Blog

13 aug / Isis is een Europees probleem

Toen mijn goede Koerdisch-Nederlandse vriendin Beri ruim twee weken geleden de deur van haar huis in een buitenwijk van Erbil (of Hâwlér zoals de Koerden hun hoofdstad noemen) dichttrok wist ze niet of en wanneer ze het ooit nog terug zou zien. “Ik wilde blijven, mijn volk steunen maar ik wist dat het beter was om te vertrekken, in ieder geval voor degene die mij liefhebben,” stuurt ze me in een Facebook-bericht. “Ik heb de angst in de ogen gekeken, vrachtwagens vol gezinnen de stad in zien trekken. Kinderen in de laadbak. Dit is een echte oorlog en ik heb geen idee of en wanneer er een einde aan komt.”

Afgelopen najaar leerde ik Beri en haar volksgenoten goed kennen tijdens een reis langs de grenzen van de Koerdische Regionale Autoriteit in Irak waar ik op tekende hoe hier niet alleen een florerende nieuwe staat ontstond, maar de door Koerden gecontroleerde autonome zone zich ook ontpopte tot een (voor velen laatste) vluchthaven voor christelijke minderheden, klassieke religieuze groeperingen en honderdduizenden voornamelijk Syrische Koerden. Met het plotselinge offensief van de Islamitische Staat van Irak en Sham (Syrië, Palestina, Libanon; tegenwoordig simpelweg afgekort tot Islamitische Staat of IS) zoekt nu ook de voormalige tegenstander – de Arabische Irakees – bescherming binnen de Koerdische grenzen. Maar de Koerden houden slechts moeizaam stand. In de eerste confrontaties met ISIS delfde ze het onderspit. Ondertussen zijn de troepen van ISIS opgerukt tot op zo’n 18 kilometer van Erbil en zijn verschillende Koerdische enclaves zoals het socialistische Turks-Koerdische PKK-kamp Makhmour dat ik ook een heimelijk bezoek bracht door de strijders aangevallen.

Snelle opmars

Zelden heeft het toch al verscheurde Midden-Oosten zo’n groot gevaar te duchten gehad als juist van deze terreurbeweging. ISIS wist in Syrië handig gebruik te maken van de in een burgeroorlog ontaarde chaos door het gebied van Raqa’a en omstreken te consolideren en daar niet alleen een islamitisch schrikbewind door te voeren maar zelfs belasting te heffen. Daarmee had de mysterieuze aanvoerder Abu Bakr al-Baghdadi een ambitie verwezenlijkt waarvan Osama Bin Laden slechts kon dromen: oprichting van een radicaal islamitische staat in de Arabische wereld waarin het gedachtegoed van de Egyptische theoloog Sayyid Qutb centraal staat. Ondertussen kreeg hoogste leider van Al-Qaida, Ayman al-Zawahiri, steeds minder grip op zijn succesvolste veldheer. Al-Qaida heeft nooit gewild dat de Irakese afdeling van Al-Qaeda onder leiding van al-Baghdadi haar activiteiten naar Syrië uit zou breiden. Maar al-Baghdadi negeerde instructies van bovenaf en begon een eigen offensief in Syrië waarbij de nadruk veeleer op het stichten van een islamitische staat kwam te liggen dan het bestrijden van Al-Assad.

Nog zorgelijker werd de situatie echter toen op 22 juli 2013 de eerste berichten naar buiten kwamen dat ISIS-strijders de grote staatsgevangenis in Bagdad (beter bekend als Abu Ghraib) en de Taji gevangenis wisten aan te vallen en zo’n 500 tot 1000 terreur-veroordeelden wisten te bevrijden. Op filmpjes viel te zien hoe strijders in alle talen (van Frans tot Pastum) de grote overwinning vierden en de strijders op laadbakken van trucks zetten die direct doorreden naar het front in Syrië. Na een lange onderlinge strijd verbrak het hoogste leiderschap van Al-Qaeda op 3 februari dit jaar definitief alle banden met ISIS. Al-Baghdadi had nu de handen vrij om zijn eigen offensief verder uit te breiden. Daarbij schuwt de terreurgroep geen enkele vorm van geweld. Alleen in Irak kwamen er in 2013 zeker 7.900 burgers om door aan terrorisme gerelateerd geweld, waarvan het merendeel voor rekening kwam van ISIS. Het snelle succes in combinatie met de gruwelijke oorlog in Syrië trekt ondertussen duizenden vrijwillige jihadisten uit de hele wereld aan. Volgens senior adviseurs van de Obama-administratie heeft het gewapende conflict in Syrië binnen 2,5 jaar meer buitenlandse strijders aangetrokken dan de vijfentwintig jaar durende oorlog in Afghanistan bij elkaar. In 2011 stuurde Al-Baghdadi naar schatting nog 800 tot 100 strijders aan, in 2013 lag dit aantal op 7.000 tot 10.000. Dit jaar is het aantal opgelopen tot 20.000 +.

Internationaal probleem

Het is een illusie te denken dat de strijd van ISIS tot Syrië en Irak beperkt blijft.

ISIS opereert al in Libanon en staat klaar om het stokje van het verzwakte (en in hun oen niet genoeg militante) Hamas over te nemen. Meer nog: ISIS-aanhangers tonen zich openlijk in de Europese straten. Terwijl Noorwegen in de angstige greep was van een radicaal islamitische terreurdreiging door teruggekeerde Syrië-gangers, demonstreerden ISIS-aanhangers in Den Haag en waren zij (ondanks ander bericht van NOS en Amsterdamse politie) ook aanwezig in pro-Gaza demonstraties in Amsterdam. Kinderen van nog geen zes jaar oud in legerkleurige kaftans met banieren en de inmiddels overbekende zwarte vlag in de hand, herhaalde luid de oproep om takfeer, de islamitische roep om jihad jegens of excommunicatie van een medemoslim die zich schuldig zou maken aan afvalligheid. Een van mijn vriendinnen met wie ik samen opliep werd hardhandig op de schouder getikt en vervolgens aangevallen op haar korte jurk en “walgelijke vieze blote borsten” (ergo: ze had een kleine decolleté). Ook werden we aangesproken of de afwezigheid van een hoofddoek en werd ons door één verweten dat hij nu onrein was omdat hij ons had aangeraakt. De politie deed niets en was tevreden met het vreedzame verloop van het protest.

Hoewel vervelend en zeker intimiderend, zijn dit slechts de eerste tekenen van de groeiende overmoed.
Afgelopen weekend waren er opnieuw berichten van Belgische arrestaties van teruggekeerde jihad-strijders. Ook Nederland werd door de Belgen over verschillende Haagse jihad-strijders getipt. Het is dweilen met de kraan open. Terwijl Obama schoorvoetend toestemming heeft gegeven de uitroeiing van 40.000 yazidi’s te voorkomen, staat Europa passief aan de zijlijn. Zelfs het door de christelijke partijen gesteunde verzoek in de Kamer om in de veroordeling van het recente geweld van een actieve genocide op minderheden te spreken wil het Nederlandse kabinet niets weten. Wat weinigen lijken te beseffen is dat ISIS veeleer een probleem is van Europa dan van de Amerikanen. Niet alleen verkeren we in veel dichtere geografische nabijheid, ook is het gedachtegoed van ISIS geworteld onder een deel van de Europese samenleving. Het aantal Syrië (en nu ook Irak-)gangers neemt gestaag toe, evenals het aantal terugkerende. Voor hen is deze wereld een grote Dar al-Harb (“huis van oorlog”) waar de ongelovige (ook de progressieve medemoslim) bestreden moet worden. Daarbij richt de jihad zich primair op gebieden met een significante islamitische minderheid. Afdoende aanwezig in het Noordwest-Europese deel.

Daadkracht

Europa en daarmee ook de Nederlandse staat moet nu daadkrachtig optreden. Het is onbegrijpelijk dat iedere vorm van lidmaatschap of betrokkenheid met ISIS of aan hen gelieerde terreurorganisaties niet volledig aan banden is gelegd. ISIS zou bovenaan moeten staan op iedere terreurlijst en iedere lidmaatschap zou strafbaar moeten worden gesteld. Ook zou de Syrië-gang niet alleen actief moeten worden geweerd, maar feitelijk onmogelijk worden gemaakt. Potentiële Syriëgangers zouden actief moeten worden vervolgd, paspoorten ingetrokken en er zou nauwere samenwerking vanuit de EU met landen als Turkije en Jordanië plaats moeten vinden. Daarnaast moet er een einde komen aan de individuele nationale aanpak van terugkerende Syrië-gangers. Van Tunesië tot Australië en van China tot Canada worstelen overheden met wat te doen met terugkerende Syrië-gangers. Er zouden – in ieder geval binnen de EU – gemeenschappelijke richtlijnen moeten worden opgesteld en een nauwkeurig rehabilitatieplan worden ontwikkeld, waarbij inlichtingendiensten en politie veel harder op kunnen treden bij het minste vermoeden van de dreiging van een aanslag. Tenslotte moeten we alles doen wat in ons macht ligt om niet alleen een humanitaire catastrofe in Irak te voorkomen. Het is onbegrijpelijk dat ISIS nu ongestoord ruim twee jaar gebied heeft kunnen veroveren en burgers heeft kunnen uitroeien, verkrachten of tot slaven heeft kunnen maken. De internationale gemeenschap heeft een plechtige belofte op zich genomen om een scenario als in Rwanda nooit meer te laten plaatsvinden. De huidige situatie is echter nog vele malen gevaarlijker. In de ogen van ISIS zijn wij allen Tutsi’s.  \\

Klik HIER voor de afschrikwekkende documentaire over Islamitische Staat die voor het mediaplatform VICE werd gemaakt.

2 Comments
  • janfreak

    Terugkerende Syrië-gangers zou het paspoort afgenomen moeten worden en uitgewezen. Laat ze maar naar hun geliefde kalifaat gaan. Het enige dat ze voor ogen hebben is hier aanslagen te plegen om angst onder de bevolking te zaaien en het land te ontwrichten.

    Beantwoorden
  • Rinus van der Molen

    Rinolesco: Ik vind het als bejaarde man zeer bedreigend. Als kind maakte ik de WOII mee en wat er nu gebeurt is zo afschuwelijk dat ik er geen woorden voor heb. Het is zeer te betreuren dat het geloof in God zo’n cruciale rol speelt terwijl ik geloof in een God van Liefde die zich afkeert van alle onmenselijkheid. Heel dramatisch wat zich nu voltrekt op onze aarde.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X