Blog

28 apr / Mijn ode aan de Marokkaanse vrouw

“Marokkanen zijn hot”, zo luidt het programma aanstaande maandag van het Nationale Theater in de Haagse Koninklijke Schouwburg. Eigenlijk klopt de titel niet helemaal. Deze zou eerder “De Marokkaanse vrouw is hot” moeten zijn. Alle tafelgasten en optredens worden namelijk verzorgd door Marokkaans-Nederlandse topdames. Aanleiding van de feestelijke avond is de nieuwe voorstelling “Melk & Dadels” van ROSE Stories. Deze voorstelling vertelt de persoonlijke verhalen van in Nederland geboren Marokkaans-Nederlandse vrouwen. De actrices maken naar eigen zeggen “gehakt van hokjes denken en vooroordelen, maar ook van de mensen die ze creëren: of die nu Marokkaans-Nederlands, of Nederlands zijn.”

De plotselinge aandacht voor het succes van de Marokkaans-Nederlandse vrouw mag menigeen verbazen. Waarheid gebied te zeggen dat terwijl politici en media zich jarenlang op “Marokkanen” als probleemgroep stortten, de Marokkaans-Nederlandse vrouw een stille revolutie ontketende en in vrijwel alle segmenten van de samenleving tot de top doordrong. Er is geen biculturele groep in Nederland die een sneller en zichtbaarder emancipatieproces doormaakt. Er bestaat geen gemeenschap waar vrouwen mannen links- en rechtsom harder inhalen dan juist deze en wel zo, dat de witte vrouw daar nog lering van kan trekken.

Met verbazing en vaak ook verontwaardiging volgde ik de afgelopen jaren de berichtgeving over Marokkaanse-Nederlanders. Net alleen is deze vrijwel uitsluitend probleemgestuurd, daar waar er successen worden gevierd betreft deze vrijwel altijd die van mannen. Mannelijke kunstenaars, cabaretiers, burgemeesters, auteurs en vooral: voetballers natuurlijk. Marokkanen mogen ongewenst zijn, het Marokkaanse elftal wordt door de Nederlandse pers gehuldigd als ware het ons eigen Oranje legioen.
De Marokkaans-Nederlandse vrouwen die een podium krijgen mogen hoogstens een woordje doen over hun deerniswekkende positie als onderdrukte islamitische vrouw. Daarbij worden zij niet alleen geportretteerd als slachtoffer van de islamisering, maar ook als boegbeeld daarvan. Want hoe meer hoofddoeken op straat, hoe groter de bedreiging van de staat, zo luidt het adagio.

Het was de Marokkaans-Nederlandse vrouw die mij op ieder cruciaal kruispunt in mijn leven – van carrière, media, liefde, coming-out, familie, seksualiteit, huisvesting tot gezondheid – mij de weg wezen.

Het waren Marokkaans-Nederlandse vrouwen die mij op ieder cruciaal kruispunt in mijn leven – van carrière, media, liefde, coming-out, familie, seksualiteit, huisvesting tot gezondheid – mij de weg wezen. Sterker nog: zij waren de zussen, vriendinnen, partners, tantes en bezorgde moeders waar het mij op de belangrijkste keerpunten aan ontbrak. De coaches en trainers die mij het nodige duwtje in de rug geven. Als ik één groep – voor zover daarover te spreken valt – diepe dank verschuldigd ben, is het die van de Marokkaans-Nederlandse vrouw.

Terwijl ik jaren van het kastje naar de muur werd gestuurd, vrijwel wekelijks met de gekste medische klachten bij de huisarts zat en van de psycholoog haar de psychotherapeut werd doorverwezen, was het een Marokkaans-Nederlandse huisarts – die overigens nog haar co-schappen liep – die me na een haastige blik op mijn eczeem zonder blikken en bloezen vroeg: “En Meneer Samuel, wanneer gaat u in transitie?” Voor de duidelijkheid: ik droeg een rokje en had lang haar.

Terwijl de Nederlandse media na mijn publieke coming-out wekenlang niet over mijn totale waanzin raakten uitgepraat, waren het Marokkaans-Nederlandse vrouwen die het eerst en het luidst hun nek uitstaken om mij publiekelijk te steunen en daarbij niet alleen de hoon van het mannelijk deel van hun gemeenschap, maar ook van de samenleving op de hals haalden.

Mijn beide woningen in Amsterdam vond ik met dank van het netwerk en de praktische ondersteuning van Marokkaans-Nederlandse vrouwen – en ze raceten meteen met me door de IKEA.

Terwijl mijn familie mij telkens weer de deur wees, vond ik een thuis op de bank en zelfs in het bed van Marokkaans-Nederlandse vrouwen die hun huizen voor mij openden, de maaltijd met mij deelden, mij de liefde van hun kleine kinderen schonken en mij de totale accepterende moederlijke zorg gaven waar het mij al een leven lang aan ontbreekt. 

Het was een Marokkaans-Nederlandse vrouw die de impact van mijn werk als eerste bi-culturele vrouwelijke analist aan de praattafels onderstreepte door mij de eerste Kleurrijke Prijs toe te kennen. Het was een Marokkaans-Nederlandse theatermaakster die mij de weg naar de planken wees en mij richtingwijzers gaf voor het witte bolwerk dat de hoge kunsten heet. Het was een Marokkaans-Nederlandse presentatrice die mij voor het eerst als Mounir aan tafel liet schuiven zonder de noodzaak te voelen me bij het publiek met mijn oude naam te introduceren. Het was een Marokkaans-Nederlandse vrouw die mij in een vijftal coaching-sessies hielp afstand te nemen van mijn familie, mijn ex los te laten, iedere dag een eerste keer te beleven, liever te zijn voor mezelf en mijn werk en leven 180 graden om te gooien. Ze stuurde me nooit een rekening.

Het waren Marokkaans-Nederlandse vrouwen die me midden in de nacht een lift gaven. Thuisbrachten wanneer ik de weg kwijt was. Mij een luisterend oor boden in mijn momenten van grootste eenzaamheid. Het waren Marokkaans-Nederlandse vrouwen die mijn artikelen en blogs voor onder andere de Groene Amsterdammer omarmden en tot het succes maken wat ze zijn, mij hun diepste geheimen en grootste strijdpunten toevertrouwden zodat ik een boek kon schrijven zoals dat er nog niet was, mij masseerden en zich door me lieten masseren (geestelijk, fysiek en anderszins), me volledig als man erkenden en zodanig behandelden maar zich vervolgens ook veilig genoeg voelden om bij mij hun hoofddoek af te doen, op mij een beroep deden als vertrouweling, adviseur, klankboord en hoegenaamde muharram (mannelijk familielid en officiële vertegenwoordiger) en me dat alles en meer teruggaven.

Terwijl geen meisje en vrouw met mij wilde daten omdat ze nu eenmaal op zoek waren naar “een echte man” was het een Marokkaans-Nederlandse vrouw die niet alleen mijn gebroken hart tot leven bracht, maar mij na de grofste en pijnlijkste afwijzingen mijn mannelijkheid teruggaf.

En tenslotte is het een Marokkaans-Nederlandse vriendin die al jarenlang optreedt als mijn zus, gids en spiegel. Het is zij die met een enkel woord mijn ziel blootlegt en met haar stem mijn hart tot zingen brengt. Het is God zelf die ons op elkaars weg bracht en om samen op doet wandelen in dit leven. Er is geen grotere, diepere vriendschap dan deze.

Er zijn geen woorden genoeg die mijn dankbaarheid vertolken voor wat deze vrouwen voor mij betekenen en hebben gedaan. Ze zijn mijn motivators, inspirators, geliefden, vertrouwelingen en adviseurs. Ons land is mooier dankzij hen. De prijs die zij dagelijks betalen om te zijn wie ze zijn is kostbaar – ook voor mij.

Er rest mij geen grotere eer te zeggen dan al wat ik ben, is de echo van hun stem.

 


 

En dan voor alle éénkennige mediamakers die roepen “Waar zijn al die vrouwen dan?” Hier hebben jullie een klein lijstje met slechts een paar namen die zo in mijn hoofd schieten en waarvan ik het genoegen heb ze op twee na hoogstpersoonlijk te kennen. Maar let wel, dit is slechts het topje van de zandduin. Voor wie suggesties heeft: stuur vooral een berichtje.

Ibtissam Abaâziz – actievoerder, Boegbeeld Stichting Meld Islamofobie 

Laïla Abid – oud-NOS presentator, bestuur Viacom 

Esmaa Alariachi – Meiden van Halal, onderwijzers

Jamila Anzi – eerste biculturele VN Vrouwenvertegenwoordiger namens Nederland, FNV Jong

Khadija Arib – Voorzitter Tweede Kamer

Nora Asmani – Religie en radicalisering-wetenschapper VU

Naïma Azough – Oud-politica, schrijver

Samira Bouchibti – oud-politica, onderwijsvernieuwer

Salima Bouchtaoui – redacteur NTR

Souad Boumedien – Politie, activist LHBTIQ-rechten

Fatima Bourri – Docent HvA

Soundos el Ahmadi – cabaretière

Fatima Elatik – oud-bestuurder, systeem-doorbreker 

Dina el Fillali – ingenieur circulaire economie, duurzaamheid, stadsvernieuwing

Kaima el Fillali – Zangeres

Mariam El Maslouhi – Presentator/Podcast Dipsaus 

Rajae el Mouhandiz – zangeres/theatermaker

Fatima el Mourabit – boegbeeld Marokkanen zonder religie/FNV

Nadia Ezzerolli – Redacteur de Volkskrant

Raja Falgata – Intiaifefnemer Kleurrijke Top 100

Samya Hafsaoui – presentator Ramadanjournaal, redacteur BNN/VARA

Saloua Halusi – coach SA&SA/psycholoog

Dounia Jari – Voorzitter queer en moslim-organisatie stichting Maruf

Asmae Jouaoui – coach AS&SA/trainer FNV

Dunya Khayeme – actrice

Maryam Hassouni – actrice

Touria Meliani – directrice Tolhuistuin

Nadia Moussaid – presentator Brandpunt

Malika Ouacha  – onderzoeker/cultureel antropoloog

Nadia Zerouali – tv-kok/couscousbar

 

Op 11 mei 2018  verschijnt God is groot: eten, bidden en beminnen met moslims (Uitgeverij Jurgen Maas) 
IN dit boek VERKENT MOUNIR SAMUEL DE ROL VAN DE ISLAM IN NEDERLAND EN DE DAGELIJKSE GELOOFSBELEVING VAN ISLAMITISCHE JONGEREN. HIJ DUIKT IN DE VELE DUBBELLEVENS VAN JONGE MOSLIMS, SPREEKT MET AFVALLIGEN EN BEKEERLINGEN EN ONTMOET POLDERJIHADISTEN EN FEMINISTEN. IN HOEVERRE KAN EEN BELIJDEND CHRISTEN DE ISLAMITISCHE GELOOFSCULTUUR OMARMEN? VRAAGT HIJ ZICH HARDOP AF, KAN DE NEDERLANDSE SAMENLEVING DE ISLAMITISCHE CULTUUR EEN PLEK GEVEN IN DE MAATSCHAPPIJ, EN HOE GAAT DE RELIGIEUZE GEMEENSCHAP IN NEDERLAND OM MET PRANGENDE MAATSCHAPPELIJKE THEMA’S, ZOALS GENDERROLLEN, HOMOSEKSUALITEIT, RELIGIEUS FANATISME EN INTERRELIGIEUZE RELATIES? EEN AANTAL VAN DE HIER BOVENGENOEMDE VROUWEN KOMEN IN Dit BOEK UITGEBREID AAN HET WOORD.
Heb het boek als eerste thuis! RESERVEER NU

 

 

1 Comment
  • jacques Spaas

    Tiens, dat is hier in België en vooral in Antwerps stadslaboratorium ook aan de hand: Sihame El Kaouakibi, Yasmine Naciri en zovele anderen.
    Hoe zou dat komen ? Maar ik ben daardoor zeer erg optimistisch over onze toekomst . Elke verandering begint bij de vrouwen, of omdat zij er mee starten, of omdat zij het toestaan.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X