Blog

19 nov / Lezen als een sneltrein

Ik zit in de trein en lees een oersaai studieboek over internationaal recht, als ik opeens word aangestoten door een oud vrouwtje.
‘Kind, wat lees je snel, ongelofelijk!’
Ik kijk haar verbaasd aan.
‘Tja mevrouw ik ben slechtziend en ik moet m’n boek dus wel dichtbij m’n ogen houden, maar om nu te zeggen dat ik snel lees…’
‘Ja, je bent slechtziend, dat zag ik wel. Maar je leest sneller dan ik hoor en ik heb slechts een bril.’
Ik voel me onmiddellijk heel vrolijk. Bijna dagelijks wordt ik ongewild aangestoten en maken mensen grapjes in de trant van ‘die bril moet je opzetten hoor, niet af’ en ‘tijd voor een laseroperatie’. Als ik dan antwoord dat ik slechtziend ben, schieten de meesten van hen spontaan in de lach. Raar volk, die treinreizigers.
Maar dit vrouwtje is echt heel aardig.
‘Je ogen schieten over de pagina’s,’ zegt ze terwijl ze me een klopje op de schouder geeft.
Yes, ik kan het nog steeds, denk ik blij als ik even later de trein uitstap. Vroeger kon ik altijd razendsnel lezen, maar ook nu ben ik het nog niet verleerd. En dat ondanks oogziekte.

Op de terugweg lees ik verder. Het is rumoerig in de coupé, dus ik zet m’n grote koptelefoon op en duik weg achter m’n studieboek.
Opeens word ik aangetikt.
‘Wat kan jij snel lese… meisje!’
Een zeer donkere brede Surinamer kijkt me grijnzend aan.
‘Ongelofelijk man, echt… ongelofelijk.’
‘Ehhh dank u wel meneer.’
‘Ja man, sorry dat ik je stoor, je was musiek aan het luisteren ensoo, maar ik dacht, weet jij wel dat jij heel snel leest… so met die oogjes…’
Ik lach. ‘Nou eerlijk gezegd, ik wist het niet nee, maar vanochtend zei een omaatje dat ook al.’
‘Ja en terecht… jij kan zo een competitie winnuh! Echt waar man. Zoals jij leest… Maar jij hebt wel wat aan je ogun toch?’
‘Ja, helaas wel.’
‘Ja, dat dacht ik al. Maar dat geeft niet joh, God heeft jou gesegend met andere kwaliteitun! Dus ik dacht, John dat moet je dat leuke meisje even zegguhhh…’
‘Nou hier mag u mij altijd voor storen hoor. Het is niet vaak dat mensen zulke leuke dingen tegen mij zeggen als het om m’n ogen gaat.’
Hij knikt bedroefd. ‘Nee, we leven in een hard land, harde mensen. Maar jij komt er wel, echt wel… Mensen die lezen hebben de kennis van de wereld.’
Ik glimlach. John de bouwvakker, die lezen het begin tot echte kennis vindt…
Even lees ik weer verder en staart John weer uit het raam, dan leg ik m’n boek weg. Studeren kan later nog wel…
Tijd voor een boeiend gesprek, want zo vaak spreek ik niet met Surinamers uit Duivendrecht.

(Wordt vervolgd, want een goede blog is nu eenmaal kort J)



By Mounir Samuel in Columns Tags > , , , ,
1 Comment
  • Anneke

    Leuk geschreven! Wat heb je precies aan je ogen als ik het vragen mag? Zelf ben ik ook slechtziend en had veel problemen met lezen. Nu heb ik sinds kort een digitale leesloep en is lezen weer een plezier.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X