Blog

30 nov / Met de kennis van nu

En toen waren we weer terug in Irak. Niet met politieke steun aan een mislukte missie tegen massavernietigingswapens, maar met daadwerkelijke F16’s die over het Irakese luchtruim scheren om de wrange vruchten van ons eerdere politieke handelen neer te slaan.

In 2003 dachten we de wereld een veiligere plek te maken door de Yankees te helpen Sadam Hussein te vernietigen. Met de kennis van nu weten we beter. Of niet. Jarenlang zagen we met leden ogen toe hoe soennitische milities in Irak zich na onze afzetting van hun leider groepeerden. We accepteerden dat ze steeds meer steden onder hen controle kregen. Deden niets om onschuldige burgers en minderheden van hun terreur te beschermen.

En toen was daar Syrië. Het volk dat opstond tegen een dictator, een kortstondige sociaal-culturele lente doormaakte maar al snel door Assad’s ijzeren vuist werd neergeslagen. We wenden onze gezichten af. En stonden toe dat onze jeugd richting Syrië trok. Sommigen opperden dat dit nog best heldheftig was. Nobel. We waren dankbaar voor het excuus dat de patatjihadisten ons gaven.

Nu hoefden wij niets te doen, konden we niets meer doen. Want een land als Syrië wil je toch niet aan buitenlandse radicale milities overlaten.

Het is onbegrijpelijk dat we van rode lijnen stippellijntjes hebben gemaakt. Al-Assad het groene licht hebben gegeven chemische wapens te gebruiken. Het is onbegrijpelijk ook dat we ondertussen allerhande terreurgroepen het Syrische en Irakese volk in de tang hebben laten nemen. Hen tussen twee kwaden laten kiezen zonder in te grijpen.
Maar ja, massavernietiging kent geen naam zolang het niet in de vorm van een atoombom komt.

1 Comment
  • har

    tja Napoleon verbleekt erbij , als ie nog een minuutje te leven kreeg

    Beantwoorden

Geef een reactie

X