Blog

05 okt / Hoor de wolven huilen

Dus de zogeheten schutter, die in Las Vegas een bloedbad van ongekende proporties aanrichtte was een witte miljonair met een wapenarsenaal waar het uitgeklede Nederlandse defensie-apparaat nog jaloers op is? Ik weet niet of ik opgelucht ademen of zuchten moet. Een minuut stilte lijkt me wel gepast.

Pijnlijk die woordkeus: “schutter”. Had de dader een Arabisch voorkomen gehad dan hadden media van een terrorist gesproken.
Is de kleur nou echt van belang? Dat benoemen van de witheid door het NOS-journaal van die doorgedraaide man? Een politieke zet is het zeker. In deze verwoede identiteitsstrijd is iedere kleur politiek. Toen er bij mij werd ingebroken en ik de aangifte ontving, vermeldde dit mijn etnische achtergrond. Zolang we niet alleen daders maar ook slachtoffers etnisch registreren, wil ik dat de witte mens zich gaat realiseren – hoe giftig al die kleurvermelding is.

In de trant van #durftevragen, de voorzichtige Facebook-post van Fatima Elatik: “Heet dit terreur?”.
Ja, de moord op negenenvijftig festivalgangers en de verwonding van ruim vijfhonderd anderen is dat zeker. Maar maakt dat de aanval ook een aanslag? Heet dit terrorisme? Daarvoor is het motief van de dader van belang.
Er is wel degelijk een verschil tussen de globale beweging van militant islamitisch jihadisme – in de vorm van IS en andere terreurorganisaties – dat zeer politiek gemotiveerd en religieus geïnspireerd toeslaat én deze ongekende gruweldaad. De afgelopen weken ontmoette ik de één na de andere Egyptisch- en Marokkaanse-Nederlander die opbiechtte dat ook in zijn of haar familie neven naar Irak zijn afgereisd, broers in Syrië verkeren, en ooms bevriend zijn met Samir A. en Mohammed B. Er wordt over gezwegen, met het probleem verlegen, een andere kant opgekeken en opgelucht gewezen: kijk de witte man kan er ook wat van.

Ik wil de islamitische gemeenschappen in Nederland oproepen om zichzelf in de spiegel te kijken en niet te vergelijken, maar iedere vorm van terreur uit te drijven, eerst achter de voordeur en dan op straat.
Dat gezegd hebbende wordt het tijd dat het maatschappelijk debat ook over die andere pijnlijke kwestie gaat.

De witte Amerikaan, Stephen Paddock, mag een zogeheten lone wolf zijn. Maar hij staat niet op zichzelf. Terwijl de herfststorm door het land raast, hoor ik de roedels huilen.
De moord op Pim Fortuyn. De aanslag in Apeldoorn. Anders Breivik, die tientallen jongeren de dood in schiet. Iemand die het patroon ziet? Witte mannen die in weerwil van veranderende tijden, met hun auto’s op menigtes inrijden. Schietpartijen op Afro-Amerikanen. Aanvallen op asielzoekerscentra.

De eenzame wolf is een product van een cultuur waarin sommigen nooit hebben hoeven delen, of leerden samen spelen. Deze mannen zijn niet arm, of ongeletterd, maar zien hun sociale positie snel krimpen. En dus bijten ze wild van zich af. Nemen ze de ander mee in hun eigen graf. Want leven in een wereld van gender-neutraliteit, gelijkheid en een United Colors of Benetton? Dat is pas vragen om een bom.

Deze column schreef Mounir Samuel in opdracht van het tv-programma de Nieuwe Maan (NTR).

Geef een reactie

X