Blog

19 nov / Over seks gezwegen…

Gisteren vond in Humanity House de conferentie “over seks gesproken” plaats. NGO’s, (ex-)diplomaten en onderzoekers gingen met elkaar aan tafel om te praten over de ingewikkelde driehoeksverhouding van seksualiteit, religie en ontwikkelingshulp.
In opdracht van organisator OIKOS droeg ik de volgende column voor waarin ik niet alleen wil laten zien hoe diep de persoonlijke worsteling om seksuele vrijheid gaat, maar ook toon dat Nederland weliswaar een lichtend voorbeeld ten aanzien van seksuele vrijheid en seksuele rechten wil zijn, maar hier evengoed over seks gesproken… veelal gezwegen en verzwegen wordt.


Over seks gezwegen….

Het was in die tijd dat ik ontdekte dat mijn lichaam tot meer in staat is dan waken en slapen, er iets kon worden losgemaakt, heel zacht, hoog en diep, dat ik eigenhandig tot sterren kan zweven, word opgetild en met een zucht weer neergezet en met een shock besefte dat ik leef en als ik even wreef… oh lala.

Ik was twaalf.
En ik had een geheim.
Niemand die mij echt had uitgelegd of verteld had wat er voor veranderingen in mijn lichaam plaatsvonden. En voor degenen die het moeizaam probeerden, zoals mijn eigen moeder, vluchtte ik beschaamd weg. Ik wist niet hoe een meisje een vrouw wordt en hoe datzelfde meisje in haar hoofd slechts meer en meer in een man kon veranderen.
Angstig volgde ik de groei van haartjes over mijn huid, als ik naar mijn boezem keek raakte ik benauwd, ik bedekte m’n lichaam onder dikke lagen, verstopte m’n ondergoed, schaamte, steeds meer schaamte. Voor dat lichaam en de eerste bloedingen midden op straat… Om die kleine avontuurtjes in de vroege ochtend tot ’s avonds laat…

Numb
Het was in die tijd dat ik ontdekte dat mijn lichaam gevoelloos is voor slecht geschoren puberkinnen, geslachtsdelen hard als staal, geen blije kriebels maar zenuwen van top tot tenen en die ruwe mannenhanden die overal maar verdwenen, ik speelde met vuur, de duivel rennend met een drietand, klaar om je maagdelijkheid te verslinden, dat kostbare vlies gevangen in stilte.
“Je bent geen ijsje, geen afgelikte boterham,” was mijn moeders pedagogisch advies. Mijn vader beweerde dat meisjes anders waren. Dat leerde ik ook op mijn gereformeerde school. De vrouwelijke seksualiteit is als Doornroosje, gehuld in een onschuldige sluimering, zij slaapt en zal niet ontwaken eer ruig wakker te zijn gekust door haar prins op het witte paard. De man daarentegen heeft een natuurlijke seksuele ontwikkeling. Geen vrouw die daaraan te pas komt. Zijn natte droom en koude ochtenderectie getuigen van jong zelfbewustzijn en een ongeremde seksuele drift die slechts met moeite te temmen valt.

Sletvrees
Dit laatste is overigens een gedachtegang die anno 2013 tot ver buiten de gereformeerde wereld van mijn school springlevend is. Zie alleen al de recente sletdiscussie in de favoriete talkshows van het land. De vrouw als wilde slet of naïeve maagd (?!), de Volkskrant wijdde er zelfs een heel themanummer aan. Dat we over een man nooit als slet zouden spreken zegt natuurlijk niets. Neukbaarheid pakt voor de seksen verschillend uit, waar een man enigszins afgunstig op de schouders wordt geklopt krijgt de vrouw blikken na – van begeerte maar ook innerlijke afkeer. Overigens is de ogenschijnlijke lagere neukbereidwilligheid van de vrouw een immer groot probleem, ode aan de wetenschap die ook daar een oplossing voor vond: een tweede pil, zodat we haar eindelijk tot kreunen kunnen dwingen.

Alleen maar zonde
Ik ben geen Doornroosje.
Ik versloeg de draak eigenhandig, klom hoog in die toren en hing de vlag uit. Natuurlijk; ook ik zou mijn maagdelijkheid angstvallig bewaren, ongenaakbaar en vooral onaanraakbaar trok ik door mijn tienerjaren hoewel wilde jongenshanden en mannelijke agressie van geen wijken wilden weten. Slechts met moeite hield ik de 17-jarige jongens op afstand, de pukkelpubers en geagiteerde adamsappels. Soms gingen zij toch over mijn grens, mijn vele grenzen, afgedwongen door een religie en omgeving waar over seks gesproken… iedereen zweeg.
In de kerk was het stil. Aan tafel was het stil. ’s Avonds in bed was het stil als ik zachtjes mijn lichte spelletjes had gespeeld en getergd door schuldgevoel mijn urenlange gebeden uitsprak.
Op school was het niet stil. Daar zinderde het, zoemde het, bulderde het. De biologiedocent, de gezondheidszorgjuf, de godsdienstleraar, allemaal hadden ze hun verhaaltje klaar. Seksualiteit is voor die éné, die éné keer, op die legendarische huwelijksnacht. Wie scheidt is als een gescheurde ducttape, lijmloos, gerafeld. Je mag wel homofiel zien maar niet homoseksueel wezen. Porno is zondig. Fantaseren is zondig. Eigenlijk is persoonlijke seksualiteit zondig en functioneert ons lichaam als een grote test. Geen vrouwelijke klasgenoot die bekende ook maar iets te weten of te doen. Als ik voorzichtig iets opbiechtte keken mijn vriendinnen me aan of ik gek was. Ondertussen lachten en gierden de jongens, terwijl het schaamrood hen op de kaken stond, en als een vraag hen op de man af werd gesteld: de ogen snel werden afgewend.

Duizend-en-één-Caireense-nachten
Dit dames en heren is Nederland, gewoon in de 21ste eeuw. Met mijn vierentwintig Arabische lentes ben ik nog niet zo oud.
Gevangen in een cultuur van angst en schaamte, kon ik pas voor het eerst ademen in de dikke smog van Cairo. In de stad van mijn voorvaderen sloop ik ’s nachts naar de rommelige daken en vuile balkons, starend naar het licht van sterren en de duizenden minaretten deelden mijn vriendinnen en ik duizend-en-één sensuele dromen, smachtte lichamen van verlangen, werden handen in handen gesloten, lichamen tegen lichamen gekruld, lepeltje en lepeltje lag ik nachtenlang wakker, smachtend, verlangend, mezelf vervloekend, omdat God een helse begeerte in me had geplaatst.
Natuurlijk sprak ik, zwegen is voor mij nooit een optie geweest. Natuurlijk vocht ik, me stil laten verslaan zal voor mij nooit een overweging zijn. Toch heeft het tien jaar geduurd eer ik mezelf in de spiegel kon aankijken en God kon prijzen om het geschenk van mijn seksualiteit. Toch duurde het tien jaar eer ik de liefde met een vrouw kon bedrijven en lachte en danste en tot over de toppen van mijn longen schreeuwde: ik ben vrij, helemaal vrij, Hallelujah, God houd van mij.

Scheef beleid
Ontwikkelingshulpmedewerkers, beleidsmedewerkers, politici, activisten, ze focussen zo vaak op de rol van religieuze leiders, veroordelen de omgeving, de cultuur, de moskee of kerk, als het om gebrek aan seksuele openheid en acceptatie van seksuele diversiteit gaat. We leggen mooie westerse agenda’s op zonder in onze eigen gebroken spiegels te kijken. Maken van homorechten een politiek paradepaartje en delen stapels condooms uit zonder dat we praten over het wat en hoe en onder welke dwang het meisje van de weinig trotse eigenaar diezelfde gratis condoom moet ontvangen. Kreun, daar gaan we weer.
Ondertussen vindt de echte strijd plaats diep van binnen. En hoewel hij voor iedereen andere vormen aanneemt en verschillende mate van heftigheid en intensiteit kent, woedt zij in ons – een leven lang.

Alleen
Uiteindelijk doen we onze eerste seksuele ervaringen allemaal alleen in stilte op. Weet niemand van de diepste fantasieën die ons hart kent. Spieden we in het rond terwijl we voorzichtig die site openen, die prostitué bezoeken, onze tweede lover binnenlaten, of ’s nachts in onze dromen praten, over die onbereikbare liefde van levens terug, die man, die vrouw, dat kind, wat ons zo opwind, maar waar we niet over kunnen praten, niet eens over mogen denken en toch, we doen het toch, met rode oren, klapperende kaken.
De directe omgeving en bredere samenleving, cultuur en religie mogen grote stempels op ons drukken, ons beknellen en verstikken, ons ieder geluk ontnemen en ons eindeloos begrenzen, uiteindelijk moest ik God zelf in de ogen zien, niet de God zoals Hij door anderen is gemaakt, maar de God zoals Zij is, liefdevol en sierlijk, gracieus en toegewijd, zij die als een mooie vrouw troost en verleidt en mij leert wat geen ander mens me leren kan… om mijn liefde te delen en te geven, maar ook te koesteren en bewaken en tot dat te maken wat niet zwijgen kan.

En boven was het stil

Je mag wel zijn maar niet wezen
Je mag wel denken maar niet doen
Je mag wel voelen maar niet leven
Nee, raak haar niet aan, geef geen zoen

Durf niet te vragen om een zegen
Hé, niet zo open niet zo bloot!
Je mag blij zijn met de gedoogsteun die we geven
In een ander land was je gedood

God wil het, God zegt het, het is zo
Geschreven in een boek of twee
Duizenden jaren oud

Staat het er echt?
Jezus of Mohammed moge het weten
In al hun liefdevolle wijsheid
Nooit iets gezegd

 

9 Comments
  • gerritvlGerrit-vL

    Mooi geschreven, Monique. Zonder veroordelend te zijn, leg je wel de vinger op de zere plek.

    Beantwoorden
  • Joost de Wit

    Wat lief, je bewijst velen een dienst. Blijf schrijven.

    Beantwoorden
  • Jan Hamer

    Prima verhaal, ik ben het helemaal met je eens. En als wat in de bijbel staat klopt, dan zou mij allang hetzelfde lot beschoren zijn geweest als Onan.
    Het lijkt me beter dat je je hart volgt en niet je gevoelens probeert te onderdrukken door gehoor te geven aan religieuze uitlatingen.

    Beantwoorden
  • Rio Poppe

    Heel mooi geschreven

    Beantwoorden
  • Gert Jan Slump

    Integer en indringend Monique …

    Beantwoorden
  • Tugba oztemir

    Hier wordt nooit over geschreven. En kijk wie de stap zet. Fucking stoer monique !

    Beantwoorden
  • Robert Jan Wit

    Met gretige belangstelling lees ik je blog waar ik ook ben op mijn reizen op deze aarde. Geweldig wat je schrijft. Beste Monique ik hoop nog veel mooie blogs van je lezen. Robert Jan Wit

    Beantwoorden
  • rooduyn

    Je hebt op een prachtige wijze verwoord waar we doorheen moeten gaan als ontluikende mens, de schaamte, het onbegrip, gebrek aan een begripvol oor om feedback te krijgen te zien of jouw gedachten vreemd – onredelijk – onwenselijk of zelfs pervers zijn, nee, er zijn denk ik weinig gelukkigen die wel zo’n klankbord hebben gehad.

    Kerken hebben die rol ook niet vervuld, in mijn visie eerder problemen hebben aangedragen dan geholpen met zinnige antwoorden of geborgenheid biedende voor die ontluikende mens.
    Heb de hoop dat het proces van verandering, dat steeds doorgaat, zal leiden tot positieve veranderingen in dit opzicht, want het is een zeer bepalende face in het leven en dat zeg ik na 66 jaren in dit leven en nog steeds zou wensen dat mijn leven op een andere manier was begonnen.

    Dank monique voor je openhartigheid.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X