Blog

08 okt / Nooit meer slapen – de schaduwzijde van de 24-uurs economie

Prachtige VPRO thema-uitzending over de (niet langer) slapende Nederlander, waarin ook ik als notoire slaaploosheidganger aan het woord kom, stelt scherpe vragen over de moderne mens en de oprukkende 24-uurs economie.

Kijken dus!

het is tijd voor een nieuw sabbatsgebod. Geen obligate zondagsrust, maar een spiritueel rustpunt voor ieder mens. Uit mijn nieuwe boek “Dagboek van een zoekend christen” dat dit najaar verschijnt:

Strijd om een allesverlammende zondagsrust
Ik weet niet wat het is met de zondag. Vaak is het zo’n saaie grijze druilerige dag. Hels wit licht schittert door een zwaar dichtgepakt wolkendek. De straten zijn leeg. De wijn zuur. De cake plakkerig.

De saaiste dagen in m’n leven moeten wel zondagen zijn geweest. De enige dag in de week dat alles stilstaat, de winkels dichtzijn, ouders een middagslaapje doen en menigeen met een chagrijnig hoofd z’n kater van die dag ervoor verwerkt.

Regelmatig laait de discussie in de Kamer weer hoog op. Iedere keer als de progressieve partijen de koopzondagswet willen herzien of de winkelwet aan willen passen springen de christelijke partijen (+ de tomatengooiers van de SP) op de bres voor de Rustdag des Heeren of de Vrije Dag voor de Hardwerkende Arbeider. Maar wie zijn wij om anderen te vertellen wat ze op zondag moeten doen? vraag ik me regelmatig af.

Natuurlijk zijn er aan elke wet veel gecompliceerde zaken verbonden. Zo mogen kleine winkeliers niet worden opgeslokt door de grote megaspelers die zeven dagen in de week open willen zijn. Maar dit valt eenvoudig te ondervangen door iedere winkel het recht te geven vijf of zes dagen in de week open te zijn. Hoe ze die dagen dan inplannen is aan hen.

Ik ben absoluut geen voorstander van een 24-uurseconomie. Elke samenleving heeft tijd nodig. Tijd voor ontmoeting, voor “quality time” met familie en vrienden en morele bezinning. Maar de gereformeerde invulling van de zondagsrust is niet alleen niet van deze tijd (de moderne werkweek is flexibel, de werknemer dynamisch met meer thuiswerk en wisselende kantooruren); men zou zelfs kunnen beargumenteren dat zij juist van de essentie van het Sabbatsgebod afleidt.

Ik vier de rustdag niet door zonder televisie of afhaalchinees op de bank te zitten, maar geniet juist van mijn vrije dag door een ijsje te eten in het park, of met vrienden op een terrasje te zitten. Niet iedereen heeft een achtertuin. Niet iedereen is op zaterdag vrij om dan te shoppen. Ik zou niemand willen aanmoedigen om op zondag met het verdienen of uitgeven van geld bezig te zijn. Maar ik geloof ook niet dat het slecht is. Het sabbatsgebod vraagt namelijk niet zozeer om een letterlijke invulling, maar om een spirituele; het bewust stilstaan bij onze Maker, het vrijmaken van tijd voor bezinning en aanbidding en het tot onszelf komen (of tot elkaar).

Bovenstaande is een voorproefje van mijn nieuwste boek “Dagboek van een zoekend christen: christen 2.0″ dat dit najaar bij Ark Media verschijnt. Aan de hand van de gewraakte tien geboden onderzoek ik in dit boek de grote vragen van de moderne mens en zoek ik naar de betekenis van religie in een land waar God allang vergeten lijkt. “Dagboek van een zoekend christen” beschrijft mijn zoektocht naar God en de goddelijke bestemming van ieder mens. Niet in zweverige termen maar in duidelijke vragen over duizend jaar oude principes en een kreunende moeder aarde, het gewraakte “H-woord” en het genot van seksualiteit, moderne heiligen en een lege kerk, God in de polder en de stilte van de oase, spirituele mystiek en religieus fanatisme.

Geef een reactie

X