Blog

13 jun / Ramadan-dagboek deel 6: Ben ik nu bekeerd tot moslim?

Ik begrijp dat u bang bent. Heel bang.
Bang ja, dat ik mij tot de islam bekeer.

Eén keer in een witte djellaba naar de moskee – technisch gezien droeg ik een Senegalese boubou, met gekleurde streepmotieven à la Adidas Originals, maar goed, de gezichtsbedekkende sluier of nikaab noemen we ook boerka’s in dit land – en ik zou moslim zijn.

Grappig. Het zijn juist veel gelovige moslims die stellen – en er heilig van overtuigd zijn – dat ik wanneer ik de zoetheid van de Heilige Koran zou proeven, of de schoonheid van het rituele gebed zou ervaren, op slag moslim zal worden. Sterker nog, dat zou niet anders kunnen. De waarheid van het al is immers onmiskenbaar, zo vinden zij.

Maar dat u als belijdend christen of twijfelende agnost impliciet hetzelfde gelooft, verbaast mij.

Woedend waren de mails van sommigen, angstig de berichten van velen. Dagelijks bestookt u mij op Facebook met de vraag of ik (nog) christen ben. En hoe ik dan in Godsnaam een moskee zou kunnen bezoeken?

Mijn oma vraagt mij in een geëmotioneerde e-mail hoe ik mijzelf nog christen durf te noemen. Mijn ouders vragen mij bezorgd het hemd van het lijf. Er wordt voor mij gebeden, naar het schijnt. Nu is dat altijd welkom natuurlijk: gebed. Maar toch niet uit angst dat ik opeens van mijn geloof ben gevallen? Het kruis van mijn nek heb gerukt?

Ik ben een christen, die als een volgeling van Jezus moslims ontmoet. Dat ik met moslims bid – ja zelfs met gebruik van hun riten – is omdat ik weet dat God daar is waar men hem zoekt. En de verbinding kan vinden, dwars door de vele verschillen heen. Mijn geloof is groot genoeg om niet bang voor religie te zijn. Ik leef met de zekerheid dat de Waarheid mij zal kennen en de waarheid mij vrij zal maken, zoals Jezus zo mooi zei. Als u dan zo zeker denkt te weten dat de islam niet de waarheid is, waarom vreest u dan voor mijn morele verval? Voor deze religieuze afgrond waar ik ieder moment in zou kunnen storten? Heeft u niet wat meer vertrouwen in de waarheid, zoals ik die iedere dag opnieuw mag kennen, verkennen, verdiepen en bevragen?

Ik begeef mij ontspannen in de islamitische wereld. Bid met mijn Koptisch-Egyptische familie al sinds ik klein kind ben tot Allah. Want ja, ook dat is weer zo’n misverstand. Er is niet zoiets als God én Allah, twee verschillende goden. Allah is simpelweg het Arabische woord voor God, Hij is hoog en verheven en heeft Zijn eigen zoon gegeven opdat ik eeuwig mag leven. Nu u weer.

Uw gebrek aan vertrouwen en geloof verontrust mij. Ik denk dat ik vanavond maar een extra gebed voor u opzeg. Ik twijfel nog over de vorm en taal. Ik krijg namelijk het gevoel dat u dat harder nodig heeft dan ik.

Geef een reactie

X