Blog

10 dec / Met je gelakte teennageltjes op straat

Opnieuw een overvolle dag, met projectbezoeken op het platteland, zo’n twee uur rijden van Santo Domingo. Het platteland is prachtig, met vrolijke gekleurde huisjes en overal groen, fruitbomen, loslopende dieren en exotische bloemen. We bezochten een heel professioneel project, met waterzuiveringsinstallaties en een school met een paar honderd kinderen een hele professionele computerzaal, naailesruimte en beauty salon met kaptafels, wastafels en kappen. Hier leren vrouwen hoe ze kleding kunnen ontwerpen, haren kunnen knippen, nagels kunnen lakken, of met de computer kunnen werken. Voor elke opleiding die in dit centrum verzorgd wordt krijgen de vrouwen een officieel overheidscertificaat waardoor ze in het hele land aan de slag kunnen.

Sowieso is het opmerkelijk hoe belangrijk beauty hier is. Vrouwen ontlenen echt al hun status, aandacht en bevestiging aan hun uiterlijk. Zelfs de armste vrouwen zullen haast wekelijks hun nagels laten verzorgen. Beautysalons vind je overal en vormen belangrijke sociale ontmoetingsplaatsen. Je haar wordt er geknipt, je (nep) nagels gelakt, je voeten gemasseerd, je wenkbrauwen geëpileerd en weet ik al wat meer. Voor iemand die zo weinig met make-up en het uiterlijk op heeft als ik, is het lastig te begrijpen, maar geen vrouw die er in dit land slecht uit ziet. Je zou nog liever verhongeren dan geen mooie gelakte teennagels te hebben. En dat natuurlijk allemaal om weer in de smaak te vallen van mannen, die je voor dat je het weet bezwangeren en je met je mooie gelakte teennageltjes op straat laten staan.


Goed, terug naar het project: de kinderen waren weer ronduit geweldig en het was erg leuk om te zien hoe goed het met dit project gaat, hoe professioneel alles eruit ziet, hoe gedreven de medewerkers zijn. Daarna liepen we het platteland op om een huisbezoek af te leggen. We kwamen in een ontzettend schattig blauw huisje terecht, met roze luiken en allerlei kerstversiering. In het huis stond een mooie opgetuigde plastic kerstboom en het zag er echt heel verzorgd uit, ook al bestond het huisje gewoon uit roestige ijzeren platen. Het gezin (bestaande uit man, vrouw, kinderen, nichtje, opa en broer van de vrouw) hebben het zeker niet gemakkelijk, maar ze oogden harmonieus en gelukkig. Ze stelden dat God in alles voorziet en dat ze geen kleding, schoenen of voedsel nodig hebben. Ze zijn trots op hun huis(je) en hun stukje land en straalden van trots toen we werden ‘rondgeleid’. De familie straalde echt geluk uit en het was heel prettig om er op bezoek te zijn.

Hierna aten we een immer overheerlijke Dominicaanse lunch van rijst met bonen, allerlei soorten kip, gebakken banaan, stukjes mals rundvlees, pastasalade en ei met groenten. Het eten ziet er naar onze maatstaven niet geweldig uit maar is echt een streling voor je tong. Soms zelfs een ware smaakexplosie, zoals het toetje van gisteren: een soort baklava kokos met suiker. Heerlijk!

Na de lunch hebben we nog twee microkredietprojecten bezocht: een naaiatelier en een hier zo fameuze beauty salon. In het naaiatelier werden hele mooie tassen gemaakt, die niet te koop waren, want ze hadden een order uitstaan van 500 tassen die door een Amerikaans bedrijf waren gekocht en die binnen een week moesten worden geleverd, dus elke tas was hard nodig. Er werkten zo’n tien vrouwen en er liepen natuurlijk wat kinderen rond. De naaisters gebruikten stokoude Singerachtige naaimachines, maar werkten ijverig door en het eindproduct oogde zeker professioneel. Eigenlijk is dit atelier een opleidingsinstituut zodat de vrouwen straks zelfstandig verder kunnen gaan, maar ze verdienen er ook mooi geld mee. Per maand ontvangen ze zo’n 3700 pesos wat omgerekend zo’n 100 dollar is. Het atelier wilde graag groeien en ook overgaan tot het maken van kleding. Hiervoor hadden ze wel een lockmachine nodig en die is door de groep ter plekke geschonken (in de vorm van het geld voor de aanschaf van dat apparaat). Hopelijk kunnen ze hierdoor verder groeien en meer werkplekken creëren voor de lokale gemeenschap.

Het is geweldig om te zien hoe breed en veelzijdig Compassion is en hoe ze plaatselijk op zoek zijn naar de behoeften van het volk. Zo voorziet de waterzuiveringsinstallatie in zeer goedkoop schoon water voor de hele omgeving. Een tank met schoon drinkwater kost op dit project maar 15 pesos in plaats van zo’n 45-55 pesos. Hierdoor kunnen zelfs de armste gezinnen schoon drinkwater kopen en is kinderziekte en huidvraat bij de kinderen verdwenen. Dit plattelandsgebied leefde altijd van suikerrietplantages en de grote suikerrietfabriek die er tegenwoordig verroest en verwaarloosd bij ligt. Door het community center komen echter zelfs mensen uit de stad om in dit achtergebleven plattelandsgebied opleidingen te volgen, wat de omgeving wat uit het slob trekt. Zonder de massale aanwezigheid van Compassion zou dit gebied er echt heel anders uit zien. Mensen willen zich ook graag aansluiten bij Compassion. Vanavond werd ik nog aangesproken door een Haïtiaanse ober die een manier zocht om een actieve bijdrage te leveren aan de bestrijding van armoede onder kinderen in de Dominicaanse Republiek. Hij is student in diplomatie en woont hier om te studeren. Zijn hotelwerk is een bijbaan. Hij vroeg mij wat Compassion voor een organisatie was en toen ik hem vertelde over het werk dat Compassion doet gingen zijn ogen glimmen en vroeg hij meteen hoe hij zich aan kon sluiten. Hij is lid van een Pinkstergemeente en was razend enthousiast. Hij leek me een bijzondere jongen eik hoop zeer dat hij een de slag kan gaan als vrijwilliger. Zo nu is het tijd om naar bed te gaan. Het was een zeer lange dag. We zijn van 8 uur ’s ochtends tot 7 uur ’s avonds weggeweest. De reis was best afzien en oh ja: ik heb m’n eerste tropische regenbui meegemaakt! HARD dat het regent! Ongelofelijk. Daar zijn Nederlandse buitjes niets bij. Er waren zelfs hele stukken weg weggeslagen waardoor de terugreis een stuk lastiger werd dan de heenweg.
Oh dit is een prachtig land. Ik bid dat ik hier een bediening mag vinden. Het zou geweldig zijn om hier onder de mensen te mogen zijn om hen en God zo direct te mogen dienen.

Amen – ‘praise be to Jesus’ zoals onze Nigeriaanse gids Bernardo non-stop zegt.

Welterusten of goedemorgen, wat het daar ook maar is!

1 Comment
  • Mama Gerry

    Lieve Monique,

    Wat een verhalen en indrukken.
    Je kunt helemaal je extraverte zelf zijn!
    Ondanks alle armoede toch prachtige verhalen over mooie mensen!

    Laat je maar eens uitgebreid make-uppen. Dan komen we je straks allemaal bekijken op Schiphol!

    Liefs,
    Gerry

    Beantwoorden

Geef een reactie

X