Blog

02 feb / Moderne Heiligen

Ik sta in een smalle keuken van de C3 Oxford Falls. De espressomachine schuimt en sist.
One macciato, two cappucino’s please.’
De bestellingen voor de pastors worden door een meisje snel doorgegeven en netjes op een papiertje genoteerd.
Dit is het hart van Christian City Church Australia. Het enorme kerkterrein met het moderne kerkgebouw, de vele bijgebouwen, de mediastudio en de C3 College markeerde ooit de geboorte van C3 en is nu het centrum van waaruit de hippe kerk zijn boodschap door de flitsende wereld van grote steden verspreid.
C3 is een enorme kerk die in bijna elke grote wereldstad wel een vestiging heeft. Na Hillsong is C3 het tweede grootste christelijke exportproduct van Down Under. Onder de bezielende leiding van Phil Pringle is de kerk uitgegroeid tot een miljoenonderneming. Het valt de Green Room af te zien. Het is een prachtige lichte ruimte waarin de pastors voor de dienst samenkomen. De wc is een badkamer met een enorme platte stenen wastafel waarbij de waterstraal uit een futuristische glazen schrijf stroomt. Er is een douche met massagestaal, netjes opgevouwen handdoekjes, zelfs het wc-papier is gevouwen. Door een team van enthousiaste vrijwilligers worden perfecte schalen met fruit, koekjes en allerlei hapjes voor de pastors opgediend. Daarna trekken ze zich weer subtiel in de keuken terug, je mag de mannen en vrouwen Gods natuurlijk niet in hun vrolijke gekeuvel storen.
Ik wacht op een vriend die de koffiemachine bedient. Ik mag de pastors aan de andere kant van de muur geen gedag zeggen. De Green Room lijkt wel een heiligste der heiligen. Toen ik even op de stijlvolle leren bank plaatsnam leek de vriend door een wesp gestoken.
‘Kom snel naar de keuken, je hoort hier eigenlijk niet te zijn.’
‘Er is niemand. Ik zit alleen op de bank te lezen.’
‘Nee, dit is echt alleen voor de pastors.’
‘Oh.’
Ik eindig op een krat mineraalwater. De plastic doppen prikken hinderlijk in m’n billen.
Daar zit ik een uur later nog steeds. Op een gegeven moment loopt de bediening de smalle keuken in. Met z’n tienen wachten we in stilte terwijl de pastors aan de andere kant stoppen met hun lachende geklets en nu luid in tongen bidden.
‘Het zijn maar pastors,’ wil ik zeggen. ‘Het zijn echt gewoon maar een stel mensen. Die kunnen best zelf koffie zetten, of het in ieder geval in de keuken komen halen. Die kunnen echt op een bank zitten waar ik zojuist nog op gezeten heb.’
Maar ik zie de glimmende ogen om me heen en houd m’n mond. De moderne stedeling heeft net zo’n behoefte aan menselijke heiligen als het arme boertje in de Middeleeuwen die vol ontzag naar ene Sint Joris of Maria bad. Hoe hip ook, de kerk is nog niets veranderd.

3 Comments
  • Jeroen

    Het is echt zo. Ik denk dat je daar wel iets bijzonders te pakken hebt. Ik merk dat ik als moderne stedeling ook de behoefte heb aan menselijke heiligen, mensen op een voetstuk plaatsen. Dat staat volgens jou op één lijn met de heiligenverering. Mee eens.

    Leuk hoe je vanuit een anekdote een geestelijke ervaring overhoudt en tegelijkertijd veel van jezelf en de heersende culturele normen onthult. Ik was bij Hillsong en daar is het al niet anders. Daar schreeuwt de pastor op het podium dat zijn mede-pastor een man moet worden, voordat zijn eigen zoon met tatoeages aan beide armen de aanbidding gaat leiden op ferme en masculine wijze.

    Waar is het vrouwelijke gebleven in de hedendaagse kerk? De empathie van Jezus die in zijn bewogenheid omzag naar de zieken? Dat zag je in de Middeleeuwen toch terug bij de nonnen en ook de monniken, maar hoe zie je dat nu? In Jezus zag je het mannelijke en vrouwelijke samenkomen, toch?

    “De plastic doppen prikken hinderlijk in m’n billen,” schrijf je. Dat is afzien en voelt bijna ascetisch. Dat je daarin dan toch een uur blijft zitten, verwondert me. Herkenbaar dat jij je vervolgens zo opwindt over die entourage rondom de mannelijke pastors. Dat lijkt voort te komen uit die pijniging van je achtergesteld voelen.

    Dan willen klagen en vervolgens toch weer dat ingehoudene omwille van je vrienden. Het spanningsveld tussen vrouwelijk en mannelijk… ?

    Beantwoorden
  • Roger

    Herkenbaar beeld dat je schetst, maar ook een beeld wat ook tipische is voor niet alleen maar de pastors van een grote kerk maar ook die van een popster of een politicus. Ik ben predikant/pastor van een gemeente in het zuiden van Frankrijk samen met mijn vrouw. wij proberen soms tegen beter weten in de mensen duidelijk te maken dat wij niet meer of minder zijn dan hun zelf . een voorbeeld uit onze dagelijkse praktijk. aan het einde van de kerkdienst wilde mijn vrouw even de handen uit de mouwen steken om even de toilet schoon te maken . En ze hoorde mensen zeggen , grijp in , een voorganger hoort niet de toilet schoon te maken. Een ander voorbeeld , onlangs pakte ik zelf de stofzuiger om dat er etenswaren lagen op het tapijt in de kerk. Tijdens het stofzuigen werd mijn duidelijk gemaakt dat ze het toch wel er beschamend vonden dat ik dat deed en niet iemand anders. Mijn vrouw werd onlangs door een mede voorganger van een andere gemeente uit de keuken gehaald met de mededeling dat een co pastor niet in de keuken hoort maar koffie moet drinken in de zaal. wij zijn zelf beide een andere bijbelse mening toe gedaan en dat is dat je juist een een dienaar bent een geen heerser en Jezus ons zelf het voorbeeld heeft gegeven door de voeten te wassen van zijn leerlingen. niet heersen maar dienen is ons divisies. veel mensen maken een voorganger tot een status aparte of een super heilige en kijken gigantische tegen ze op. sterker nog ze zorgen er ook vaak zelf voor dat ze deze status krijgen. Ik schrok laatst gigantische hoe een goede bekende van ons vertelde dat een zendelinge en een begenadigt spreekster ( die zelf erg integer is ) uitgenodigd was om te komen spreken op een grote conferentie in Nederland. De Organisatie wilde goed uit pakken en besloot om een diner te organiseren waar zei ook aanwezig zou zijn, de gasten moeten wel even 350 euro per persoon neer tellen om bij haar aan tafel te mogen zitten. wij waren geschokt en en zei ook ! mensen schepen vaak zelf hun idolen, zelf als hun idolen het zelf niet willen.

    Beantwoorden
  • Jeroen

    @ Roger

    “veel mensen maken een voorganger tot een status aparte of een super heilige en kijken gigantische tegen ze op. sterker nog ze zorgen er ook vaak zelf voor dat ze deze status krijgen.”

    Dat maakt de kerk mijns inziens mede-verantwoordelijk voor de status die voorgangers toegewezen krijgen in het kerkelijk leven van alle tijden. Met andere woorden, voorgangers zoeken niet alleen naar status, maar krijgen die ook toebedeeld. De behoefte aan menselijke heiligen die zij zichtbaar voor zich zien op een podium of achter een kansel.

    Wat mij treft, is dat dat vaak vooral mannen zijn. Waarom? En hoe zit het met de taken die Paulus toeschreef aan de oudsten van de gemeente? En hoe zag Christus het leiderschap van de kerk voor zich? Moeten leiders zichzelf ‘onzichtbaar’ maken? Of mag je ook gewoon schitteren op een podium?

    Beantwoorden

Geef een reactie

X