Blog

27 feb / Nieuw Explosief

Er dreigt een derde grote “afschudding” in de Palestijnse gebieden. Sinds de laatste Israëlische luchtaanvallen op Gaza in november 2012 is het onrustig in het versnipperde Palestina. Lang waren vooral de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever gelaten en passief. De Eerste en Tweede Intifadah (wat letterlijk “afschudding” betekend) had niets opgeleverd. De Oslo Akkoorden bleken een valstrik. De onmetelijke dikke pakketten papieren beloofden de Palestijnen autonomie over hun eigen land, maar in werkelijkheid legitimeerde zij de bezetting van het hele land door Israël. In werkelijkheid kreeg de Palestijnse autoriteit slechts over 2 procent echt wat te zeggen, de rest valt onder bestuur van het Israëlische leger. Alleen al door de vele (illegale) nederzettingen, het excessieve niet voor Palestijnen toegankelijke wegennet die de verschillende nederzettingen met elkaar verbindt, militaire basissen en “bufferzones” is 42% van de Westelijke Jordaanoever voor Palestijnen ontoegankelijk. Land werd onteigend, de belangrijke olijvenbouw verstoord , bomen gekapt, huizen vernield en mensen opgepakt, heel veel mensen opgepakt. Sinds de Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden in 1967 hebben 750.000 Palestijnen voor kortere of langere tijd vastgezeten. Op dit moment zijn er 4500 Palestijnen in (ongeldige) detentie. Zonder toegang tot familie of een advocaat worden zij vaak maandenlang zonder vorm van aanklacht vastgehouden. Zoals het broertje van Mosafa die op zestienjarige leeftijd zonder pardon werd gearresteerd door het Israëlische leger en naar een gevangenis in Tel Aviv werd verplaatst. Ik leerde Mosafa kennen tijdens een bezoek aan Al-Arrub, een vluchtelingenkamp nabij Hebron. Bij een plotselinge “inspectie” van het leger in het nauwe kamp van betonnen blokkendozen had hij geweigerd naar binnen te gaan .

”Dit is mijn kamp!” riep hij. “Dit is de westelijke Jordaanoever. Ik blijf hier staan!”
Sindsdien heeft zijn familie niets meer van hem gehoord.
Een leven in de Israëlische gevangenis is geen pretje, zo bleek maar weer toen het bericht uitlekte dat pompbediende Arafat Jaradat (30) binnen enkele dagen na zijn arrestatie doodgemarteld was door zijn Israëlische verhoorders. Zijn dood leidde tot nieuwe botsingen. Stenen gooiende tieners werden door het Israëlische leger bestookt met metalen kogels met rubberen pantsers en traangas.
“Palestina is het cement dat de Arabische wereld bijeen houdt, en het explosief dat het opblaast,” zo zei Jasser Arafat eens.

Nu de revolutionaire wind die door de Arabische wereld waait en buurland Syrië verscheurd, de internationale gemoederen hoog bezig houdt heeft niemand oog voor het dagelijkse grote en kleine leed van de Palestijnen. Het is wachten tot de vlam weer in de pan slaat. Zeker nu het vredesproces compleet gestokt is, de voortdurende bouw van nieuwe nederzettingen en snelwegen geen halt wordt toegezegd, het land in steeds sneller tempo wordt onteigend, het geweld van Israëlische kolonisten toeneemt en de vele jongeren op straat geen enkel uitzicht hebben op werk of wat dan ook.

Monique Samuel (1989) is politicoloog en auteur. In de afgelopen jaren reisde ze veel door het Midden-Oosten en ontmoette ze moslimbroeders en christenen, verzetsstrijders en terroristen, Israëlische soldaten en Libanese lesbiennes, bedoeïenen en hippe jongeren uit de grote stad. Lees haar geweldige verslag in “Mozaïek van de Revolutie – een kijkje achter de voordeur van mijn nieuwe Midden-Oosten” (De Geus).

1 Comment
  • janfreak

    Wat je hier schrijft Monique staat op gespannen voet met de waarheid. Ik kan me voorstellen dat je de pest aan Israëliërs hebt, maar dat geeft je niet het recht feiten te verdraaien zoals je nu in je column doet. Ik zal dan ook niet de moeite nemen te vertellen hoe de feiten echt liggen want ik denk dat je dat donders goed weet. Dat het daar nog steeds zo’n puinhoop is hebben ze te danken aan hun ‘leider’ Arafat die steeds weer alle vredesonderhandelingen saboteerde. Maar die zal denk ik volgens jou ook wel vermoord zijn door de Israëli’s. Israël heeft als bewijs van haar goede bedoelingen in 2006 de Gaza aan de Palestijnen gegeven en wat hebben ze ervoor als dank teruggekregen? Een niet aflatende golf van raketten afgevuurd vanuit Gaza op onschuldige Israëlische burgers. Vreemd genoeg heb ik daar nooit afkeurende woorden van je over gehoord.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X