Blog

15 aug / Johny Walker Whisky

Deze column verschijnt ook in Internatinale Samenwerking.

Het mulle zand stuift op achter de jeep. Ik hang met mijn arm uit het raam en praat met Sultan, onze gids in de woestijn. Hij zet kardemomthee, vertelt me verhalen over het leven van de bedoeïen en bewaakt de tent. De woestijn lijkt van ons. Er is niets of niemand, alleen af en toe een verdwaalde dromedaris misschien.
‘Zal ik jullie het huis van mijn oma laten zien?’ vraagt Sultan mij.
‘Ja, natuurlijk.’
‘De helft is van mijn oma, in de andere helft woont de rest van de familie.’
Hij mindert vaart. ‘Wacht even, ze weten niet dat ik niet vast.’ Snel pakt hij een fles water en rookt een sigaret.
‘Oei, haram,’ plaag ik. ‘Waarom vast je niet?’
‘Ach, zo veel vasten niet. Het is moeilijk. Ik houd van sigaretten en… alcohol.’ Sultan kijkt me ondeugend aan. ‘Vooral whisky! Johny Walker Black Label.’ Hij likt met z’n tong langs z’n lippen.
‘Goed daar gaan we dan.’ Hij geeft plankgas en we stuiven de duinen van Wadi Rum op, op weg naar het huis van z’n oma.
‘Huis’ blijkt niet het goede woord. Sultan’s oma woont in een grote opengerolde bedoeïentent.
‘Noem je dit een huis?’
‘Ze heeft nooit ergens anders gewoond,’ antwoord Sultan. ‘Een deel van de familie woont nu in het centrum van Wadi Rum (bestaande uit twintig betonnen huisjes) maar we komen hier elke avond samen.’
De oma, verschillende vrouwelijke familieleden en de man die zich opstelt als de oudste zoon heten ons warm welkom. De man is gehuld in witte toob (lang gewaad) en Jordaanse rood-witte sjemag, variant op de Palestijnse kafiyyah.
Zodra ze ontdekken dat ik Egyptische ben, begint een druk gesprek over de Egyptische revolutie. De bedoeïenen mogen dan in totale afzondering leven, ze volgen de gebeurtenissen op de voet.
De koning steunen ze echter als vanouds. ‘Wij hebben vrijheid, wij hebben alles,’ zegt de man trots.
Ik verander maar snel van onderwerp. ‘En de Ramadan? Bent u niet hongerig?’
‘Nee, natuurlijk niet!’ Hij slaat zich op de borst. ‘Wij bedoeïen zijn anders. God mag mij straffen als ik aan eten denk. Een bedoeïen beheerst zich. Wij hebben karama, waardigheid.’
Ik werp een heimelijke blik op Sultan.
Zoals voor de zoveelste keer tijdens mijn reis door het Midden-Oosten bemerk ik een enorm generatieverschil. Terwijl de oude bedoeïen over het zand tuurt en het vasten verdraagt, droomt de jonge bedoeïen van verandering en Johny Walker whisky.

1 Comment
  • harry

    Leuk om ook eens wat te lezen over de bewoners van de Wadi Rum, waar ik zelf al een par keer geweest ben.
    Dat jongeren ook daar iets anders willen dan de oudere generatie is ook begrijpelijk.
    Hopelijk gaat verandering daar niet gepaard met de moeilijkheden zoals in andere landen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X