Blog

26 jan / Nooit Meer Slapen Nachtcolumn – MacMedia 

Dus PVV-kandidaten verlaten de partij omdat ze het teveel over de islam vinden gaan?
Ik was blij dat er op het bittere twitter eindelijk iets te lachen viel. Terwijl deze week sociale media ontploften over blank-staande vloeren, waarbij de gedepolitiseerde kleuraanduiding van de lichtroze mens werd neergezet als een evengroet grieven als dat van het n-woord voor de zwarte medemens, snak ik naar wat lichtvoetigheid.

Gelukkig is die er in de vorm van de vele PVV-schandalen met Muhammed die opeens verdwenen was. Ik zeg: z’n liefje had het uitgemaakt. En dan waren er nog de andere enge snuiters die zich aansloten bij de ongezelligste partij van Nederland om zich vervolgens weer hard uit de voeten te maken.

Het gekonkel doet me denken aan dat van Trump. Deze weken race ik door Fire & Fury. Ik lees deze verbijsterende pageturner niet zozeer als journalistiek hoogstandje als wel als boeiend politieke thriller die deels gebaseerd op de werkelijkheid toch vooral een maatschappelijke horrorfilm mag heten. In Wolfs’ relaas ontmoet ik niet alleen een president die dat helemaal niet zou willen zijn, maar ook een wereldleider die niet leest en dat nooit gedaan heeft en waarvan zelfs gesuggereerd wordt dat hij semi-analfabeet is. Semi. Want the Donald kan schijnbaar wel de krantenkoppen lezen die op zijn persona van doen hebben en weet natuurlijk hoe hij twitteren moet. Trump geeft niet om budgetteren. Besteed het liefst al het legislatieve werk uit aan Capitol Hill en dan met name aan de Republikeinse Commissie. Er is geen enkele gezagsstructuur behalve deze: dat Trump het gezag is. En de gril van de dag behelst het werk van zijn verwaarloosde ambtenaren. Verder is het leven in the White House een gevecht om aandacht tussen de constante wisseling van de wacht.

Opmerkelijker echter dan lezing van het boek zelf is het volgen van de berichtgeving erover. Zowel in Amerikaanse als in Nederlandse media lijkt niemand verder te zijn gekomen dan de eerste twee hoofdstukken. Alle sappig opgediende anekdotes in de kranten en breed uitgemeten gekkigheden aan de Hilversumse praattafel komen uit de eerste vijftig pagina’s. Misschien dat dit gegeven mij nog haast meer verontrust dan het boek zelf.
Want om terug te keren naar ons gouwe ouwe eigen Hollandse geleuter. De PVV doet in zo’n 30 van de 335 Nederlandse gemeentes mee. DENK in ongeveer twaalf van de 335. En Forum voor de Democratie slechts in één.

Reken dat om naar totale zendtijd, media-aandacht, sociale media-discussie en praattafel-voer en er treed een even scheve curve op als in Fire & Fury. Als dat laatste boek probeert te beantwoorden hoe Trump ooit president heeft kunnen worden en wat voor presidentschap dat eigenlijk is hebben we hier het antwoord

Welkom in de mediacratie waar de vermenging van feiten met fictie een bestseller maakt, tweets klakkeloos worden omgezet tot de volgende headline, de grootste schreeuwer het breedste platform krijgt en meningen de nieuwe waarheden zijn.

Media zouden de economie moeten observeren niet consumeren. De commercialisering van het nieuws en de komst van een eindeloze reeks aan alternatieve informatiebronnen heeft duivels voortgebracht. Djinns die van geen terugkeer in de fles willen weten. En dus zie je de Trumps en Wilders en Baudets en LePens en Kim Yung Uns en Putins en Erdogans van deze wereld maar schreeuwen, tweeten, bombarderen en vechten, simpelweg omdat er geen weg terug is. Ze in de vaart der virtuele volken nog slechts vooruit kunnen rennen. Het spel van de media hun dwingt steeds weer nieuws te maken en in opspraak te geraken.
Eigenlijk zijn deze heren net nucleaire bommetjes smachtend naar een kerndeal. Grote monden, kleine hartjes, verlangend naar een kus van hun moeder, een schouderklopje van hun vader en het meest van al: een kleffe cheeseburger en het speeltje in de happy meal. Mag ik nog zo’n MacDictator alstublieft?

 

Deze week is Mounir Samuel de nachtschrijver in het Radio 1 programma Nooit Meer Slapen. 

Geef een reactie

X