Blog

09 okt / Onze Moeder die in de Hemel zijt

Onderstaande is een voorproefje van mijn nieuwste boek “Dagboek van een zoekend christen: christen 2.0″ dat dit najaar bij Ark Media verschijnt. Aan de hand van de gewraakte tien geboden onderzoek ik in dit boek de grote vragen van de moderne mens en zoek ik naar de betekenis van religie in een land waar God allang vergeten lijkt. “Dagboek van een zoekend christen” beschrijft mijn zoektocht naar God en de goddelijke bestemming van ieder mens. Niet in zweverige termen maar in duidelijke vragen over duizend jaar oude principes en een kreunende moeder aarde, het gewraakte “H-woord” en het genot van seksualiteit, moderne heiligen en een lege kerk, God in de polder en de stilte van de oase, spirituele mystiek en religieus fanatisme.

Eerder verschenen er op deze blog voorproefjes uit het boek m.b.t. de 24-uurs economie en een over de wegwerpmaatschappij.

Christenen noemen God “Onze Vader” maar wat betekent dat eigenlijk? En is Hij dat wel? Lijkt God op die strenge, enigszins afstandelijke vader zoals Hij wordt geportretteerd in de reformatorische gezindte? De stuurse, gesloten, doch niet geheel onhartelijke vader zoals onze ouders en opa’s en oma’s die hebben gehad? Of lijkt onze Hemelse Vader meer op de lachende joviale huisvader met een kind gekleed in McGregor op z’n schouders en een baby met “Pappa is lief”-slab in Prenatal strawler?

In de oude Hebreeuwse teksten wordt veel minder nadrukkelijk over God als “Hij’ gesproken. Denk bijvoorbeeld aan de Hebreeuwse term voor Gods barmhartigheid – “rachamiem” – een vrouwelijke term wat letterlijk zoiets als baar-moederlijkheid betekent. Zou God wellicht ook een vrouw kunnen zijn, of toch een beetje vrouwelijk op z’n minst? Door de eeuwen heen hebben mensen de vrouwelijke kant van God belicht. In de godsdiensten uit de klassieke oudheid werden tientallen vrouwelijke goden vereerd en ook in het Hindoeïsme neemt de Goddelijke energie vaak vrouwelijke vormen aan.

Wie ervoor openstaat, vindt in de Bijbel genoeg aanknopingspunten voor een vrouwelijke God. In Genesis wordt immers gesproken over de man en vrouw beiden geschapen naar Gods beeld. Heeft Bono, de bandzanger van U2, misschien gelijk als hij spreekt over de Heilige Geest als een vrouw – een denkbeeld dat ook terugkomt in de populaire popsong “Mysterious Ways”. Schiep God Eva in Haar beeld? Is de creatieve en speelse geest van God een betoverende vrouw, die ons troost en verlijd, zodat wij kunnen zingen: “It’s alright, it’s alright, she moves in Mysterious ways”? Staan wij überhaupt wel genoeg stil bij het oneindige Mysterie van God? Zijn onmetelijke grootheid, Haar oneindige schoonheid?

Veel christenen zijn bang om zich in te laten m et het boeddhisme en hindoeïsme en hebben een grote afkeer van de Islam. Maar wat nou als God eigenlijk een oneindig groot licht is – de incarnatie van het al, afgebeeld in honderden verschillende gedaantes en met oneindig veel gezichten zoals in het Hindoeïsme? Wat als er in dit leven inderdaad een hogere staat van bewustzijn te bereiken is, mits we bereid zijn helemaal stil te staan en ons volledig op het hoogste en diepste, wezenlijke en echte te richten, een spirituele staat die Boeddhistische monniken proberen te bereiken? Wat kunnen we leren van de islamitische notie van Allah? De Meest Barmhartige, de meest Genadevolle, , de Koning, de Vrede, de Oneindige Vergever van de Zonden, de Opener, de Alwetende, de Verruimer, de Verruimer, de Waarderende, de Liefhebbende, de Opwekker van de Doden, de Waarheid, de Beschermende Vriend, de Hersteller, de Ene, de Koning der Koningen, het Licht, de Eeuwige en Gids naar het Juiste pad?

In de islam heeft Allah of God 99 namen als om uit te drukken dat wij God nooit volledig kunnen kennen. Dat wij mensen nooit zijn 100ste naam zullen weten, maar het moeten doen met een oneven, onvolledig getal. Volgens mij ligt in het nederige besef dat God altijd geheimen kent de eerste stap in het nieuwe christen zijn – het zogenoemde christen 2.0.

Wanneer wij ons incomplete onvolmaakte beeld van God erkennen kunnen wij de verschillen met andere demonaties en religies overbruggen en een hand uitsteken naar andersdenkenden, andersgelovigen of zij die geen religie aanhangen. Wanneer wij ons niet langer blindstaren op die albekende afbeelding van de man met grote blauwe ogen en roodbruine baard, die lievige goede Jezus met een lammetje op z’n schouders of een kind op z’n schoot en af durven stappen van dat idee van een verre vreemde vader die we nooit echt zien maar die we wel af en toe een teken van respect moeten brengen, kunnen we op zoek gaan naar die echte grote mysterieuze God, Allah of Yahweh – He who is close yet so far away – en hand in hand met onze broers en zussen over de hele aarde op zoek gaan naar de ware namen van God – Vader, Moeder, of anders nog…

Zand van de Tijd


De muezzin[1]
Brengt zijn hand naar zijn mond
Roept de naam
Van de enige
Barmhartige, erbarmer
In het stof
Speelt een kind
Kijkt op en rent
Naar de armen van zijn moeder

En ik belijd
Er is geen God dan God
En wij
Mensen op deze aarde
Zijn zijn profeten

Een oude man schuifelt
Over droge grond
Er is geen reden tot haast
Nu is vandaag
Morgen is alles over
Verderop gesmoorde barenskreten
Een vrouw perst nieuw leven uit
Bloed kleurt zand
Stof kleurt rood
Mieren krioelen

En ik belijd
Er is geen God dan God
En wij
Stof van de tijd
Zijn zijn d ienaars

Maar wie hoort de roep
De noodkreet uit de woestijn
In de stilte klinkt een zucht
Speelt de wind met afwezige gedachten
Spreekt een stem
Ik ben die ik ben
In die boven alles
Ben verheven


[1] Een muezzin is een gebedsoproeper die vanaf een minaret de gelovigen oproept tot het gebed.

1 Comment
  • peter

    Thomas van Aquino schreef: God is novissimus, wat je kunt vertalen met God is ieder ogenblik nieuw ( Schillebeeckx). De boeddhisten zeggen de dharma is ieder ogenblik nieuw…

    Beantwoorden

Geef een reactie

X