Blog

30 jul / ‘Mijn gaydar laat me niet in de steek’

Tekst: ELS QUAEGEBEUR
Beeld: Ernst Coppejans

Dit interview verscheen in de zaterdagbijlage PS van de week (27-6-2013) van Het Parool

Midden-Oostencorrespondent Monique Samuel (23) is niet in een hokje te stoppen. Ze is half-Egyptisch, lesbisch, christen, visueel gehandicapt en een flirt. ‘In overleg met mijn man ben ik uit de kast gekomen.’

Kortgeleden is Monique Samuel naar Amsterdam verhuisd. Veel tijd heeft ze nog niet doorgebracht in haar nieuwe huis. Ze is geregeld op reis, voor privédoeleinden en om verslag te doen voor radio, televisie en geschreven pers. Vaak is Egypte de eindbestemming. Niet alleen om de verhalen die daar te halen zijn sinds de revolutie van begin 2011. Het is het land van haar vader en van haar hechte familie die deel uitmaakt van de koptisch-orthodoxe minderheid in het land. En het is ook háár land, al is ze geboren uit een Nederlandse moeder en opgegroeid in protestante kringen in Amersfoort.

Mede door haar afkomst is Samuel de gedroomde Midden-Oostencorrespondent. Ze spreekt Arabisch, komt tot ver achter de voordeur, maar heeft ook afstand en een ander referentiekader. En dan is ze ook nog lesbisch, piepjong, overtuigd christen en niet te beroerd hierop te reflecteren als het nieuws daar aanleiding toe geeft. Zonder zich in de weg te laten zitten door een ernstige, chronische oogziekte en een algeheel zwak gestel. Deze week is ze gewoon hier. Ze wil per se de Gay Pride meemaken: haar eerste. Diezelfde dag nog vertrekt ze weer. Naar Egypte, voor haar het mooiste land ter wereld.

Hoe zou jouw Gay Pride-boot eruit zien?

“Vroeger, toen ik nog diep in de kast zat, heb ik daar vaak over gefantaseerd. Ik zou de true rainbow coloured boot willen. Joodse, islamitische en christelijke homo’s naast elkaar. Arabieren naast Israëliërs. Afrikanen en Aziaten. Alle kleuren, alle vlaggen en geen bloot. Dat is helemaal niet nodig. Transgenders en queers moeten ook nadrukkelijk aanwezig zijn op mijn boot. Die hebben het als minderheid binnen de gayscene niet altijd makkelijk.”

Waar ligt dat aan?

“Je bent al snel een overloper. Naarmate ik meer reis, zie ik steeds scherper dat mensen de neiging hebben hun identiteit te beperken tot wat het meest zichtbaar is. Niet alleen in de homowereld geldt dat natuurlijk, maar daar hebben we het nu even over. Homomannen die lesbo’s afdoen als stomme potten en lesbische vrouwen die niets willen weten van wat zij geile flikkers noemen. Ik kan niet zo denken. Misschien omdat ik altijd tot verschillende vrij ingewikkelde minderheidsposities heb behoord. Ik heb zelfs meer homoseksuele manvrienden dan lesbovriendinnen. Ik ben dan ook niet een echte lesbo, vind ik. Meer queer. Ik zie voor mezelf wel een taak om in de Amsterdamse LGBTQ-gemeenschap de liefde en tolerantie uit te dragen die ik zelf soms mis.”

Mag Tofik Dibi op jouw boot?

“Ja hoor. Als die jongen er eindelijk klaar voor is om uit de kast te komen, is hij meer dan welkom.”

Heb je Dibi nog gesproken nadat je hem publiekelijk verzocht uit de kast te komen in televisieprogramma De halve maan?

“Zeker. Ik ben later, na een uitzending van Pauw & Witteman waarin we allebei gast waren, naar hem toegegaan om mijn excuses te maken. Niet zozeer omdat het me spijt wat ik heb gedaan, maar omdat ik hem in verlegenheid heb gebracht. Hij zei dat hij mij begreep.”

En begrijp je het zelf nog steeds?

“ik sta achter de actie. Het was niet persoonlijk. Ik deed het omdat hij lijsttrekker wilde worden van de emancipatiepartij en het steeds over leiderschap had.”

Had je hem niet gewoon even kunnen bellen?

“Nee. Ik heb het op televisie gedaan omdat het een publiekelijke kwestie was, destijds. Sorry hoor, maar er zijn weinig politieke partijen in Nederland in staat om een prominente gay lijsttrekker naar voren te schuiven. Er is al zo’n groot taboe op homoseksualiteit. Als ik hand in hand op straat loop met een meisje, zeker als zij ook gekleurd is, worden we contant nagekeken en uitgescholden. En dan is Amsterdam nog een baken van sereniteit ten opzichte van de rest van het land.”

“Weet je, Nederland heeft een grote mond over vrijheid en tolerantie, maar ik denk dat een partij met een lesbische partijleider hier gedoemd zou zijn tot mislukken. Een vrouw verliest de facto al een paar zetels omdat veel mannen weigeren op vrouwen te stemmen. Als ze dan ook nog pot is, maakt ze helemaal geen schijn van kans tegen een heteroseksuele man met een schalkse glimlach, zoals ene meneer Rutte.”

Van wie overigens ook het gerucht gaat dat hij homo is.

“Ja. Als dat inderdaad zo is, zou ik het de ultieme triestheid vinden dat hij het al die tijd niet heeft durven zeggen. Overigens heb ik bij Rutte helemaal geen gaydar.”

Niet?

“Nee. Hij is helemaal niet leuk genoeg om homo te zijn. Mensen vermoeden dat hij het is omdat hij niemand heeft, voor zover bekend. In Nederland is een relatie een maat voor succes. Zeker in de rechtse, commerciële hoek werkt het zo. Rutte is een zakenpremier. Bij dat imago hoort een Rolex, een Audi en een blonde vrouw of een brunette à la Yolanthe Cabau van Kasbergen of hoe heet ze tegenwoordig.”Monique 4

Nog even terug naar Dibi. Hoe was je zo zeker van zijn seksuele geaardheid?

“Laat ik het zo zeggen: mijn gaydar laat me nooit in de steek. Jongens op school van wie ik op hun twaalfde al wist dat ze gay waren, zijn nu allemaal uit de kast. Ik heb het zelfs bij docenten gehad. En ik had betrouwbare informatie vanuit de partij. Maar het belangrijkste was dat ik hem drie keer recht in de ogen heb gekeken en zei: ‘Je spreekt nu als een volksvertegenwoordiger, dus je mag niet liegen. Zeg dat je geen homo bent en ik laat je met rust.’ Drie keer heeft hij niet geantwoord.”

Stel dat Dibi een blonde, blauwogige Hollander was geweest. Had je het dan ook gedaan?

“In dat geval had hij zijn homoseksualiteit perfect uitgespeeld om fractievoorzitter te worden. Je kunt er erg mee scoren binnen de partij, maar Dibi lag al niet zo lekker bij de Marokkaanse achterban, dus zijn coming-out was niet gewenst.”

Je hebt er zelf ook lang over gedaan. Onder invloed van je christelijke familie en je afkomst. Je was zelfs getrouwd met een man terwijl je wist dat je lesbisch was.

“Dat was anders. Ik heb er nooit over gelogen. Als mensen vroegen of ik gay was, bevestigde ik dat. Mijn man wist het ook. Ik heb het hem op onze eerste date verteld. Hij reageerde relaxed, terwijl mijn omgeving vreselijk panisch deed en ik verscheurd werd door angst en zelfhaat. Zijn acceptatie vond ik zo prettig, dat ik meer met hem wilde rondhangen. En hij was heel erg verliefd.”

“Ik heb ook geprobeerd het niet te zijn. Ik kende in die tijd geen meisjes of vrouwen die een rolmodel voor me konden zijn. We hadden één blank, onaantrekkelijk pottenstel in de straat. Die twee waren afschuwelijk chagrijnig. Ik kon me niet voorstellen dat er mooie, jonge, gekleurde en/of gelovige meiden zoals ik bestonden die op vrouwen vielen.”

Dacht je dat het weg zou gaan door te trouwen met een man?

“Nee, dat niet. Maar de tijd was zo anders. Ik was zestien toen we een relatie kregen. Er waren spanningen thuis, ik had veel last van mijn ogen, weinig vrienden en hij en ik hadden dezelfde hobby’s. Hij leerde zelfs Arabisch voor mij. Een witte jongen met een zwart hart, dat vond ik aantrekkelijk. Vergeet ook niet dat ik nog nauwelijks liefde had gekend – los van mijn familie. Ik had nog nooit met een vrouw gevreeën, niet eens gezoend. Ik was net zo bang voor vagina’s als voor penissen. Net zo min als ik dacht: yes, een blowjob! dacht ik: beffen, zin in! Ik kon me er allemaal niets bij voorstellen.”

En nu?

“Nadat ik tijdens de revolutie tegen Mubarak over vrijheid had gesproken en geschreven, kon ik de schijnheiligheid niet meer volhouden. In overleg met mijn man ben ik uit de kast gekomen. Sindsdien heb ik aardig wat stappen gezet: samengewoond, verloofd geweest. Nu heb ik geen vaste relatie. Het is moeilijk hoor, een vrouw behagen. Oh my god. Vrouwen zijn zo ingewikkeld en lesbiennes de ingewikkeldste vrouwen ter wereld.”

‘Ik heb geen vaste relatie. Het is moeilijk hoor, een vrouw behagen’

Achter onze tafel parkeert een vrachtauto. De chauffeur zet de motor uit, loopt weg, maar laat de muziek keihard aan staan staan Samuel is afgeleid. “Irritant dit,” zegt ze. “Waar is die man? Ik kan hem zo aanspreken. Wacht even, hoor.” Ze loopt naar de vrachtauto, trekt de deur open en zet de radio uit. “Bescherm jij me als die meneer me in elkaar komt slaan?” roept ze over haar schouder. Ze komt terug gerend. “Zo. Dat is mijn Egyptische karakter. Alles is van de straat en overal mee bemoeien. Waar waren we? O ja, vrouwen.”

In de laatste Opzij vertelde je dat de Egyptische revolutie van 2011 vrouwen een enorme kracht heeft gegeven. Is dat overeind gebleven?

“Ja, bij de opstanden van begin deze maand was het blijvende effect letterlijk oorverdovend. De vrouwen krijsten zo hard dat je de mannen niet kon verstaan. De grote fout die vrouwen hebben gemaakt bij de revolutie tegen Mubarak, is dat ze zo bezig waren met hun land dat ze te weinig hebben geëist voor zichzelf. Mannen gingen er met alles vandoor, ook politiek. Er kwamen een praktisch vrouwloos parlement en kabinet. Het was duidelijk: de mannen, voor wie miljoenen vrouwen hun leven riskeerden, gaven niets terug. Sindsdien zijn er stelselmatig demonstraties voor vrouwenissues. Met name seksueel misbruik en geweld, maar ook duizend-en-een andere dingen. Er is in Egypte echt een feministische beweging opgestaan, niet van feministen, maar van gelovige, jonge meiden van de straat.”

Monique 3Word jij wel eens door je geloof tegengewerkt? Mag jij dingen niet van jezelf?

“De invloed van de protestante omgeving waarin ik ben opgegroeid, zit zo diep in mij dat ik niet echt kan genieten zonder me schuldig te voelen. Niet eens zozeer door mijn ouders, meer door school en de kerk. Inmiddels heb ik ook voor mezelf principes geformuleerd die voortkomen uit mijn relatie tot God. Dat belet me bijvoorbeeld lucratieve opdrachten aan te nemen die niet in lijn zijn met zijn plan voor mij. Ik ben eens gevraagd voor een shampooreclame. Dat doe ik dus niet. Ik zou ook nooit ja kunnen zeggen tegen Playboy.”

Maar dat zou je misschien ook niet willen?

“Nou… Mijn principes, geloof en het respect voor mijn ouders weerhouden me ervan, maar ik hou best van naaktfoto’s. Mijn menselijke ik zou zeggen: ‘Ja hoor, ego gestreeld, ik ga wel lekker wijdbeens liggen.’ Eigenlijk ben ik best frivool. Ik kan uit de band springen – in dans, in seks. Ik ben ook wel een beetje een player; ik hou van flirten. Maar nooit zonder schuldgevoelens.”

Tijdens het lezen van ‘Dagboek van een zoekend christen’ kreeg ik soms het idee dat God meer een levensovertuiging is dan dat je in de traditionele zin gelooft in het hiernamaals en de tien geboden.

“Echt? Dan heb ik iets verkeerd gedaan, want God is voor mij de waarheid. Ik geloof heilig in zijn bestaan en in het leven na de dood. Ik ben er ook voor honderd procent van overtuigd dat ik een complete flop ben wat betreft het geloof.”

Waarom dan?

“Omdat ik een twijfelaar ben, en een rebel. Mijn Nederlandse oma had een heel pakket van vooraf vaststaande waarheden: God is een man; we moeten twee keer per zondag naar de kerk; God vindt dat vrouwen een andere rol hebben dan mannen, enzovoorts. Daarover viel niet te discussiëren. Bij mij worden dergelijke waarheden steeds minder helder, naarmate ik ouder word en meer van de wereld zie.”

‘Het gaat niet goed met mijn ogen. Daarom wil ik zoveel mogelijk van de wereld zien’

Dat bedoel ik dus. Jij modelleert het geloof naar jezelf. Voor je oma was het christendom een blok beton, voor jou is het klei.

“Ja, maar nu moet ik als christen wel zeggen dat ik het klei ben dat God kneedt. Dat brengt me kansen en leidt soms tot nieuwe inzichten. God was en is. Ik ben tijdelijk. Hij leidt mijn zoektocht.”

Maakt dat je minder bang voor de dood?

“Nee. Zie je, daarom ben ik dus geen fantastische christen. Ik kan heel bang zijn voor de dood. Gisteren stortte mijn vliegtuig bijna neer, Transaviavlucht van Antalya naar Amsterdam. We gingen met de neus recht naar beneden, toen klapten we achterover en vervolgens dook het toestel nog een keer recht omlaag. Iedereen gilde en ik nam afscheid van de wereld, met flinke tegenzin. Door die klap naar achteren werd mijn long leeggezogen; ik ben astmapatiënt. Al het bloed trok weg uit mijn gezicht en handen en mijn hart stond stil. Letterlijk. Bij de tweede klap omhoog begon het weer te pompen, keihard. Het deed zoveel pijn, maar ik had het gevoel dat ik een dubbele herkansing kreeg. Gisteravond ben ik met vriendinnen in het park gaan zitten. Ik voelde het gras onder mijn voeten en ik was zo blij dat ik nog niet dood was. Zo graag wil ik dus nog niet naar God.”

Heb je haast met leven door je oogziekte?

“Ja.”

Je hebt nu nog acht procent zicht. Word je blind?

“De moslims zeggen: ‘Allah weet het beter.’ Het gaat niet goed met mijn ogen, dat is zeker. Daarom probeer ik zoveel mogelijk van de wereld te zien. Dat lukt nu nog alleen, op mijn eigen wonderlijke manier. Ik loop niet rond met een kaart, maar reis met de mensen in mijn omgeving. Zonder hen kan ik niet. In Nederland is dat best lastig. Als ik op een perron vraag of iemand het treinbord wil voorlezen omdat ik slechtziend ben, is de eerste reactie bijna altijd: ‘Kijk dan naar het bord.’ Echt. Of ik krijg geen antwoord.”

Is dat in Egypte anders?

“Totaal. Als die vrachtwagen van net in Caïro had gestaan, was iedereen die had gezien dat het ons ergerde, gaan zoeken naar de chauffeur. Er heerst betrokkenheid tot de grens van irritante controle. Alles gebeurt samen en je bemoeit je overal mee.”

Zou je dan niet liever daar wonen?

“Niet nu. Het is te onveilig en te chaotisch. Ik kan vanuit hier ook veel meer betekenen voor de situatie daar. Met een vaste partner zou ik het wel leuk vinden om er een tijd te wonen, ooit. Als lesbische single lijkt het me niet prettig. Ik kan er vast veel losse seks krijgen, maar daar ben ik niet naar op zoek en het andere zou veel te gecompliceerd zijn. Mijn angstscenario is verliefd worden op een Egyptisch meisje. Dan moet ik de strijd die ik zelf met pijn en moeite heb beslecht, nog eens meemaken. In de wetenschap dat het meisje uiteindelijk waarschijnlijk toch met een man trouwt. Geen Egyptische vrouw, hoe erg ze haar familie ook haat, kan zonder haar familie en haar land.” Monique 8

“Ach, het is nog vroeg. Laat God over de tijd regeren.”

Ze kijkt naar het kleine getatoeëerde kruisje op haar pols. “Het is geen makkelijk lot om te dragen. Kruis eigenlijk.”

Wat, het zijn van een Egyptisch-Nederlandse, christelijke lesbienne?

“Ja. Iets mainstreams was eenvoudiger geweest. Daarom vind ik het erg als mensen mij verwijten dat ik mijn land gebruik om mezelf in de kijker te zetten. Net als bij iedereen zijn een heleboel dingen mij overkomen. Toen ik begin juli veel in de media was om te praten over Egypte, kreeg ik venijnige e-mails. ‘Ben je weer lekker aan het scoren?’ Dat soort teksten. Niemand weet dat ik me superziek voelde. Problemen met mijn hart en mijn longen en sinds drie weken is mijn oog elke dag tijdelijk verlamd. Doodeng. Denk je dat ik, als ik ’s avonds alleen in bed lig, vind dat ik geweldig bezig ben? Dat ik blij ben? Of trots? Hier, kijk naar me, mijn land gaat naar de klote, mensen wensen me de hel toe, mijn zicht breekt af en niemand weet hoe erg het is, dus het is nog fokking eenzaam ook.”

Zoals je zelf schreef: ‘Jij kiest de strijd niet, de strijd kiest jou.’

“Ja. Mijn lijf voelt soms als een karkas. Daar moet ik mee omgaan. Dit is goed weer voor mij trouwens. Een blauwe hemel helpt me. Egyptische christenen bidden altijd richting de zon, wist je dat? Net als de farao’s. Ik doe het ook zo, zelfs hier bij een grijze lucht. Egypte is het land met de meeste zonuren. Het maakt het land licht. Echt, ik ben gek op de wereld, maar ik ben diep verliefd op Egypte. Ik ben dankbaar dat er in Nederland veel aandacht is voor de problemen daar, dat Egypte een gezicht heeft gekregen. Hopelijk mede door mijn verhalen. Dan heb ik dat in elk geval gedaan voor mijn land.”

biografie

Geboren op 30 september 1989 in Amersfoort

1993-1998 De Zonnewijzer, Amersfoort

1998-2001 De Wonderboom, Amersfoort

2001-2007 Gereformeerde Scholengemeenschap Guido de Brès

2007-2011 politicologie in Leiden en San Diego (VS)

2007 en 2008 El Hizjra-Literatuurprijs voor (deel van) roman Voorbij de horizon en kort verhaal De laatste slangendans

januari 2011-heden Midden-Oostendeskundige, o.a. bij Pauw & Witteman

2012 master international relations and diplomacy, Universiteit Leiden

2012 Publicatie van boeken Mozaïek van de revolutie (won hiermee de Dick Scherpenzeel Aanmoedigingsprijs) en Dagboek van een zoekend christen: christen 2.0

2010-heden opiniestukken en achtergrondverhalen voor verschillende bladen en kranten.

Privé Monique is single en woont alleen

14 Comments
  • Jan Hamer

    Ik heb enorme bewondering voor je vanwege je openheid en eerlijkheid. En je verhalen lees ik altijd in één ruk uit. Alleen ben ik wel eens bang dat je slachtoffer wordt van mensen die je eerlijkheid niet weten te waarderen, bij Knevel en van den Brink vertelde je ook al dat je bedreigd werd.

    Beantwoorden
  • Robert Pollack

    Ik heb een grote bewondering voor je. Ik zou je graag in een discussieforum zien samen met andere middenoosten deskundigen en specifiek Egyptologen. Monique ga zo door en laat ons weten, wat er werkelijk aan de hand is in Egypte en de nabuurlanden, als je daar ook goed over bent geïnformeerd.

    Beantwoorden
  • Marissa

    Monique (mag ik je zo noemen?), je bent mijn rolmodel. Ik heb zo ontzettend veel bewondering voor je. Ik vind je ook geen slechte christen – integendeel – ik vind je een voorbeeld. Ik herken mezelf ook vaak in alles wat ik van je lees. Ga zo door (zoalag je je er goed bij voelt natuurlijk), want ik vind je een geweldig mens.

    Beantwoorden
  • gielah

    Goedenavond! Ik heb daarnet Knevel & vd Brink in de herhaling gezien en hoorde tot mijn verwondering, dat u als christen vast in de Ramadanmaand.
    Waar in de Bijbel wordt geadviseerd zoiets te doen?
    Het lijkt mij net zoiets als dat de profeet Elia – uit respect – aan baäl-manifestaties zou deelnemen.
    Nu… dat deed hij ábsoluut en helemaal niet.
    Hij hád namelijk geen respect voor die afgoderij… die uiteindelijk een masker is van de duivel…. en respect voor de duivel is allerminst een christelijke opdracht.
    Hij ging op de berg Karmel de strijd aan met die duistere leer: de echte, levende God, zou een kletsnat altaar zonder hulp van mensen in vlam zetten.
    Hij maakt die openlijk belachelijk; ‘Roep wat harder…. baälpriesters… wellicht is baäl een beetje doof…. misschien zit hij op het toilet… ga door met roepen!’
    Ze riepen en martelden zichzelf tot het al bijna avond was.
    Er gebeurde nul komma niets.
    Kijk… dat hoor ik graag… want baäl en allah zijn zo’n beetje hetzelfde… allebei nietsen…. allebei misleidende ideologiën, die mensen onvrij maken.
    Toen bad Elia een eenvoudig gebed: ‘Heere… laat nu zien dat U Gód bent!’
    Whammmmmm!
    Vuur!
    Toen riep eindelijk het volk ( het kon er niet meer onderuit): ‘De Heere, Die is God!’
    De baälpriesters verloren het leven bij de beek K’rith.
    Niks te respect… niks te deelnemen aan baäl-ceremonies…. de confrontatie!
    God… die zich God betóónt te zijn!
    Waarna mensen zich van de leugen afkeren en in de waarheid gaan staan.

    Kijk…. die houding… die voor alle tijden voor alle volgelingen van Yeshóe’a geboden is…en waardoor mensen hun God én hun eigen heil leren kennen…. die miste ik ten enen male in die uitzending.

    Ik zag geen geloof en geen getuigenis.
    Ik zag dhimmitude.

    En dat is een gemiste kans.
    Voor al die kijkers… welteverstaan.
    Ik lees op Twitter dat ook niet-gelovigen hier absoluut géén respect voor kunnen opbrengen… dat sommigen álle christenen nu als karakterloze masochisten en als knielers voor een afgod omschrijven.

    Respect voor mensen en ideologiën hoeft niet… temeer daar juist de meest bloeddorstige mensen het eisen, terwijl ze daar als laatsten aanspraak op mogen maken.
    Hou het lekker bij respect voor God… het begin van alle wijsheid.

    Shalom!

    Beantwoorden
    • Jan Hamer

      Ik denk ook dat de lezers geen behoefte hebben aan bijbelles. Want ook in de bijbel staan onjuiste beweringen. Je kunt beter je gezonde verstand gebruiken, daar om je verder mee.

      Beantwoorden
    • Masrinus Wullur

      Wow Gielah, jij verwoordt wat ikzelf denk! Ik ben van huis uit Hervormd, maar 20 jaar geleden ‘Bekeerd’ bij Maasbach Den Haag tot laten wij zeggen de Evangelische ‘Hoek’. Sinds 1993 begon ik de Bijbel en daarna heel veel Bijbelgerichte Boeken te lezen, en eerlijk gezegd LAS en LEES ik NERGENS dat andere seksuele vormen dan hetero Toegestaan wordt in de Bijbel, God heeft ALLE mensen Lief, maar de Zonde Niet, homo’s zijn Zondaars, hetgeen door Homo’s UITERAARD nooit Leuk zullen worden gevonden.

      Oprecht heb ik Nooit de Intentie om Monique met deze Reactie te Kwetsen, maar ik vermoed dat zij dit OOK moet hebben gelezen in de Bijbel, ongeacht welke Bijbelversie je leest. Het is ook niet een Waardeoordeel naar Monique toe, ik LEES wat ik LEES, meer niet, dus WAAROM Monique daar Anders over denkt en handelt, daar zal zij haar redenen voor hebben en die respecteer ik.

      Wel Bid ik voor haar, en ook dit bedoel ik Niet Paternalistisch, maar ik Hoop daarmede dat God Zijn Idee over Alles aan Monique zal OPENBAREN…!!!

      Allen Gods Zegen gewenst,

      Rinus Wullur

      Beantwoorden
  • Maria

    Diep gemeend respect voor jou! Een parel in Gods hand X

    Beantwoorden
  • Maria

    Diep gemeend respect voor jou! Een parel in Gods hand, vergeet dat niet! X

    Beantwoorden
  • Maria

    Diep gemeend respect voor jou! Een parel in Gods hand, vergeet dat niet!!! Xxx

    Beantwoorden
  • thewriter

    Monique, Ik kan mij niet direct met jou identificeren, maar voor mij, ben je een absolute inspiratie. Bedankt voor jouw bijdrage!

    Beantwoorden
  • Karin

    Je bent nog zo jong maar mijn God wat heb ik een respect voor jou.
    Ik heb zelf sinds 8 jaar een zeer gecompliceerde relatie met een koptisch orthodoxe man uit Giza ,en kreeg daar gratis een FANTASTISCHE schoonfamilie bij die mij en mijn dochters met open armen ontvingen.
    De situatie in Egypte is verschrikkelijk en ook ik heb alles van zeer dichtbij meegemaakt inclusief
    de rellen in 2011 om en rond het Tahrirplein.,heb mensen vermoord zien worden n kerken in brand zien opgaan.
    Als ik in Egypte ben moet ik de eerste dag naar oud Cairo want alleen een bezoek aan Mari Girgis, waar ik ook mijn kruisje heb laten zetten, geeft mij de rust ,en kracht die ik nodig heb.
    Wanneer zal die rust weer terugkeren in het mooie Egypte ,mijn tweede thuis.

    Karin

    Beantwoorden
  • jack

    @KvdB een beetje ‘knevel’-fetisjisme op internet moet toch kunnen.
    #Monique-sla-me-wel! 🙂

    Beantwoorden
  • Dirk-Jan van Beek (Thailand)

    Ik woon al decennia ver van Nederland en kom pas vandaag beelden tegen van Monique Samuel (Knevel &…..). Ik proef verwarring bij me. De spraakwaterval gaat te ongeremd, te ongecontroleerd. Uiteindelijk zie ik de lijn niet (meer) van wat Monique wil overdragen aan ons, als publiek.

    Beantwoorden
  • Jan Hamer

    Dat was anders duidelijk genoeg, alleen maakte ze mij teveel een knieval naar de moslims.
    Dat zal wel komen doordat ze zich bedreigd voelde en lichtelijk in paniek is geraakt.
    Misschien moet ze haar uitlatingen eerst eens goed overwegen want er zijn altijd lieden die het opzettelijk verkeerd proberen uit te leggen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X