Blog

19 mrt / Ondertussen in Amman “Are you gay?”

Tegenover mij roken meiden waterpijp en drinken grote koppen thee. Twee van hen zitten op de bank. De een heeft kort donker krulhaar, de ander een rood kapsel. Een andere stevige twintiger met strenge knot in een groot Amerikaans T-shirt zit naast hen op een stoel. Ze buigen zich naar elkaar toe, maken luide grapjes en kijken ondeugend om zich heen. Het stel op de bank plakt voortdurend aan elkaar vast en lijkt in hele andere dingen geïnteresseerd dan waterpijp en thee.

‘Als dat geen lesbiennes zijn weet ik het ook niet meer,’ merk ik op terwijl ik een hap van mijn kipsalade neem.
‘We zouden ze eigenlijk moeten spreken,’ zegt m’n vriendin. ‘Maar ja, kunnen we dat maken? Kunnen we zomaar op hen afstappen en hen vragen naar hun ervaringen hier in Jordanië?’
We kijken elkaar vertwijfeld aan.
We zijn in Books@Café. De meest trendy boekenwinkel van Amman met een gigantisch café boven de winkel. Hoegenaamd gebeurt er niets bijzonders, maar ondertussen hebben een aantal meiden wel heel openlijk een amoureuze relatie met elkaar. Buiten posten zeker vijf agenten rond de zaak in een chique rustige wijk van Amman. Iedereen weet dat Books@Café de enige homobar van Jordanië is. Maar het lukt de overheid maar niet om er een speld tussen te krijgen.

Ik moet de meiden spreken, maar wil hen niet in gevaar brengen. Uiteindelijk loop ik naar hen toe.
Hello ladies, mag ik jullie iets vragen?’
De meiden nemen me verbaasd op en kijken me met een mengeling van achterdocht en interesse aan.
‘Mijn vriendin en ik zijn voor het eerst in Amman en willen vanavond graag uitgaan. Kennen jullie nog een leuke plek waar we kunnen dansen?’
Even overleggen ze met elkaar.
Heya gamiela, ze is mooi’ fluistert het meisje met de Marokkaanse krullen.
‘Laat haar bij ons komen zitten,’ zegt de ene met de knot.
‘Kom neem plaats,’ zegt de roodharige uitnodigend.
Ik neem op een vrijstaande fauteuil plaats. M’n vriendin voegt zich bij ons. Enthousiast schuift het meisje met het krulhaar voor haar op en kruipt nu zowat bij haar vriendin op schoot.
‘Er zijn eigenlijk geen clubs om te dansen tijdens de Ramadan,’ zegt de meid met de knot die zich voorstelt als Seba.
‘Inderdaad,’ zegt de roodharige die Hibá blijkt te heten.
‘Tijdens Ramadan is het een dode bedoening,’ joelt Nour.
‘Behalve hier.’
‘Ja, behalve hier.’
De meiden lachen.
Dan pakt Seba pen en papier en schrijft na wat overleg een adres voor ons op.
‘Je kunt het In-House Café proberen. Dat is waarschijnlijk het enige café in Amman waar je nu kunt dansen.’
Nour en Hibá zitten druk te fluisteren. Ik probeer op te vangen wat ze tegen elkaar zeggen. Ik heb tot dan toe alleen Engels gesproken en de onwetende buitenlander uitgehangen. Ze weten dus niet dat ik hen vrij aardig kan verstaan.

‘Ze is aantrekkelijk,’ fluistert de een.
‘Ze is voor mij, oké?’ mompelt de ander.
‘Foei! Hoe durf je,’ zegt Nour terwijl ze haar vriendin in haar zij knijpt.
‘Nee hoor liefje, ik houd alleen van jou,’ antwoordt Hibá terwijl ze met haar mond tegen Nour’s oor drukt. ‘Alleen van jou.’
Onbewust glimlach ik een beetje. Seba kijkt me onderzoekend aan terwijl ze me het briefje overhandigt. Ik wil de tortelduifjes niet langer storen en neem het adres snel van haar aan.
‘Nou bedankt,’ antwoord ik, nu wel in het Arabisch.
De meiden kijken verrast op. Ik beweeg me al richting de uitgang als Seba me opeens vanuit het niets met een directe vraag overvalt.
Are you gay?’ Ze vraagt het zonder blikken of blozen.
Mijn vriendin en ik nemen onmiddellijk weer plaats.
‘Ja,’ antwoord ik enigszins beschroomd.
‘En jullie?’ vraagt m’n vriendin snel.
Yes,’ antwoorden de drie tegelijk. Ze lijken zich er weinig voor te schamen.
‘We zijn alle drie lesbisch,’ legt Seba geheel ten overvloede uit.
‘Maar is het niet heel moeilijk om dat in Jordanië te zijn?’
De meiden halen hun schouders op en kijken wat somber. ‘Ja, het is heel lastig. De mensen begrijpen het niet, m’n eigen ouders begrijpen het niet, maar fuck it. Dit is wat ik ben. Proud to be gay!’
Ik vertel hen over mijn ervaringen in Egypte, waar het mogelijkerwijs nog moeilijker is om lesbisch dan homo te zijn. Als man kun je met veel pijn en moeite wellicht alleen door het leven gaan (en hier en daar een geheime relatie of vrijage hebben), maar als vrouw moet je eigenlijk wel trouwen al was het maar vanwege het gebrek aan financiële zelfstandigheid.
‘Ik denk dat het hier makkelijker is voor vrouwen dan voor mannen,’ zegt Seba. Nour en Hibá knikken instemmend.
‘Zeker 85% van de vrouwen doet het! We moeten puur blijven weet je wel. Maagd voor het huwelijk en al die bullshit. Daarbij leven de seksen gescheiden. Wij kunnen niets met jongens, maar met elkaar…’ Ze kijkt Hibá en Nour aan. Ze lachen.
‘Oké, maar nu heb je het over iets tijdelijks. Iets tot aan het huwelijk. Dit gaat om de seksuele daad, wat overigens prima is, helemaal prima…’ Ik laat een stilte vallen. ‘Maar dat heeft nog niets met je identiteit te maken, met echt verliefd zijn, met verliefd zijn op een vrouw.’
‘Volgens mij zijn 50% van de Jordaanse vrouwen bi. Het is normaal hier,’ zegt Seba op docerende toon. ‘Maar nee, niet veel vrouwen beschouwen zichzelf als lesbisch of biseksueel. Hoogstens zo’n 20% durft zichzelf zo te noemen.’
Twintig procent, resoneert er door m’n hoofd. Van alle Jordaanse vrouwen? Van de vrouwen die daadwerkelijk lesbisch zijn? Het wordt me niet helemaal duidelijk.
‘Ben je niet bang dat je op een dag toch met een man moet trouwen?’ vraag ik Seba.
‘Nee!’ roept ze uit. ‘Nee echt niet. M’n ouders mogen alles zeggen wat ze willen, ik ga dat niet doen. Echt niet doen. Fuck it. Een man, wat moet ik daarmee? Suck his dick? Dit ben ik. En m’n ouders moeten dat accepteren.’
‘Je ouders weten dit?’
‘Ja,’ ze zucht. ‘Ik heb het hen vier of vijf jaar geleden verteld. Maar ze begrijpen het niet. Als er een meisje langsloopt…,’ ze maakt een nonchalante ronde handbeweging. Nour en Hibá gieren het uit. Seba kijkt hen grijzend aan. ‘Nou als er een meisje langsloopt dus,’ Seba kijkt me ondeugend in de ogen, ‘dan vraagt m’n moeder: “En vind je haar leuk? Houd je van haar?” Vroeger kon elke meid bij me logeren, geen probleem. Nu is het lastiger. Ze vragen me of die ook lesbisch is. Ze kennen het woord amper. M’n ouders hebben gewoon geen idee.’
‘Ben je optimistisch over de toekomst? Denk je dat het beter gaat worden in Jordanië?’
‘Nee, er verandert of verbetert hier niets. Mijn hoop is om een buitenlandse vriendin te vinden en in het Westen te gaan wonen. Met haar te kunnen trouwen, vrij te zijn.’ Haar ogen stralen.
We zijn even stil.
‘Staat deze plek bekend als gay café?’ vraagt m’n vriendin.
De meiden knikken. ‘Ja, maar het is de enige in de stad.’
Ze lijken teleurgesteld. Ik kijk om me heen. Dat dit kan, dat dit café bestaat is al een wereld van verschil met Egypte. Als er een plek in Cairo of Alexandrië zou bestaan waar homo’s en lesbiennes elkaar kunnen ontmoeten, ze van gedachten kunnen wisselen en openlijk de dingen bij naam kunnen noemen, zou dat al een hele vooruitgang zijn.
Nour en Hibá fluisteren opnieuw iets naar elkaar. Ze kijken me nu alle drie grijnzend aan.
‘Ehhh ken je the L word?’ vraagt Hibá.
The L word is een Amerikaanse dramaserie die losjes gebaseerd is op Sex in the City, maar dan same sex and different city. In een hippe buurt in Los Angeles delen een groep lesbische en biseksuele vrouwen lief en leed met elkaar en vooral heel veel bedpartners.
‘Ja,’ we lachen.
‘Wat leven we toch in een kleine wereld,’ fluister ik tegen m’n vriendin.
‘Volgens hen lijk je op Shane,’zegt Seba uitdagend. Shane is nogal een player met de nodige seksuele aantrekkingskracht. Althans, de meeste vrouwen in de serie zijn weg van haar. Misschien zou je haar zelfs wel een vrouwelijke gigolo kunnen noemen.
Ik bloos. ‘Ehhh… Ik heb het warm. Mag ik een cola?!’
Voor ik het weet heeft een stevige vrouwelijke bediende met een korte boblijn een groot glas cola neergezet.
Het hele café lusitert mee, besef ik me geschrokken.
De meiden en m’n vriendin lachen luid.
‘Nou ehhh bedankt, maar ik mis haar ervaring hoor!’ roep ik snel terwijl ik mijn handen onschuldig in de lucht hef. Nour en Hibá gieren het uit. Seba geeft me een klinkende high five. Maar als ik m’n hand wegtrek glijdt ze even met haar vinger over m’n handpalm. Het kriebelt.
Dan staat ze op. ‘Sorry, ik moet gaan. Werk, werk, werk.’
We wisselen e-mailadressen uit en ik geef haar m’n visitekaartje. ‘Mooie foto,’ merkt ze coquette op terwijl ze een blik op het kaartje werpt.
En weg is ze.
M’n vriendin en ik blijven wat ongemakkelijk met Nour en Hibá zitten.
‘Klopt het dat je in Nederland het homohuwelijk hebt?’ vraagt Hibá.
‘Ja. En je kunt als niet-biologische moeder nu ook het kind van je partner adopteren,’ vertelt m’n vriendin.
De meiden kijken ons verrukt aan.
‘Maar is het leven niet heel duur daar?’ vragen ze bedenkelijk.
‘Niet veel duurder dan Jordanië,’ antwoorden wij.
‘Echt waar!’ Hun ogen glinsteren.
Tab yalla, tehallu! Kom snel dan!’ roep ik.
Ze lachen weer.
‘Trouwen,’ zegt Nour terwijl ze Hibá diep in de ogen kijkt.
‘Ja, trouwen…’antwoordt Hibá.
M’n vriendin en ik kijken elkaar aan en staan tegelijk op.
Snel betalen we de rekening en laten de twee meiden dromerig achter, verstrengeld op de rode pluchen bank.

Monique Samuel’s boek “Mozaïek van de Revolutie” (Uitgeverij de Geus) ligt vanaf 11 mei in de boekwinkel. Deze blog is een voorproefje. Mis ‘m niet!

4 Comments
  • Thomas

    Mooi stukje!

    Beantwoorden
  • peter1963

    Mooi stuk !

    Beantwoorden
  • marjanne

    kennelijk zal ik volgende keer toch een bezoekje moeten brengen aan amman.. mijn vriendin en ik hebben 2 maanden rondgetrokken in israel en jordanie.. vreemde mannen in aqaba en wadi rum.. het is ze niet aan hun verstand te brengen dat vrouwen het zonder een man willen stellen.. een gids stelde zelfs voor dat we allebei wel bij hem konden intrekken als we dan toch niet zonder elkaar wilden.. wat een ervaringen. we lachen er nog vaak om!

    Beantwoorden
  • Michiel

    Ah je had het al eens eerder over dit café erg leuk om zo een momentopname mee te maken. Wie had dat gedacht dat ze al zo ver gevorderd waren in Jordanië, maar soms voelt de jeugd zich ook onschendbaar. Fuck the world ik ben wie ben, ook al blijkt dat in de praktijk dan de rest van de wereld het daar toch niet altijd mee eens te zijn. Maar mooi stuk ;)!

    Beantwoorden

Geef een reactie

X