Blog

10 sep / Open sollicitatie: VN Vrouwenvertegenwoordiger 2015 “een nieuw millenniumdoel: seksuele rechten”

Betreffend: vacature VN Vrouwenvertegenwoordiger 2015

Waarde (bestuurs)leden van de Nederlandse Vrouwen Raad,

Het lijkt soms wel alsof de wereld steeds sneller begint te draaien. Schrijvende in de tweede helft van 2014 buitelen de grote nieuwsonderwerpen over elkaar heen en volgen conflicten elkaar in steeds rapper tempo op. Oorlogen zijn veranderd in grenzeloze mondiale conflicten die slachtoffers maken tot in onze voor- en achtertuin, terreurorganisaties vertakken zich in ieder land en productielijnen zijn zo versnipperd en verspreid dat we van het eten dat we nuttigen tot de producten die we kopen nog nauwelijks weten waar de (soms bloedige) oorsprong ligt. In al deze zaken zijn vrouwen niet zelden de gezichtloze slachtoffers, stil en verborgen op de achtergrond, opgejaagd zoals de miljoenen Irakese, Syrische, maar ook Somalische, Kongolese en Centraal Afrikaanse vrouwen. Uitgebuit in mijnen in Sub-Sahara Afrika of de textielfabrieken van Bangladesh. Geronseld voor de jihad nikah, of seksjihad in landen als Syrië en Irak. Gezichtloze slachtoffers, schrijf ik. Of moet ik zeggen naamloze helden?

In krap zes jaar heb ik zes continenten bezocht. Met een rugzak reisde ik door de grootste brandhaarden van de moderne tijd. Als een local bewoog ik door onontgonnen gebieden gebruikmakend van lokale busjes, wankele roeibootjes, volgestouwde deur- en raamloze treinen. Te voet, te paard, te ezel en zelfs te kameel kreeg ik hele werelddelen te zien.
Maar of ik nu in de uitgestrekte vluchtelingenkampen stond van Noord-Irak, of de armzalige vochtige onafgebouwde hokken bezocht van vluchtelingen in Zuid-Libanon, de zwaarste door Aids-getroffen provincie van Oeganda aandeed, of met tienermoeders werkte in de sloppen van Santo Domingo, overal kwam ik opnieuw tot de conclusie dat vrouwen niet alleen de ruggengraat vormen van de samenleving, maar ook van de economie, het sociale leven, de religieuze instellingen, het huishouden en gezin, ja van alles eigenlijk behalve de staat en de straat.

In de grote politieke organen en instanties, is en blijft de vrouw anno 2014 enorm ondervertegenwoordigd. In vrijwel geen één land bereikt ze de al dan niet formele afspraak van gelijke vertegenwoordiging en representatie. Noordwest-Europese landen doen het hierin wel slechter dan veel niet-westerse staten. De mate van vrouwelijke zichtbaarheid in de media en de politiek loopt hier ver achter op die in Zuid-Amerika, Sub-Sahara Afrika en in sommige delen van Azië. Door oorlog en conflict en economische strijd hebben vrouwen in niet-westerse samenlevingen zelden tot nooit de luxe gehad om thuis te blijven en hebben zij noodgedwongen taken op zich genomen waarvoor mannen hen lang ongeschikt achten en dat hier niet zelden nog steeds doen.

Op de straat regeert de man met zijn wapens, van vlees of van staal. Niet zelden werd ik slachtoffer van deze mannen en jonge gefrustreerde jongens; aangerand op het Tahrir-plein in Cairo, belaagd in de nachtclubs van Kampala, gechanteerd in hotels en gastverblijven, betast, overal betast gewoon tijdens het lopen, reizen, stil zitten op een bankje van Rome tot Marrakech, bespuugd en uitgescholden zo vaak ook, zelfs hier in Amsterdam. Wat ik als jonge gekleurde lesbische vrouw meemaakte, reizend in lokale kledij en zoveel mogelijk gebruikmakend van de lokale taal en gewoonten was slechts exemplarisch voor wat zoveel vrouwen en jonge meisjes dagelijks op weg naar hun werk, school of de markt moeten doorstaan.

In de afgelopen twintig jaar signaleer ik een groeiende epidemie. Een seksuele epidemie. Met de razendsnelle publieke en ook politieke opkomst van de vrouw (vooral in niet-westerse samenlevingen) en de ongekende sociale emancipatie van anderen (vooral niet-westerse vrouwen in westerse landen) is er een nieuw maatschappelijk equilibrium aan het ontstaan. Nooit eerder waren vrouwen in het hoger onderwijs zo oververtegenwoordigd (met een ultiem record in Iran waar de verhouding man-vrouw nu zelfs voorbij een-drie is), nooit eerder waren vrouwen in zoveel landen de belangrijkste kostwinnaar (zoals in Egypte waar in de laagste sociale klassen vrouwen in meer dan zestig procent van de gevallen de broodwinnaar zijn), nooit eerder waren zoveel jonge meisjes verantwoordelijk voor de verzorging en onderhoud van niet alleen hun ouders en broers en zussen maar ook de grotere familie als geheel en dat met beroepen als agent, soldaat of professionele voetballer (zie bijvoorbeeld mijn documentaire “De Vrijheid van Tahrir”, link vermeld onderaan deze brief).

Deze enorme sociale verschuiving brengt ongekende spanningen met zich mee. Verward en in veel gevallen ontmand, grijpen jonge jongens en mannen naar hun laatste wapens: fysiek en seksueel overwicht. Naar mijn mening zijn niet religie of “achtergebleven” cultuur de verklaringen voor het massale seksuele geweld in Egypte of India, maar vormt de snelle opmars van de vrouw (en haar pogingen nu juist ook meester te worden van de staat en de straat) de echte verklaring van de groepsverkrachtingen op het Tahrir-plein, de gewelddadige gang rapes van jonge vrouwelijke studentes en arbeiders in India, de systematische aanvallen en verkrachtingen van lesbiennes in Zuid-Afrikaanse townships, de drogeren en verkrachting (soms met dodelijk gevolg) van Amerikaanse studenten op Amerikaanse universiteiten, de sociale druk tot seks die jonge tienermeisjes in Groot-Brittannië ervaren waardoor de meerderheid nu hun eerste seksuele ervaring onder dwang opdoen, het rijzende illegale prostitutiebezoek (met alle sociale problemen die daarbij gepaard gaat, mensenhandel, mishandeling, verspreiding Aids en andere soa’s) in China enzovoorts en zo verder. De lijst is lang.

Tegelijk neemt de preutsheid toe, houden ouders van allerlei kleur en achtergrond hun dochters angstvallig thuis, wordt het veel meisjes onmogelijk gemaakt op kamers te gaan, hun eigen keuzes te maken en autonoom te regeren over hun eigen lichaam. Ze moeten noodgedwongen jong trouwen, of mogen dat juist niet met degene van wie ze echt houden. Hun seksualiteit wordt vanaf hun geboorte begrensd en geregeld, besneden, afgedekt, afgeschermd, onderdrukt.

De menselijke seksualiteit is verworden tot een publiek en daarmee ook politieke speelbal. Westerse landen maken van homorechten een politiek paradepaartje en delen stapels condooms uit zonder dat we praten over het wat en hoe en onder welke dwang het meisje van de weinig trotse eigenaar diezelfde gratis condoom moet ontvangen. Zoals altijd wordt er gepraat over, niet met, en knalt het politieke geharrewar over iets wat zo kwetsbaar is als een mens eigen persoonlijke seksualiteit als een boemerang in het gezicht van de dappere jonge activisten die zelden nog geen twintig levens oud dagelijks politieke repressie en sociale agressie riskeren om anderen te helpen die (om begrijpelijke redenen) niet zo ver zijn als zij.

Als ik mij ergens in de positie van VN Vrouwenvertegenwoordiger hard zou willen maken zou dat het thema van seksuele rechten zijn.
Dit betekent het recht op eigen seksuele keuzes, hoe, wat, waar, met wie en wanneer.
Het betekent het recht op een “afwijkende” seksuele geaardheid, ergo: het recht van omarming van de eigen geaardheid of dit nu homo, bi-seksueel, hetero of anders is.
Het recht ook op een eigen genderoriëntatie en erkenning van meer dan de twee labels van man en vrouw.
Het recht om te trouwen en de daad van geslachtsgemeenschap te behouden, of juist niet.
Het recht op een ongeschonden lichaam, dus geen vrouwenbesnijdenis en andere vormen van genitale verminking.
Het recht op autonomie en zelfbeschikking over het eigen lichaam en alle keuzes die daarmee gepaard gaan (of dit nu een tattoo of abortus betreft).
Het recht om zelfstandigheid, uit huis mogen gaan en een eigen kamer of woning mogen betrekken (zoals ook zoveel meisjes in Nederland proberen, om dan te horen dat ze maar op twee manieren het huis mogen verlaten: dood of getrouw).
Het recht tenslotte om op complete veiligheid te gaan en staan of je nu vrouw of man bent, want ook het seksuele geweld tegen mannen neemt op veel plekken toe, maar gaat gepaard met een nog grotere schaamte en vernedering als dat voor veel vrouwen het geval is.

Het recht op seksuele vrijheid is niet verankerd in de VN Millenniumdoelen, maar is daar tegelijk diep in geworteld. Mijn seksuele rechten agenda zoals ik die bepleit heeft alles te maken met participatie, economische zelfstandigheid, onderwijs en ontwikkeling. Ze streeft de Millenniumdoelen voorbij, maar geeft ze ook nadere invulling en diepgang. Nu we in de heroriëntatie op die doelen zijn belandt en nieuwe doelen worden geformuleerd, pleit ik ook voor een expliciet gender-gerateerd artikel. Tot op dit moment zijn vrouwen als zodanig uit de Millenniumdoelen geweerd. Gezien echter de millennia-oude strijd die er tussen de seksen wordt bevochten en de toenemende publieke zichtbaarheid van seksueel geweld, straatterreur en fysieke uitbuiting, wordt het tijd dat ook deze kwestie voor eens en altijd naam en gestalte krijgt. Dit niet alleen om vrouwen uit de spiraal van geweld en onderdrukking te bevrijden, maar ook al die mannen en jongens die in zoveel gevallen door cultuur en sociale repressie worden geacht op deze manier hun mannelijkheid te tonen en daarmee dus even grote gevangen van het door henzelf opgelegde systeem zijn.

Het is uit deze ambitie en overtuiging dat ik hierbij mijn kandidatuur voor de positie van VN vrouwenvertegenwoordiger 2015 bekend maak. Het lijkt mij een enorme eer om als jonge stem zowel leiding als inhoud te geven aan de idealen en belangen van de veelzijdige Nederlandse vrouwen die onze samenleving zoveel smaak en kleur geven. Maar ook juist de stemmen te vertolken van al die vrouwen wereldwijd die ik in de afgelopen jaren ontmoet heb en die mij hebben geïnspireerd en gemotiveerd om dat te zijn wie ik nu ben en mij leerden leven in vrijheid zodat ik na jarenlange strijd en religieuze repressie kan zeggen: ik ben vrij en mijn seksualiteit is van mij.

Hoogachtend,

Monique Samuel

Documentaire de Vrijheid van Tahrir: de revolutie van de jeugd (VPRO) Klik HIER

Mijn virtuele school of ideas waarin ik wetenschappelijke concepten, populaire zienswijze en innovatieve ideeën aan de kaak stel (Engelstalig). Klik HIER

8 Comments
  • janfreak

    Hoe bedoel je, om zijn as of om de zon?

    Beantwoorden
  • Bert van Herk

    Beste Jan, is jouw reactie bedoeld als grap? Ik ben meestal erg voor humor, maar van wat Monique hier beschrijft kan ik de humor niet inzien. Mannen maken oorlogen of vechten op andere manieren conflicten uit en vrouwen worden daarvan de dupe. Wordt het niet eens tijd dat mannen daar de ernst van zien er er iets meer mee doen dan grapjes maken?

    Beantwoorden
  • ebo korzaan

    Het artikel getuigd van een weloverwogen juiste en intelligente houding waar ik mij helemaal in kan vinden. Compliment !

    Beantwoorden
  • Charles Picavet

    Kan ik stemmen? Want dan stem ik voor! Succes met je missie.

    Beantwoorden
  • P.

    Ik stem op Monique Samuel als VN vrouwenvertegenwoordiger 2015!

    Beantwoorden
  • Mieke Goudt

    Beste Monique,
    Ik ben diep onder de indruk van deze open sollicitatie. Op welke manier kan ik je ondersteunen bij deze poging om de Nederlandse VN- Vrouwenvertegenwoordiger 2015 te worden? Mieke Goudt

    Beantwoorden
  • gerritvl

    Mij uit het hart gegrepen!

    Beantwoorden
  • Marjanne

    Elke ethische keuze van een individu gaat ook de gemeenschap aan.. Ik word zo moe van de ik-gerichtheid, de individualiteit die ook uit dit betoog zo duidelijk naar voren komt: ‘mijn’ rechten… baas in ‘eigen’ buik… Laten we het hebben over leven, Leven met een hoofdletter l, en de gever daarvan nooit uit het oog verliezen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X