Blog

03 okt / Over de moord op Bianca, die volgens de Gelderlander een man zou zijn

Pijnlijk op alle fronten, zo las het artikel over de gewelddadige moord op een prostituée in Arnhem in de Gelderlander vandaag. Het slachtoffer, een transvrouw uit Venezuela, is op gruwelijke wijze omgebracht door haar eerste Arnhemse klant. De bloedsporen waren tientallen meters in de omtrek van het kleine huurhuis te vinden en het lichaam was zwaar toegetakeld, aldus het artikel. 

Ongewild rijst het sterke vermoeden dat de vrouw vermoord is juist omdat ze een transgender-persoon betreft. Dit zou niet voor het eerst zijn. Transvrouwen verkeren vaak in een kwetsbare, sociale, economische en fysieke positie. Mannen genieten van haar lichaam, maar schamen zich vervolgens ook voor hun “onmannelijke” seksuele preferentie. In hun weerwil hun heimelijke behoeften en verlangens onder ogen te zien, projecteren ze hun schaamte en blinde zelfhaat op de vrouw in kwestie. Zo wordt overigens ook homofobie geboren.

Om deze en andere redenen vluchten juist veel transvrouwen uit landen als Venezuela – waar veel transgender-personen worden aangevallen en vermoord – naar een land als Nederland, waar ze hopen veiliger te zijn.

De toon van het artikel maakt dit gruwelijke nieuws nog pijnlijker. Van kop tot staart wordt niet van een transgender-persoon gesproken, maar een trans-seksueel. Een term die door iedere trans-persoon gemeden wordt omdat het uitsluitend betrekking heeft op de seksuele geslachtsoperaties. Het slachtoffer, Bianca, leeftijd onbekend, wordt – ik citeer – “een zogeheten transvoruw” genoemd. Mocht het “zogeheten” al vragen oproepen, dan is dit nog niets bij de inhoud in de daaropvolgende alinea’s. “Het slachtoffer is een man met vrouwelijke kenmerken.” Waarvan acte.

Bianca is volgens de Gelderlander dus geen vrouw, net zo min als ik voor veel Nederlanders een man ben. Ik begin me af te vragen wat de Nederlandse media over mij zullen schrijven als mij – God verhoede –  een dergelijk misdrijf overkomt. “Het slachtoffer was een vrouw met mannelijke kenmerken.” Ik draai me om in m’n graf.

Dan ben je oceanen en continenten afgereisd om eindelijk als de vrouw die je altijd was te mogen leven en word je zelfs na een gruwelijke moord nog man genoemd. Maar hier houdt het in het pijnlijke artikel – vergezeld van een wel erg impertinent sappige foto van het slachtoffer in kwestie – niet op.

De Gelderlander heeft zich duidelijk in het wonderlijke fenomeen van de zogeheten transseksuele prostitutie verdiept. Ik lees verder: “Bianca kwam naar Arnhem omdat haar was verteld dat hier genoeg werk zou zijn. Via websites bieden de laatste weken zeker meer dan vijftien transseksuelen hun diensten aan in Arnhem. Een enkeling woont echt zelf in de stad. De meeste verblijven hier enkele dagen tot enkele weken. Daarna reizen ze door naar steden als Eindhoven, Tilburg, of Breda. De meeste transseksuelen werken in de Randstad: Rotterdam, Amsterdam of Den Haag.”  Wat fijn om te weten dat de transgender-persoon als aparte subcategorie van de mensheid op de voet gevolgd wordt door de journalisten van de Gelderlander. En nu komt het: “In vrijwel alle gevallen gaat het bij transseksuelen die in de seksbusiness actief zijn om mannen die er door operaties en laserbehandelingen van top tot teen uitzien als vrouw. Ze hebben hun mannelijk geslachtsdeel behouden.”

Ik weet niet of nu kotsen, gillen of huilen moet. Om de moord, met alle gruwelijke details van bloedsporen op muren en straatstenen toe, tot de toon en woordkeus van dit artikel dat deze vrouw van iedere waardigheid, respect, medemenselijkheid en eigen identiteit beroofd.

Bianca, beste redactie van de Gelderlander, was een vrouw die waarschijnlijk haar hele leven slachtoffer is geweest van mensen die haar niet voor vol aanzagen – niet als vrouw en niet als mens. Bianca was geen man die er op en top uitzag als vrouw, ze was op en top vrouw, zich mogelijk bewuster van haar vrouwelijkheid dan de meeste vrouwen ooit zullen zijn, en heeft daar met haar dood de hoogst mogelijke prijs voor betaald. Wat zij tussen haar benen heeft gaat geen lezer wat aan. Daarmee maakt de redactie zich schuldig aan seksuele objectificatie.

De reden waarom zoveel vrouwelijke trans-personen in de prostitutie werken is overigens al even pijnlijk: ze worden voor geen ander beroep aangenomen. Ook niet in Nederland. Transgender-personen hebben niet voor niets de grootste arbeidsachterstand en zwakste financiële positie van alle groepen in onze samenleving. Beeldvorming is daarbij alles-bepalend. En laat de media daarin nu constant de plank mislaan.

Van transgender-personen wordt een aparte subcategorie gemaakt, als zijnde man noch vrouw of juist teruggebracht tot het oorspronkelijke geboortegeslacht, ze worden seksueel geobjetificeerd, gestereotiepeerd en gereduceerd tot één-dimensionale persoonlijkheden. Ze worden als on-echt afgeschilderd, fraudeurs die de samenleving proberen te misleiden en te doen geloven dat ze man zijn terwijl ze eigenlijk vrouw zouden zijn of andersom. Het zijn “treurige” slachtoffers die complete zelf-onthulling aan de maatschappij verschuldigd zijn, in de hoop dat zij hen dan haar zogenaamde acceptatie zal schenken.

Over het gehavende lichaam van Bianca wordt populistische journalistiek bedreven die haar iedere vorm van bescherming ontneemt. De bescherming die ze levend zo hard nodig had. Moge ze rusten in de liefdevolle armen van God, de Schepper, die geëerd wordt door één-ieder die trouw is aan de schepping die in hem is.

Deze week is Mounir Samuel de avondschrijver voor het radio-programma Nooit Meer Slapen op Radio 1 (VPRO) en verzorgt hij een dagelijkse column bij het nieuws van die dag.

 

5 Reacties

Geef een reactie

X