Blog

03 feb / Kuisheidgordels

Er waait een broeierige wind door het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Revolutionair van aard, is zoals men hem noemt. De vier jaargetijden van Vivaldi komen langs. Arabische Lente. Bloederige Zomer. Druilerige Herfst. Volgens vele, blanke, mannelijke niet al te optimistische analisten, zouden we in een Koude Winter zijn belandt.

Ze kunnen er niet verder naast zitten: de wind die ons uit de Sahara toewaait wordt alleen maar heter.

Waar begonnen de opstanden mee in 2010, 2011?
Met een luide schreeuw om waardigheid. Een einde aan politiebrutaliteit. In Tunesië was er Mohammed Bouazizi. In Egypte Khaled Said. In Libië, Jemen, Bahrein en Syrië naamloze helden die niemand ziet. Martelaren van de grote zaak – de zucht naar sociale rechtvaardigheid, waardigheid, democratie.
Maar niemand sprak over de vrijheid in de broek.

“In de eerste weken van de opstanden was alles mogelijk, we waren vrij en probeerden alles!” verzuchtte een Syrische vluchteling me terwijl we Hezbollah-strijders meden in Dahya – de afschrikwekkende banlieu van Zuid-Beiroet. Piercing in de wenkbrauw. Decolleté te bloot. Borsten prompt aanwezig, mooi en groot.

“Mannen deden het met mannen, vrouwen met vrouwen, ik verloor de verstikking met m’n maagdelijkheid en…. genoot voor het eerst van het lichaam van een vrouw.”

Ze was verliefd op de liefde, de “zoete huwelijksweken” zoals in alle Arabische landen de eerste revolutionaire roes werd genoemd. Het begon dus als liefde in tijden van oorlogstijd, snel verdreven door de brute wil en wensen van de generatie die maar niet van het pluche en de tanks wijkt.

Terwijl de buitenwereld naar de schreeuwende monden op de grote pleinen keek, leek niemand in staat de gezichten te zien, de verhalen, de zucht naar verandering, naar bevrijding van dat juk van sociale normen en maatschappelijke waarden.

“Eindelijk kunnen we trouwen”, werd er in Tunis en Cairo na de val van de dictator geschreeuwd.
Wat de uitbundige jongens bedoelden was: eindelijk kunnen vrijen. Nu zou immers de economie uit het slop worden getrokken. De onmogelijke huwelijkseisen van bruidsschat en appartement, lakens en bestek, worden waargemaakt. Zouden meisjes van twintig niet langer met mannen van veertig hoeven huwen omdat niemand jonger dan hen in staat is de ceremonie te bekostigen. Maar wat de mannen niet wisten was dat de vrouwen ondertussen hele andere dromen waren aangedaan. Niet thuis zorgen voor man en kinderen. Een carrière, eigen leven, liefde en woning, zonder vader of echtgenoot als grote koning.

We kregen pas oog voor de seksuele spanning toen het misging, de politieke groepsverkrachtingen op Tahrir wereldnieuws werden, de berichten over seksueel geweld en aanranding vanuit het niets aan de orde van de dag waren. Maar zij zijn de excessen en uitwassen van de hormonale explosie van een generatie die de één een demografische tijdbom en de andere een demografisch geschenk noemt. Twee-derde van de inwoners van het Midden-Oosten en Noord-Afrika is jonger dan 29. Een-derde zelfs jonger dan 18. Laatstgenoemden hebben hun gezicht nog niet eens op het grote revolutionaire speelveld laten zien. Ze zaten thuis met hun ouders, kijkend naar Al-Jazeera.

Wat zij in gedachten hebben? Nou niet trouwen met de man van wie je ouders vinden dat je moet houden. Voorzichtig erkennen dat ze op hetzelfde geslacht vallen en dat niet langer zien als een ziekte, duivels kwaad of platte daad, maar een identiteit waard voor een pijnlijke haast uitzichtloze vrijheidsstrijd. Op kamers, een onbereikbare droom voor velen, een luide schreeuw voor anderen. Liefde. Onbegrensd en onbevreesd. Lust. Niemand die de islamitische wereld van z’n oeverloze porno-verslaving geneest.

In gevecht met God, de Heilige Boeken, ouders, maatschappelijke waarden en zichzelf, gaan steeds meer jongeren gebuikt onder depressie, verstikt in een samenleving op drift, waar zij spoedig de dienst uit zullen moeten maken. Zij het niet dat wij na de revolutie de meeste landen van de knappe koppen, dappere activisten, homoseksuele verzetsstrijders, jongeren met een visie hebben beroofd. Zij een visa, voor verzonnen verdiensten, anderen dromen slechts van de grote oversteek naar Europa waar hoegenaamd alles kan en alles mag, tenzij je opnieuw gevangen raakt in je eigen gemeenschap, en de Europeanen je als een terrorist zien klaar voor een volgende aanslag.

Maar de bomgordels van de generatie aan de andere kant van de bevlekte koppen van de Middellandse-Zee nemen eerder de vorm aan van explosieve kuisheid-gordels, dan bloederig kruid en munitie – BOEM – daar gaan er weer twee.

Deze column sprak Mounir uit tijdens Meetup Tegenlicht in Pakhuis de Zwijger. Volgende week dinsdag 9 februari leidt hij de Meetup Tegenlicht-bijeenkomst in Middelburg, n.a.v. de Tegenlicht-uitzending “Wijze lessen uit het Midden-Oosten”.

1 Comment
  • Eva Samuel

    Jeetje wat schrijf jij toch lekker weg. Ik vergeet bijna inhoudelijk mee te denken omdat jouw schrijfstijl als een glijbaan de lezer meevoert zo snel… En dan beneden aangekomen denk je, wat heb ik nu eigenlijk gelezen? Want het las zo lekker weg Hahaha maar I got your point! Fijn om meer te weten te komen over wat er onder de niet Westerlingen speelt van binnenuit. Welke intrinsieke bewegingen er gaande zijn.. Dat verruimd ons blikveld. Dat hoop ik althans. Dank daarvoor.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X