit is zo’n periode dat ik m’n geloof even niet zo mooi onder woorden kan brengen. Het typen me even wat minder eenvoudig afgaat. Maar dat geeft niet. Het Evangelie leeft in mij. Dat straalt af, op mijn tekst… en op mijn leven. Het is niet al te krachtig of al te sterk, op dit moment. Maar het is er wel. Ook als het in geen essay te vangen valt.

2 Comments
  • Joseph

    Mooi en persoonlijk schat. Ik hou van jou! Pappa

    Beantwoorden
  • Paul

    Mooi. Het is net als een essay schrijven over ‘waarom je van je geliefde houdt’. Het wordt al gauw te hoogdravend of te klef. Pijnlijk intiem, dat kan ook (dan wil je het een ander misschien liever niet laten lezen). Ik zie het geloof vooral als een hartszaak. Niet dat m’n verstand daarbij geen rol speelt, maar ik kan er – net als bij muziek, andere kunstvormen of pure schoonheid in de natuur – niet altijd ‘verstandige’ woorden bij vinden. We blijven zoeken. En ik denk dat veel mensen overtuigd worden door wie we zijn en hoe we leven. Minder door wat we allemaal kunnen zeggen of schrijven.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X