Blog

14 mrt / Leven als God in Barcelona

Leven als God in Barcelona

Een tsunami teistert Japan. Het land beeft onder een ontzagwekkende aardbeving van 8.9 op de Schaal van Richter en vloedgolven overspoelen het land van de Rijzende Zon. Kernreactoren imploderen en straling spreidt zich kilometers ver uit. Ja, Japan gaat ten onder, maar ik eet broodjes Seranoham, drink café cortado (espresso met een schuimlaagje melk) en geniet van de Ramblas.

Langzaam en vooral spaarzaam dringen de nieuuwsberichten tot mij door. Net zoals de vele andere toeristen probeer ik vooral te genieten. Dat betekent: je hoofd uitzetten en shoppen, shoppen, shoppen. Wat een mode, wat een stijl, wat een service…

Ik geniet van de prachtige winkelstraten en geef (voor mijn doen) achterlijk veel geld uit. Guess, Mango, Zara, Monique goes stylish. Met twee kersverse boekcontracten op zak waan ik me even een ware diva die alles kan doen en laten wat ze wil. Geweldig eten; pan con tomate, gamba’s en calamari, met een stevige fles Rioja en pittige koffie… Heel veel nieuwe kleding; hippe shirtjes, een strak jurkje en een uitbundige rok. Voor een keer mag geld rollen en voel ik me onoverwinnelijk. Maar dan, na een heerlijk diner in een super trendy restaurant op het Plaça Real slaat het noodlot toe. Of zoals het cynische gezegde luidt: God straft meteen.

In de ongure drukke straatjes van de Raval word ik (ongemerkt) bestolen. Het regent al de hele dag en de louche met neonverlichte zaakjes gaan verscholen achter een gordijn van mist en fijne druppels. Mensen haasten zich door de nauwe steegjes, duwen en dringen met hun paraplu’s. Ik ben m’n portemonnee kwijt, m’n identiteitskaart, m’n OV-chipkaart, m’n studentenkaart, m’n hele papieren bestaan. In het politiebureau staar ik somber voor me uit. Weg roes, dag verrukkelijke nasmaak, tot ziens overmoed. ‘Je mag God danken dat je Europeaan bent en Nederlands spreekt,’ zegt de vermoeide agent. ‘Als je geen Europeaan was had je hier voor eeuwig vast gezeten.’

Heel veel later, terug in het hotel, valt mijn oog op de weekendeditie van La Vanguardia. Vreselijke foto’s van het tragische leed in Japan vullen de krantenpagina’s. We leven in een afschuwelijke wereld, denk ik verslagen. We eten, slapen, feesten en shoppen, maar voor we het weten is alles voorbij. In bed bedenk ik me dat ik me gelukkig mag prijzen. Ik ben slechts m’n identiteitspapieren kwijt, anderen hebben geen identiteit meer, anderen zijn bedolven onder tonnen puin of verzwolgen door woeste waterstromen. Met een gevoel van schaamte maar ook geluk, kijk ik naar m’n nieuwe kleding.

Daar ga ik straks lekker in schitteren. Genieten en vieren dat ik leef en alles goed met mij gaat. Voorlopig koop ik echter niet meer dan dat ik in één keer aan kan trekken. Style is leuk, maar echte klasse vraagt om grenzen en gezond bewustzijn. Ik ben niet wat ik draag of wat er op mijn paspoort staat, mijn echte zijn zit van binnen. Mijn echte zijn valt niet te kopen.

Zo en laat ik nu maar eens die Spaanse krant gaan lezen…

Lees over mijn Spaanse spirituele ervaringen op www.cvnieuws.nl – Gaudi en de intocht van de koning op de ezel

5 Comments
  • Henny Behrens

    Ja Monique dit is het leven!!.
    Jij realiseert je: “waar maak ik me druk over” bij het zien van die afgrijzelijke beelden.
    Naarmate je ouder wordt zul je het volgende ontdekken:
    “waar maak ik mij druk om” ik ben nog gezond en rondom mij heen krijgen mensen vreselijke aandoeningen als bijvoorbeeld kanker.
    Geld, luxe, kleding noem het allemaal maar op, speelt geen rol meer.
    Dan ben je overgeleverd aan chirurgen die nog een poging doen je leven te redden danwel te verlengen.
    Op dit moment speelt zich iets dergelijks in mijn onmiddellijke omgeving af en dat doet je enorm relativeren.
    Henny

    Beantwoorden
  • Monique Samuel

    Beste Henny,

    Bedankt voor je mooie reactie. Heel veel sterkte toegewenst. Het leven is zo kort en tijdelijk. Eigenlijk hangt het altijd aan een zijden draaidje. Laten we niet vergeten te genieten van het leven dat we hebben zonder te vergeten met hoeveel pijn het gepaard gaat.
    Alle goeds!

    Monique

    Beantwoorden
  • Paul

    In de zeventiger jaren hielden we vaak vakantie aan de Atlantische oceaan. Daar leerde ik een ouder Duits paar kennen. Hij (Bertie) had als soldaat in WOII in Rusland gezeten, gewonden van het slagveld halen, vreselijk verminkte jongemannen, de rest van hun leven verpest door de waanzin van die tijd. Bertie wilde alleen nog maar eenvoud en viste hele maaltijden voor ons bij elkaar, waar we dan samen van genoten met een goed glas wijn, hij was een goed mens. Op een dag zij hij tegen mij Paul kijk eens naar een liniaal van een meter en beschouw iedere cm als een levensjaar, je wordt gemiddeld 85cm en kijk ik ben nu 67cm, nog maar een klein stukje en het is klaar, daarbij zeggende Paul “nutze der Zeit, es ist schon später als du denkst” ik ben nu 64 en verdomd hij had gelijk. En nog een van hem wel toepasselijk voor jou “Mensch was habe Ich verbrochen dass es mir zo gut geht”

    Paul

    Beantwoorden
  • Jan Hamer

    En je echte zijn kunnen ze ook niet stelen!

    Beantwoorden
  • Oualid Firaoun

    mooie tekst en mooie reacties mijn dag kan niet meer stuk 😉

    ik wens jullie ook een hele fijne zonnige dag:)

    Beantwoorden

Geef een reactie

X