Blog

14 feb / Ik ben een masculienist

Mijn hetero-vriendinnen klagen steen en been. 
‘Hij wil niets.’
‘Hij weet maar niet wat hij wil.’
‘Hij neemt geen initiatief.’
‘Hij is nog steeds niet toe aan de volgende stap.’
‘Hij heeft nooit zin.’

‘Hij is niet van die bank af te krijgen.’
‘Hij heeft geen idee wat hij wil worden.’
‘Als ik een mooi setje aantrek klaagt hij over hoofdpijn!’

Boys will be boys, that’s true. Het is nooit anders geweest. Ik vermoed dat in het Hof van Eden Eva ook al genoeg over Adam te klagen had. ‘A, heb je nu alweer de botjes niet bij het grof vuil gezet?’
Maar mijn vriendinnen zijn de staat van klagen allang voorbij. Ze zijn eerder wanhopig. Geen relatie die het volhoudt. Drie jaar. Vier jaar. Geen seks. Al een jaar geen seks. Of twee. Dikke tranen. En dan die vragen: Wat is er mis met mij? Ben ik niet mooi genoeg? ‘Jawel schat je bent prachtig, als je van de vrouwen was dan…’
‘Ja maar dat is het probleem! Ik ben van de man en die mannen… zijn halfwas vrouw.’

Jonge meiden zijn het. Mooi ook. Zeventwintig of achtentwintig op z’n hoogst. Wel toe aan iets meer dan een halfzacht ei dat hem niet omhoog krijgt en nergens zin in heeft. Slim. Of op z’n minst verstandig. Niet eens perse universitair geschoold maar qua interesse en algemene intelligentie vriendlief dik een niveau of twee voorbij. En maar proberen en maar investeren. Trekken aan een dood paard, dat is wat het is.

De man is op z’n retour, voor zover is duidelijk. Niet alleen in Nederland, of het gepemperde Noordwest-Europese deel van deze planeet. Nee, de man verdwijnt wereldwijd uit het zicht. Jongens presenteren slechter op school. Vallen massaal af. Zijn in het hoger onderwijs ondervertegenwoordigd en zitten achteraan. Ze trouwen later. Settelen maar moeizaam. En nemen tenslotte steeds vaker de benen als de verantwoordelijkheid te groot wordt.
Ondertussen marcheert de vrouw door. Ze werkt niet alleen, maar is in steeds meer landen de kostwinnaar. Hier in Nederland, maar nog veel vaker in de niet-westerse wereld. De hedendaagse vrouw is hierdoor niet alleen de ruggengraat van de samenleving, maar ook die van de economie, het sociale leven, de religieuze instellingen, het huishouden en gezin waar steeds meer kinderen zonder mannelijk rolmodel opgroeien. De vrouw heerst over alles en iedereen, behalve over zichzelf: behalve over de staat en de straat.

Wat statelijke kwesties betreft zit de man nog steeds stevig op het pluche. Niet in de niet-westerse wereld als wel hier in het oh zo geëmancipeerde Nederland. Hetzelfde geldt in vergaande mate voor de media. Mannelijke columnisten, presentatoren, journalisten en experts domineren ons medialandschap. Raden van besturen en commissariaten zijn steevast big old boys networks. De bedrijfstop dan. Waar in Afrika de vrouwelijke entrepreneur heerst, blijft het geld hier een testosteron-kwestie. En maar speculeren en spenderen, tot het hele systeem als vanzelf in elkaar ploft.

Deze mannen zijn geen afspiegeling van de hedendaagse demografie. Ze zijn een minderheid in ons land. Toch maken nog steeds blanke oude mannen de dienst uit. Boze blanke mannen zijn het. Mannen die van geen wijken willen weten. Mannen die in jongeren, vrouwen, migranten en homoseksuelen hun natuurlijke vijand zien. Van geboorte af aan een geprivilegieerde kliek, houden ze angstvallig vast aan wat hen vertrouwd is. Daarmee vormen ze wellicht wel het grootste obstakel voor de emancipatie of beter gezegd remancipatie van de moderne man die noch in hen, noch in de rest van de samenleving een rolmodel ziet.

Op straat is ondertussen een vreemde tegenbeweging aan het ontstaan. Aangewakkerd door jonge hitsige PR-mannetjes (ook al zo’n blank mannenbolwerk), sociale media en de moderne popcultuur vindt er een opleving van de macho-man plaats. Een vrouwenjager is hij, zonder de charmes van die vroegere casanova. Een stoere kerel die zich aan niets of niemand bindt. De jager constant op zoek zoek naar nieuwe prooi, ervaringen, avonturen – no strings attached. Alles wat hoe-geheten mannelijk is moet gevierd. Vandaar de terugkeer van de baard. Het ongeschoren lichaam. Sterke muskus-lucht. Zelfs in de homogemeenschap  rust er nu haast een totaal verbod op “nichterigheid”. Wees vooral zo mannelijk en onherkenbaar mogelijk. Laat je niet uitmaken voor mietje of nicht. Dat is in dit nieuwe “mannelijke” zelfbeeld immers de grootste belediging: het stelt je namelijk gelijk aan een… vrouw.

De vrouw fungeert in dit grotendeels door media-gecreëerde beeld meer als ooit als lustobject. Ze is verworden tot een consumptieproduct dat je na gebruik aan de kant zet.

Opvallend genoeg vallen mijn eerder genoemde vriendinnen steeds vaker voor dit type (jongen)man. Na de good guy, is zo’n bad guy een hele verademing. Voor geld zorgen ze zelf wel. Hartzeer is wat je ervan krijgt. Hartzeer en een abortus of op de juiste leeftijd een kind misschien – zoveelste zoon of dochter zonder vader in zicht.

Nu de man voor zichzelf niet meer de traditionele rol als pater familias ziet, de geduchte vader en kostwinnaar van het gezin (een rol overigens die hij zelf ook helemaal niet meer wil) vaart hij zijn eigen koers. Een waarin hij vrijwel geen enkele verantwoordelijkheid neemt. En zich (enkele mooie uitzonderingen daargelaten) steeds verder uit het maatschappelijke veld terugtrekt.

Zo rijst er geleidelijk toch het beeld dat de man feitelijk wil heersen of hangen. Niet in staat om met de veranderde sociale-omgangsvormen en gender-patronen om te gaan geeft hij er de brui aan. Hij wil alles, of doet niets.

Het is dan ook de hoogste tijd voor een flinke dosis remancipatie. Meer man, minder oergeweld. Meer man, minder kind. Ik had niet verwacht me er ooit nog toe te rekenen, maar zo bezien ben ik masculienist.

Laat meer mannen hun verantwoordelijkheid nemen. Toon jongens sterke rolmodellen waarmee ze zich kunnen identificeren. Meesters. Sportleraren. Agenten. Bestuurders. Journalisten. Politici. Moedig leiderschap en het nemen van verantwoordelijkheid aan. Geef mannen en vrouwen veel meer de ruimte om samen te werken. En laat vooral de gekleurde man niet in de kou staan.
Alleen zo kunnen we de emancipatiestrijd voltooien – niet doordat vrouwen de man vervangen, maar doordat beide seksen in alle diversiteit en veelzijdigheid contemplementair naast elkaar staan.

Dit artikel verscheen dit weekend in de speciale “man-bijlage”  van NRC Weekend.

10 Comments
  • Rinus van der Molen

    Beste Monique: ik voel me totaal niet aangesproken. Ik ben 77 jaar en geen watje alhoewel ik wel mijn vrouw help in de huishouding. Ik ben geen macho maar ik ben een gewone man die houdt van lieve mensen. Hier is toch niks mis mee? Ik zit lekker in mijn voel al voel ik wel dat de jaren hun tol eisen. Maar dan nog: ik ben en blijf Rinus die de ontberingen van WOII als kind heeft meegemaakt. Kortom Monique: ik ben geen babyboomer, geen macho, geen streber maar een gewone doorsnee man die houdt van zijn vrouw en kinderen en nog vele anderen.

    Beantwoorden
  • refter2012

    Hi..hi.. Hij heeft hoofdpijn als zij een mooi setje aantrekt..hi..hi..
    De Umwertung aller Werte van Nietsche, maar dan op wat onvermoede manier..

    Beantwoorden
  • eennaam

    Had dit getweet maar hier is het mischien beter op zijn plek.

    Los van de omstandigheden die mij tot dit moment hebben gebracht, ben ik een man zonder al te veel wilskracht, zonder baan, opleiding of relatie en uiterraard woon ik op mijn 26 ste nog bij mijn moeder. Het zal u wellicht verbazen,maar als ik de special zo lees ziet mijn toekomst er niet al te rooskleurig uit.
    Alhoewel de artikelen intressant zijn en ik mijzelf herken in de sukkels die omschreven worden ben ik niks te wijzer. Monique samuel u stelt voor een rolmodel, maar wie dan, wat is de goede man en bron van wilskracht voor hij die het niet heeft. Binnen de binaire verschillen tussen mannen en vrouwen is meer,een neuro typisch, gemiddeld vrouwelijker brein is passend en wellicht veel voorkomen bij deze ‘’sukkels’’.
    Hoe vind men dan het juiste type man,een die zich gered heeft van zijn mislukte vrouwen bestaan, maar die ook geen stereotype uberman van macht roem en aanzien is .

    Beantwoorden
  • Robert

    Ik kan hier een heel stuk over schrijven maar ben blij dat je inziet hoe de man achtergesteld is geraakt en volledig van zijn natuur is beroofd.Het is zelfs zo erg dat er hele groepen jonge mannen zijn die niet eens meer beginnen aan een relatie.Mensen doen vaak lacherig over MRA’s maar het is wel degelijk nodig in 2015.

    Beantwoorden
  • florisvdpol

    Beste Monique,

    Je schrijft: “Het is dan ook de hoogste tijd voor een flinke dosis remancipatie. Meer man, minder oergeweld. Meer man, minder kind. Ik had niet verwacht me er ooit nog toe te rekenen, maar zo bezien ben ik masculienist.”

    Het is me helaas helemaal niet duidelijk geworden wat je met dit gedeelte van je tekst bedoelt. Aan de ene kant lijk je te strijden tegen de ouderwetse man die dacht te regeren over de hele wereld, maar ook tegen de ‘huidige’ man die zich nergens meer iets van aantrekt. Hoe ziet jouw ideale man er dan uit? Je vraagt om minder kind, en minder geweld, wil je niet gewoon überhaupt minder man en meer vrouw?

    Mvg,

    Beantwoorden
  • Leo Hulst

    Hier is hij, de ideale man. De man die bergen beklimt, voor groepen kookt (soms op houtvuur) en een camping beheert. De man die landschappen ontwerpt, sportclubs heeft bestuurd en jeugdteams coacht. Iemand die het kind in zichzelf niet vergeet, verbeelding en fantasie traint, rollen kan spelen, graag en veel danst, huis en tuin verzorgt. Bekend is met zijn genen en wat de omstandigheden hebben veroorzaakt. Weet wat hij wel en niet kan.
    Niet bang is om veel te proberen en durft te falen. Vrijwel geen verwachtingen heeft en bloeiend in het leven staat. Zo’n man is een verleidelijke man, meestal zonder dat hij het beseft. Dat heeft iets mytisch en humoristisch; flirten met je dromen, waarvoor vrouwen stilstaan.

    Beantwoorden
  • Andre

    Beste Monique

    Wat ik echt heerlijk vind in dit artikel is dat elke vorm van zelfreflectie bij jou en je vriendinnen lijkt te ontbreken. Hebben jullie hem wel eens gevraagd waarom hij hem bij jullie niet omhoog krijgt, terwijl jullie toch zo jong en sappig zijn? Zelf man zijnde denk ik uit de context al veel af te kunnen leiden, want zo moeilijk is het niet. Je gebruikt de woorden ‘settelen gaat moeizaam’, ‘loopt weg voor verantwoordelijkheden’. Voor mij is dat vrouwencode voor: ‘wil geen baby’.

    Wist je dat de gemiddelde vrouw in Nederland 7 jaar moet zeuren bij een man om een baby? Vind jij vast misdadig, die arme vrouwen maar probeer je eens in te leven in de man: 7 jaar luisteren naar dat gezaag en gezeur:”je wilt niet settelen”, “je loopt weg voor je verantwoordelijkheden” terwijl je weet dat dat betekent: je moet aan de baby, want haar eierstokken rammelen. Het effect op een man is daarbij precies wat jij beschrijft: zaaddodend. Daarbij hebben diverse onderzoeken aangetoond dat een man ongelukkiger wordt van een baby. En dat onderzoek is eigenlijk niet eens nodig, een blik op die sneue papa’s in het straatbeeld is genoeg.

    Tot slot, wat ik razend knap vind is dat jij op dit persoonlijke probleem van jou en je vriendinnen (ja sorry, de rammelende eierstokken zijn geen maatschappelijk probleem maar toch echt jullie persoonlijke probleem) een hele maatschappijkritiek hebt gebouwd, waarin mannen moeten veranderen omdat …. ze jullie dan eindelijk die prachtige baby’s zullen schenken waar jullie recht op hebben. En daarvoor hoeven jullie hen geen millimeter tegemoet te komen want jullie zijn tenslotte bloedmooie, jonge, eigenlijk helemaal perfecte vrouwen.

    Ik wens je veel succes in je strijd tegen al die onbegrijpende, domme mannen,
    Andre

    Beantwoorden
    • johan

      Kleine toevoeging: Mannen hebben het echt wel in de gaten als een vrouw eigenlijk uit is op een baby en daarvoor de man als middel ziet. Dat zijn van die vrouwen waarbij je de alimentatie al in hun ogen ziet…laat maar zitten denk je dan.

      Beantwoorden
  • johan

    En wat gaat ‘de vrouw’ daarvoor terugdoen?

    Misschien maakt deze vrouw wat duidelijk: https://www.youtube.com/watch?v=rlvMAS_20K4

    Beantwoorden
  • johan

    Ik blijf bezig 🙂

    Nog even over dit:

    “Toch maken nog steeds blanke oude mannen de dienst uit. Boze blanke mannen zijn het. Mannen die van geen wijken willen weten. Mannen die in jongeren, vrouwen, migranten en homoseksuelen hun natuurlijke vijand zien. ”

    Je beklagen over blanke oude mannen is tegelijkertijd racistisch, misandrie (of misschien androfobie?) en leeftijdsdiscriminatie en op zich is het niet verwonderlijk deze groep in reactie van kritiek uit de mond van een homoseksueel, vrouwelijk immigrantenkind de conclusie trekken dat ze te maken hebben met een vertegenwoordiger van hun natuurlijke vijand.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X