Blog

21 nov / Nieuwe revolutie

Het gaat niet goed in Egypte. Veiligheidsdiensten slaan in op demonstranten. De tenten op Tahrir staan in brand.
Men roept om de hulp van God en het aftreden van opperste bevelhebber van de Militaire Raad Tantawi, terwijl traangas en rubberen kogels op hen worden afgevuurd.
Is dit het einde van de revolutie? Eindigt de eens zo hoopvolle Arabische Lente in een winter waarin demonstranten gehuld in sjaals en dikke truien wanhopig de omliggende gebouwen in vluchten en mensen smeken hen binnen te laten?
De machteloosheid is op hun gezichten te lezen.
“Dit is geen revolutie! Waar is de vrijheid? Waar de beloofde democratie?”
Kopten worden morsdood gereden en bij de daaropvolgende veertig-dagenherdenking door bendes aangevallen. Activisten en bloggers worden voor militaire tribunalen gesleept. Mubarak is weg, maar zijn regime zit er nog. Het leger heeft hem laten vallen om zich te nestelen in het presidentiële pluche.
De parlementaire verkiezingen naderen snel. De Militaire Raad heeft aangegeven dat ze gewoon door zullen gaan. Maar het vertrouwen in de eerlijkheid van de verkiezingen daalt zienderogen. Zeker nadat bekend werd dat internationale waarnemers niet welkom zijn. De Moslim Broederschap laat ondertussen verheugd weten dat haar Vrijheid & Recht Partij hoog in de peilingen staat. De Egyptische krant Al-Ahram voorspelt zo’n 38% voor de Moslimbroeders. De Salafistische partij Nour zou ondertussen zo’n 7% van de stemmen krijgen. Dat betekent dat er haast een meerderheid voor de religieuze partijen is. Welke coalitie er ook komt; er zullen hoe dan ook concessies aan de islamisten moeten worden gedaan. Het leger heeft ondertussen al zo z’n eigen deals gesloten. Het leger zal nooit de overwinning van een partij accepteren die zijn allomvattende aanwezigheid en vele privileges in wil perken. Het Egyptische leger bezit zo’n 30 tot 40% van de Egyptisceh economie, van ziekenhuizen tot bioscopen, van parken tot katoenteelt… Het uniform schittert overal.

De politieke revolutie is nog niet over, hij is nog niet eens begonnen. De mensen hebben eerst een persoonlijke revolutie moeten ondergaan, na 30 jaar verlamming braken ze door de muur van angst. Nu moet de echte strijd worden geleverd. Het gevecht tegen leger en islamisten. Er wordt een listig machtsspel gespeeld, de taart wordt verdeeld en het volk staat met lege handen machteloos toe te kijken.
En toch, de angst is doorbroken. Met bewondering kijk ik naar honderden demonstranten die langzaam aanzwellen tot duizenden en Tahrir opnieuw overnemen, zelfs nadat hun tentenkamp in brand staat en de militaire politie hen hardhandig van het plein heeft verdreven .
Ik kijk naar Al-Jazeera en fluister samen met de demonstranten “Allah al-Akbar, Allah al-Akbar”.
God sta Egypte, mijn volk nabij.

3 Comments
  • Karin Spaink

    Mijn hart gaat uit naar de demonstranten en naar Egypte. Het nieuws slaat me met stomheid.

    Beantwoorden
  • harry

    Tja, hier was ik al bang voor, de macht zit van oudsher bij het legeren om die macht weer af te staan…………. Maar het zal wel moeten, linksom of rechtsom, het leger zal de macht ooit moeten overdragen aan een burger regering. Her enigste wat de bevolking kan doen is demonstreren, hoeveel bloed er ook nog vloeien zal en in de Nijl zal stromen, nu moeten ze doorgaan koste wat het kost. En hopelijk gaat iedereen die stemmen mag ook naar de stembus, want hoe hoger de opkomst, hoe meer het volk kan zeggen tegen de generaals dat ze op moeten rotten, wie de verkiezingen ook moge winnen

    Beantwoorden
  • magda

    ik was hier ook al ban voor- voorspelde dit eigelijk al toen het ginder begon,maar kreeg enorm veel naar men kop ,dat ik niet weet waarover ik praat(zie nu goe het in Egypte is)
    politieke corruptie ipv revolutie.is het ‘allemaal voor niets geweest wat de demonstranten willen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X