Blog

08 feb / Opruimwoede

Daar sta je dan, midden in hoofdstad Dakar van het oogstrelende West-Afrikaanse Senegal en lees je in de langzaam binnendruppelende e-mails op een vooroorlogs wifi-netwerk dat je uit je huis bent gezet omdat je “onechtelijke economische activiteiten” met je woning hebt verricht. Ik dacht nog even aan een wiet-plantage en hoe dat er dan uit zou moeten zien, op de negende etage van mijn oh zo ordentelijke flat in Bos en Lommer.

Maar nee, navraag met de prepaid-telefoon van een lokale vriend (mijn eigen mobiel was op de markt gestolen), dat het AIRBNB betrof. Vier jaar woonde ik in mijn peperdure appartement. Braaf betaalde ik de torenhoge huur.  Tot ik zoveel reisde en mijn woning zo leeg stond, dat het me toch goed leek een keer met de burger-hotel-dienst in zee te gaan. Het contract er nog op naar geslagen. Telefonisch navraag gedaan. Maar ze hadden m’n appartement op de app gevonden en dus hing ik. One strike and you’e out. Geen waarschuwing, niets.

Ik keek naar de strakblauwe lucht, haalde drie keer adem, hing op (ik had sowieso maar voor een minuut beltegoed, vooroorlogs zoals ik zei), pakte m’n laptop en begon te zoeken. Want juridisch in m’n recht staan is geen ding, een oeverloos juridisch gevecht aangaan een ander. Vooruit, was alles wat m’n hoofd zei. Gewoon doorgaan. En dat deed ik. Binnen 48 uur had ik een nieuwe woning. Maar wel…. een kleine woning. Véél kleiner dan waar ik nu nog huis. Én: totaal gemeubileerd, beter gezegd: custom designed met pasta-borden, lakens, maandelijks een ander peperduur leen-schilderijtje en fiets erbij.

‘Vergeleken met alles wat ik heb opgegeven voor mijn transitie, betekent dit verlies helemaal niets.’

Dat wordt m’n spullen opslaan, dacht ik nog. Maar toen ik in m’n huis rondkeek en niets anders dan een groot openluchtmuseum zag van verloren liefdes, stuk-geklapte relaties en oud jeugd-zeer wist ik dat het tijd was om schoon schip te maken. Alles op Marktplaats. Gelukkig mocht dat dan weer wel van de woningbouwcoöperatie (en zo niet, ik ben nu toch al uit m’n huis gezet). Vrijwel iedere avond andere mensen die er tegen dumpprijzen met m’n bank, tafels en stoelen vandoor gaan. Ik kampeer al weken op m’n matras. Heel ontnuchterend – en gek genoeg verlustigend, maar goed, laat ik daar niet teveel over uitweiden. Het is een vreemd bevrijdend gevoel al die spullen – met bijbehorende herinneringen – te zien vertrekken. M’n boekenwand, menig dorpsbibliotheek waardig, doneerde ik aan Books4Life die de opbrengsten aan goede doelen schenkt. “Je doet je boeken weg? Wat traumatisch!” riep menig mens uit. Maar laat me één ding over een transitie leren: je leert van zoveel grotere dingen afscheid nemen – familie, vrienden, partners, gender-rollen, je vroegere leven, lichaam, kindertijd – dat materieel verlies echt niets betekent. Ik ben verslaafd geraakt aan de opruimwoede. Schrik van hoe bizar veel dingen ik heb. En hoe het kan dat ik een paspoort van m’n ex, een dagboek van een andere ex en een foto van een volgende vindt. Allemaal in de plaatselijke papierbak. Deze man maakt een nieuwe start.

Geef een reactie

X