Blog

12 okt / Meet the Ferry’s – Wij zijn (van) de behanggeneratie

Dit is mijn eerste column voor de rubriek “de Ferry’s” het politieke comentatorenpanel van NRC Next.

“Als het om jong politiek talent gaat zijn er grofweg twee poelen; een poel van idealisten en een poel van baantjesjagers, ” zegt mijn goede vriend Jasper terwijl hij enigszins gefrustreerd een slok van zijn cola neemt. “Met de jaren heb ik een duidelijke trend bespeurd, de poel van de idealisten dunt uit, de baantjesjagers blijven.”
Zelf behoorde Jasper tot de eerste poel. Ver voordat de revolutionaire wind door het Midden-Oosten waaide, Mohammed Bouazizi zichzelf met benzine overgoot, het Tahrirplein in Cairo volstroomde, Khadaffi vermoord werd en Damascus veranderde in een vlammenzee, had hij het ambitieuze plan opgezet om de jeugd van Noord-Afrika te verbinden aan het politieke talent van Europa.
Jasper trok tot aan het hof van de Marokkaanse koning, waar hij brede steun wist te vergaren voor zijn plan om de high-potentials uit de Arabische wereld in contact te brengen met hun Europese soortgenoten. De Koning wilde zelfs bijdragen aan een enorm tentenkamp waar de 3000 jongeren konden discussiëren, vergaderen en workshops volgen.
Overtuigd en met steun van de VN trok Jasper naar Brussel waar hij de belangrijkste koppen sprak en zijn ideeën enthousiast werden ontvangen door de politieke jongerenorganisaties. Zelfs de Europese commissie zag heil in het project.
Maar toen brak de economische crisis uit en bleken de potjes op. Ambtenaren op het Ministerie van Buitenlandse Zaken, eerst nog positief en bereid in het plan te investeren, spraken opeens van “een leuk feestje in Marokko”. Jarenlang bleef Jasper zoeken naar mogelijkheden. Met de uitbraak van de Arabische revoluties laaide de politieke interesse in jeugdparticipatie kort op. Toen ging men weer over op de orde van de dag.
“De jeugd wordt behandeld als achtergrondbehang,” merkt Jasper op. “Ze worden even genoemd, bijvoorbeeld als helden van de revoluties maar dan gaan beleidsmakers snel weer verder op de onderwerpen die ze echt interessant vinden; grondstoffen, islam, migratie. Het behang? Daar kijken ze nooit meer naar.”
Bevordering van jeugdparticipatie lijkt vrijwel nooit een specifiek beleidsterrein. Mijn generatie is achtergrondbehang waar zonder blikken of blozen overheen wordt geschilderd. Talent wordt nauwelijks bevorderd. Idealisme te weinig aangemoedigd. Zie de invoering van het sociaal leenstelsel eerder deze week. Als een dief in de nacht verstoorde politiek Den Haag de dromen van ambitieuze studenten. Ondertussen weigert de politiek te investeren in onderwijs. De jonge generatie moet het zelf maar uitzoeken.
De teloorgang van de kenniseconomie is één ding. Het kortetermijndenken en gebrek aan investeren in de toekomst een ander.
Idealisten met visie en goede lange-termijnplannen voor ons, de jonge Nederlanders die hier over enkele decennia hopelijk nog steeds wonen, leven en werken, worden niet gehoord. Het oude politieke stelsel zit muurvast en laat nauwelijks ruimte voor politieke jongerenorganisaties, de nationale jeugdraad, jongeren- en studentenvakbonden. Dergelijke organisaties fungeren teveel als kweekpoel voor politiek assistenten en gehoorzame backbenchers later. Individueel zelfstandig talent wordt niet gehoord.
Ik heb in de afgelopen jaren veel politiek talent verloren zien gaan. Visionairen zoals Jasper, die nu als change-maker meedenkt bij Ajax. Opnieuw zit hij in een politiek wespennest. Van Den Haag en Brussel moet hij voorlopig niets hebben. Ondertussen staan de baantjesjagers in de rij, klaar om de laatste hoopvolle idealist te verdringen.

Geef een reactie

X