Blog

26 mei / Hoor, ik adem

Ik was stil de afgelopen tijd. Eigenlijk zweeg ik al veel langer. Ik functioneerde, werkte wat en reisde nogal op en neer, maar toch… Ik kuchte wel, maar was niet in staat hardop te ademen. 

De waarheid is namelijk dat al het uiterlijke geluk en succes ten spijt ik door een hardnekkige depressie ging. Een somberheid zo zwaar en groot dat het licht aan het eind van de tunnel zelden scherper wilde worden dan een vage mist, niets dan schaduwen aan het eind van de horizon.

Bedolven onder een overdaad aan indrukken van ver weg en dichtbij, voortdurend blootgesteld aan een constante stroom aan trauma’s die zich ’s nachts aan mij opdrongen als kinderlijke spoken onder het bed, overspoeld door continue prestatiedruk en blinde kritiek van vreemden tot semi-bekenden die geen mens het licht in de ogen gunnen, zakte ik telkens dieper in psychisch drijfzand weg, tot mijn eigen stem me vreemd in de oren klonk, mijn levenslust slonk tot de grootte van een erwt, ik niets anders kon dan verlangen naar ongestoord slapen in mijn bed. Om midden in de nacht nat van het zweet op te staan.

Ik leerde de prijs van succes. Dat maakt namelijk niet gelukkig, maar geeft slechts stress. Het voortdurend opleven naar verwachtingen van anderen en jezelf, het schieten van adrenaline naar adrenaline-piek (en de onrust bij de afwezigheid daarvan), maakte me letterlijk ziek. Ik geloof niet dat ik ergens nog plezier in had.

Niet dat ik het reizen en schrijven zat was. De wonderbare ontmoetingen, het ontdekken van binnenuit, het leven zoals totale onbekenden, het opgaan in een wereld zo anders dan de andere, was totale genade, iets om het hart voortdurend bij op te halen. Maar de haat en venijn vervolgens, wanneer ik al die hartverscheurende ontmoetingen in papieren verhalen had omgezet, brak gestaag mijn ruggengraat.

Ze zeggen dat een mens om binnen de publieke ruimte te kunnen functioneren een olifantenhuid moet kweken, maar een creatieve geest gedijt slechts met een naakte huid – hoe zou hij anders kunst kunnen maken die een ander daadwerkelijk raken kan?

De afkeer van vakbroeders, de afgunst van allerhande radicalen, de onwil van velen om de ongekende omvang van de nood van anderen eruit te halen, maakte me razend. Het geraas van de media, waar ik op een gegeven moment vaker lijdend voorwerp dan auteur van het onderwerp was, de misverstanden en uit verband gerukte schandalen, plaatste me buiten mezelf. Om telkens weer mijn naam en foto te zien, gekoppeld aan citaten, waar ik niets maar dan ook niets mee van doen had, wist mij daar te raken, waar geen middelbare schoolse pestkop me wat maken kon.

Ik begon te piekeren. Toen te tobben. Stijf van de stress kreeg ik pijn overal in het lijf. En toen brak dat pantser af dat ik in zoveel jaren had opgebouwd. Ontwaakte dat hart en begon het te  krijsen als een lang verwaarloosd kind. Ging de deksel van de put en daar ontsnapte dan dansend in de lucht, alles waar ik nooit over praten kon. Handen daar waar geen hand mag komen. Klappen op plekken waar een mens slechts kussen mag. Niet mogen huilen om datgene waar men slechts om tranen kan. Constant moeten leven volgens een eindeloze reeks onzichtbare regels en etiketten, waarvan niemand ze houden kan.

Heimelijk gepest door iedereen die je kent, openlijk vernedert zonder dat iemand daar wat zegt. Constant gemanipuleerd en gemaakt tot iets wat ik niet was noch ben. Gesocialiseerd en gecultiveerd tot een wezen waar ik niets van mijzelf in herken. Het kwam omhoog en er was niets wat ik doen kon om de inwendige terreur te stoppen. Ik trok aan duizend bellen. Geen psycholoog of dokter die mij zien wou. “Meervoudige identiteitsproblematiek.” “Te complex. Uw situatie is te uniek.” “U lijkt mij kerngezond, moet gewoon wat meer slapen” “Ik verwijs u graag door maar u moet wel zo’n half jaar wachten.” “Mocht u ondertussen behoefte hebben aan antidepressiva neem ze gerust, u moet uzelf natuurlijk niet van kant maken.” “Heeft u een switch van baan al geprobeerd?” Dat was het dan.

Slachtoffer wordt dader. Het geslagen kind begint van zich af te slaan. Degene wiens grenzen altijd werden gepasseerd, kent op zijn beurt geen grenzen, nooit gekend of geleerd. En het geweld ging gewoon door, het nam slechts andere vormen aan.

Ogen, moe en koud, wilden ondertussen dat ik me nou ook eens met hen bezighoud. De ziekte vrat zich steeds verder een weg. Zo werd het duister in mijn hoofd nu ook mijn dagelijkse uitzicht.

Ik besloot mezelf te helen, door alleen op pad te gaan. Niet om te werken of te schrijven, maar simpelweg om me te pletter te vervelen. Het werkte iets, ik ontspande wat, maar haalde ook het vuur uit mijn hart.

Dan maar weer werken. Reportages mooi en goed. Bewondering, lof en een prijs die weinig met mij doet. Veel te veel aan hart en leden, om op de trots van dat ego in mijn hoofd in te gaan.

Relatie BOEM! kapot, nieuwe liefde heeft haar hart op slot, en maar werken en maar vechten, tot de strijd zichzelf heeft uitgestreden en er niets anders op zit dan accepteren, opstaan en leren, wat in geen duizend levens te leren valt.

Iedere wanhopige stap vooruit, zette me slechts twee stappen terug. Ik wist dat de enige weg naar voren de weg naar binnen was. Geluk is geen permanente levensstaat, maar om rust te vinden te midden van chaos was mij genoeg waard. En dus bleef ik staan. Besloot ik nergens meer heen te gaan. Dan diep in dat hart van mij. En niet langer te zwijgen over mijn strijd. Want dat die nog steeds voortraast is een feit.

Uit de kast was slechts een eerste stap. Ik ging met beide benen, maar durfde de rest van mijn lijf niet te laten volgen. Ik ben van ver gekomen. Heb vele testen doorstaan. Heb mezelf tientallen labels opgeplakt gezien gekregen en en telkens dwars door al die etiketten heen gegaan.

Maar in essentie was er niemand die mij ziet. Want in mijn hoofd heet ik niet Monique. Ben ik Mounir en man. Geen duizend labels en etiketten dat daar tegenop kan.

Ik kan heel mijn leven vluchten voor mij zijn. Ik kan heel mijn carrière vrezen voor wat hier de gevolgen van zullen zijn. In welke vorm ik ook eindig, dit is wat ik ben. Dit is mijn echte stem. Hoor, ik adem, ik zing.

Ik ben vijfentwintig en heb het gevoel dat ik na vijf geleefde levens eindelijk mijn eigen leven begin.

58 Comments
  • Rogier pistorius

    Zoals altijd duidelijk en begrijpelijk opgeschreven Monique.
    Maar schrik wel want ja ik dacht dus echt dat het je aardig de goede kant op bracht allemaal prive maar ook zeker
    qua werk enzo ( en ik ben vast niet de enige )
    Ik wens je in ieder geval veeel liefde geluk en rust in je lijf mind en leven

    Beantwoorden
    • Marnix

      Waarom noemt u haar na dit verhaal nou nog Monique? De essentie is u dan niet helemaal duidelijk geworden geloof ik….

      Beantwoorden
  • refter2012

    Oei wat pijnlijk en heftig allemaal Monique, of moet ik nu zeggen Mounir? Je bent sterk, maar je hebt zoveel gestreden..ook in en met jezelf. Ik hoop dat je toch wat rust en wat geluk zult vinden. En als (mede?) transgender kan ik zeggen: ook hier is een weg. Ook vanuit het geloof.. ik ga m zelf dagelijks ook.. ieder mens is een schepsel van God en geschapen naar zijn/haar evenbeeld. Dus jij ook! Liefs en sterkte!

    Beantwoorden
  • j.Mol

    Volg je gevoel Mounir en je zal tot rust kpmen

    Beantwoorden
  • Marcel

    Heftig verhaal, kan zien dat je vecht, en volgens mij laat je iets heel moois zien. Veel sterkte nog, je bent een mooi mens.

    Beantwoorden
  • paulina

    Respect, dat is het enige wat ik kan zeggen!

    Beantwoorden
  • Marieke

    Heftig, moedig, en mooi. Respect! Ik wens je veel licht, vrede, rust, blijdschap en geluk toe.

    Beantwoorden
  • ilse

    Heel heftig en heel veel.

    Dat jij al tot deze conclusie bent gekomen op deze leeftijd is heel bijzonder en het is ook al heel veel wat jij hebt gevoeld in dit relatief korte leven. Ik heb er zeg maar 20 jaren langer over gedaan, maar veel, heel veel van wat je schrijft en voelt, komt zo griezelig dichtbij.

    Mijn vlucht is inmiddels ook gestopt, een soortgelijke vlucht als de jouwe, alleen dan andersom. Mijn reis is al begonnen, nu probeer ik ook meer en meer echt te ademen en dat gaat jou ook lukken, want dat is zichtbaar tussen de regels en letters die jij schrijft.
    Iemand die ik mocht ontmoeten in mijn nieuwe reis tipte mij over jou verhaal en ja net zoals wat bij haar gebeurde, raakt jou verhaal mij ook echt wel.

    Blijf niet vluchten, heel jezelf, wordt jezelf, ga ademen, echt ademen en leven!!!

    Beantwoorden
  • Maarten Verheijen

    Ik vind het bijzonder dat je dit deelt, maar ik voel de noodzaak. Was het maar zo dat mensen elkaar niet in hokjes plaatsen. Ik vind dat anderen nooit het recht mogen hebben iemand te veroordelen op persoonljike gevoelens en geaardheid. Ik leef met je mee en wens je heel veel kracht! Warme groet, Maarten

    Beantwoorden
  • Hester

    Wat een indringend stuk, dank je wel voor je openheid. Wat ben ik blij dat je je echt stem hebt gevonden en laat klinken. Welkom jij, die daar diep verborgen zat! Ik ken je niet persoonlijk maar volg je werk al een tijdje. Ik kan alleen maar zeggen: heel dapper en ga zo door op de weg die je Leven geeft!

    Beantwoorden
  • Helma

    Heel veel sterkte Mounir! Je zult het nog nodig hebben, Een pakketje moed en liefde en geduld! Bij deze! En als je een levenscoach nodig hebt…mail maar!

    Beantwoorden
  • don

    Monique heel pijnlijk om dit relaas, te lezen, jouw worsteling is mij volkomen ontgaan. Ik wens je heel veel sterkte bij het vinden van je verdere pad

    Toen mijn vrouw wist dat zij niet lang meer mocht leven heeft zij zelf een gedicht uitgezocht , wat zij aan alle bezoekers op haar begrafenis achter wilde laten .

    Het is een gedicht van een Spaanse dichter A Machado.

    Door hetgeen je hier boven beschrijft dacht ik aan dit gedicht en wil dit met je delen.

    Reiziger, de weg dat zijn jouw sporen,
    en niets anders,
    Reiziger, er is geen weg,
    de weg maak je zelf, door te gaan.
    Door te gaan maak je de weg
    en als je achterom kijkt,
    zie je het pad dat je nooit
    meer zult hoeven betreden.
    Reiziger, er is geen weg
    alleen een schuimspoor in de zee.

    Tenslotte luister naar je hart want dat klopt altijd……….

    Ik wens jou het allerbeste toe en dank je voor je openhartige en transparante instelling, die je ook nog eens met andere kunt/wilt delen

    Don

    Beantwoorden
  • Menthy Willems

    Mooi geschreven

    Beantwoorden
  • Barrie

    Thanks for sharing & sterkte.

    Beantwoorden
  • jolanda kirpensteijn

    Jij mag zijn zoals je bent
    om te worden wie je bent,
    maar nog niet kunt zijn;
    en je mag het worden
    op jouw manier
    en in jouw tijd.
    Anna Terruwe (1911-2004)

    Beantwoorden
  • Erica Blom

    Wow!. Ik voel de wanhoop. Wat een oprecht en heftig verhaal!. Ik wens je God zegen!. In alles wat je doet en wie je bent.

    Beantwoorden
  • adezeeuw61

    Met veel interesse, bewondering en respect heb ik je boeken en artikelen gelezen. Met datzelfde respect lees ik nu ook deze tekst waarin je uiting geef aan je gevoelens en gedachten. Volg je hart en doe wat nodig is om jou geluk brengen. Het zal geen gemakkelijk weg zijn maar ik hoop dat alles snel op zijn plek zal vallen.

    Beantwoorden
  • nogeentjedan

    Ik ken je alleen van je prachtige, goed geschreven boeken. Ik heb je nooit ontmoet en dat is eigenlijk best jammer, want volgens mij ben je een supermooi mens. Je blog heeft me geraakt. Ik wens je veel sterkte en rust toe! Groetjes, Michelle

    Beantwoorden
  • Mei Sarah Emanuel

    Mounir, wat een aangrijpend en in zekere zin herkenbaar verhaal. Dankbaar dat je dit diepe voelen met ons mensen durft delen. Ik wens je liefde, licht en wijsheid op weg in het leven wat je nu voor jezelf mag opeisen, vormgeven en koesteren.

    Beantwoorden
  • Jannet

    De strijd te kunnen voelen en de opluchting als voor de vrijheid is gekozen. Gefeliciteerd Mounir.

    Beantwoorden
  • Gea

    Mooi… verwoord je gevoelens, gedachten. Ook jij mag zijn wie je bent
    Mounir. Respect!.

    Beantwoorden
  • ronaldgunst

    sterkte Mounir! Je bent bijzonder dapper en ik wens je heel veel geluk

    Beantwoorden
  • Noemia

    Hè lief, mooi geschreven. Soso lobi

    Beantwoorden
  • Margreeth

    Wat heftig Monique/Mounir! Mooi beschreven. Ik wens je Gods rust, vrede en nabijheid!

    Beantwoorden
  • Marijke Weisglas

    Wat erg Monique dat je door zo’n zware depressie bent heengegaan en gaat. Niets is erger. Beter fysieke pijn dan depressie.
    Heftig dat je als man verder gaat; dat was je dus altijd al, dus het zal je gelukkiger maken. Zware weg te gaan. Als je maar gelukkig bent. Verder ben je zo begaafd, dat je carrière gewoon doorgaat.

    Beantwoorden
  • Miranda

    Respect ! Vrij om te zijn wie je bent een geliefd kind van God!

    Beantwoorden
  • Inge

    Dapper, ik vind je ongelooflijk dapper. En mezelf ook, want ik volg(de) hetzelfde traject als jij. Maar zo mooi en tragisch als jij het onder woorden hebt weten te brengen, is mij nooit gelukt. Dank je wel!

    Beantwoorden
  • ProLife

    Verbijsterend…….mooi. Dus al die tijd was jij gewoon Mounir! Wel nice to meet you sir. In the End its all okay and if its not…ofcourse then it is not the End! So keep on Rockin’, Keep on Smilin’, Keep on Livin’, Just Keep on Breathin’ sweet Mounir.

    Beantwoorden
  • Bea

    heel veel moed, kracht, en zegen gewenst. Je mag er zijn zoals je bent. Groei en bloei zoal jij bent bedoeld.

    Beantwoorden
  • Gawy

    Welkom mooie Mounir! Wat heb je het raak verwoord, en wat kan ik niet anders dan trots op je zijn, maar ook met je meeleven om de lange en eenzame strijd die je hebt gevoerd. Veel liefde en sterkte en wijsheid toegewenst!

    Beantwoorden
  • Elsa

    Je wás mooi, je bent mooi en je blijft mooi! Een indrukwekkend verhaal, Mounir, heel veel geluk en rust en liefde vanaf nu!!!

    Beantwoorden
  • Marion Landman

    Je hebt het zo vreselijk mooi kunnen verwoorden dat ik ervan overtuigd ben dat je het gaat redden. Eens zit de zon weer in je en kun je achterom kijken naar de dreigende wolken. En met geheven hoofd de andere kant oplopen! Ik ben diep geraakt door je verhaal.

    Beantwoorden
  • Ellen de Koning

    Beste Mounir, moedig, heel moedig dat je deze stap hebt gezet. Je bent een vechter, dat is de indruk die ik van je heb. Maar verlies ook niet de kwetsbare kant van jezelf uit het oog. Kom los van dat media-glamour-wereldje. Dat zijn niet de juiste mensen voor je. Het is voor een groot deel gevuld met nep en ego. Begin met terug volgen van al je volgers op social media. Klinkt gek misschien, maar nederigheid zal je bevrijden. Laat de oprechte en goedbedoelde opmerkingen goed tot je doordringen. Laaf je in oprechte vriendschap, maak een reis, zoek buiten het reguliere circuit een goede coach en ga hardlopen. Veel sterkte en wijsheid. Je gaat een mooie man zijn, daar ben ik van overtuigd.

    Beantwoorden
  • Linda Vermeiren

    Beste Monique,

    Ik lees dat je ver reist en dit tracht te verwoorden … bij thuiskomst niet zoveel begrip (heb ik dit juist samengevat ?)

    Het is heel moeilijk om terug in de westerse wereld , zo is mijn ervaring , je indrukken , geluk in andere culturen te delen.

    Ooit vroeg ik aan een man, een Canadees, die in Laos en Thailand (woonde en nog woont ? , of hij hier thuis gemakkelijk over kon praten … niet .

    Je doet heel veel ervaring op …. dat is goed. Laat dit nu niet van je afnemen.

    Andere hoeven dit niet te begrijpen .

    Leef voort en schrijf misschien wat men wel aankan …

    Het allerbeste .

    Dikke groet uit België

    Linda (fotograaf)

    Beantwoorden
  • Clara Hillen

    Monique, Mounir, wat een verschrikkelijke reacties van zich professioneel noemende hulpverleners. Als coach zou ik zoiets nooit in mijn hoofd halen, maar zij pretenderen wellicht iemand te kunnen genezen, waar jij het hebt over helen, en dat doe je uiteindelijk zelf. Dat heb je nu al door. Dank je voor dit open en eerlijke verhaal, je bent een mens met lef en dat gaat je uiteindelijk gelukkig en ontspannen maken.
    Alle goeds!

    Beantwoorden
  • ariie

    Ik bid je God toe.
    Adem in en besef dat je alleen door hem en zijn Geest kunt leven.
    Adem uit en laat alles wat je niet nodig hebt, wat geen leven geeft, gaan.
    Blijf staan en wees jezelf.
    Beweeg alleen naar Hem toe.
    Het ga je goed, samen met God.

    Een betrokken lezer en bidder

    Beantwoorden
  • Fatima

    Lieve Mounir,
    Wat een focking strijd!! Haal diep adem en laat alles los wat je ooit hebt omhelst om je ware ik te camoufleren

    Beantwoorden
  • Nynke

    Bravo!! Dapper!! En je krijgt nog een prachtig en LANG leven voor je als Mounier. Mabrouk! (vriendinnetje van Welmoed, we dronken ooit een biertje in Beiroet)

    Beantwoorden
  • Nelleke

    Je bent ’n prachig moedig mens en je blijft’n prachtig moedig mens . Ik wens je een liefdevolle ‘Geboorte’ toe.

    Beantwoorden
  • Joël

    Mooi!

    Beantwoorden
  • Peter te Riele

    Dit is tekst 41 waar ik stil van word, mooi geschreven Mounir, dappere keuze, inspirerende levensstrijd. Blijf dat volhouden. Is van grote betekenis voor veel mensen.

    Peter

    Beantwoorden
  • ant

    Heel veel sterkte. Ik ga wel een sterke vrouw missen.

    Beantwoorden
  • Saskia

    Lieve Mounir wat een pijn en schoonheid in de zoektocht naar wie je echt bent. En het gaat je lukken, opgeven is geen optie!! Je bent moedig en prachtig. De duisternis is overwinnen ook al lijkt dat soms niet zo.. Ik voel met je mee, het leven is niet altijd even makkelijk en eerlijk. Leven vanuit de ware ik, we blijven onderweg en de rust en stilte zal er zijn. Heel veel liefs en je bent het waard xx

    Beantwoorden
  • marieke griffioen

    falling in love

    with who you are

    where you are

    <3

    Beantwoorden
  • Astrid van Triet

    Hallo Mo, wat een kracht, wat een pracht, dankjewel!. Zo persoonlijk, zo doorleefd. Je straalt meteen dwars door alles wat er aan de hand is, heen.

    Ooit (het voelt als lang geleden), ben ik naar het bos gegaan, om daar gigantisch gigantisch te gaan gillen. Echt een diepe OER schreeuw, vanuit mijn pijn, die hetzelfde is als mijn liefde, mijn compassie, mijn wezen. Die overal weg gevaagd was: er werd nergens op aarde nog aan haar gerefereerd.

    Nu wel. Want ik refereer sinds 2006 voortdurend aan mijzelf…..en vanuit mijzelf.

    Ik ontmoette jou gisteravond voor het eerst, op tv.

    Dankjewel dat je de dingen zo expliciet maakt. Dat is een groot cadeau voor iedereen die een zoekpad gaat. Want bij de 1 is het werkelijk een gender-roep: werkelijk die andere gender zijn dan dat je lichaam lijkt aan te geven. Bij de ander is het ‘het totaal palet aan levensresponsen willen leven’ en daarin niet beperkt willen worden door de beperkte reacties van de wereld om je heen, die jou dan via hun genderbeperktheidsmodellen aanspreken als de bepertkheid die in henzelf ligt.

    En bij weer een ander is het puur niet kunnen verdragen, onbewust, dat je als vrouw onmiddellijk opgeist wordt, en dus niet werkelijk door kunt stromen in deze wereld, en dus die vrouwelijke identiteit niet meer willen. Niet meer aan 1 stuk door die eis van de wereld te horen, in alles verweven, om je te versmelten met de wil van de wereld met een van vrouwen afgescheiden psyche, zoals Robert gister avond ook deed. Jij begrijpt precies wat er op dat moment gebeurde, en het proces is dan niet meer te stoppen. Inderdaad: het proces MOET zich dan openlijk tonen. EN aangewezen worden. Dat Robert en Eva zichzelf toonden in hun diep ingesleten patronen, dat is niet genoeg. Het moet ook expliciet gemaakt worden. Niet ‘om’ daar mee iets te bereiken. Nee, na het expliciet maken is ‘het’ gebeurd…. Het kan niet meer ontkend worden.Iedereen kan vanaf dat moment kiezen om grip te krijgen op je eigen automatische, eerder onbewuste responsen, en kiezen om voortaan een andere respons te geven.

    Of mensen dat doen, is verder aan hen.

    Dit is het proces dat jij door en door kent:

    Juist zij die zich heel ervaren, en deze heelheid ook leven, roepen in mensen die innerlijk nog afgescheiden zijn, hun onbewuste reactiepatronen op. Zodat ze er zelf zicht op kunnen krijgen, en voortaan voor een nieuwe respons kunnen kiezen.

    Robert stelde zich op als degene wiens behoeftigheid om vrouwen in zijn ongetransformeerde mannen psyche te absorberen, ook werkelijk belangrijk wilde maken. Juist als man-versus-vrouw stelde hij zich daarin zo op. Tegen een man die zijn baard wil laten staan, zou hij het nooit gezegd hebben. Die laat hij namelijk vrij, die wil hij niet in zijn eigen behoeftigheid om een ander te controleren, absorberen. Want dat wil hij alleen doen als hij ziet dat degenen die hij in zichzelf ten diepste nog steeds aan zichzelf toe eigent: vrouwen, iets gaan doen wat hem niet bevalt. Hij liet zien dat hij jou dus als vrouw waarneemt. En vooral liet hij dus zien dat hij vrouwen alleen maar waarneemt vanuit zijn aborberende psyche. Waar je natuurlijk wel mee akkoord had moeten gaan (is het spel), en zo niet…. dan wordt je gesust…. En Eva had hier een gouden kans in kunnen zien: ‘Robert, maar is dus niet nu precies wat Mo zegt… .dat jij zo geprogrammeerd bent, Robert, dat je denkt dat het waardevol is, dat je die opmerking maakt, en als er gezegd wordt dat die opmerking alleen maar verstorend werkt, dat jij je dan terug trekt in je on-aanraakbaarheid, Robert, de vermoorde onschuld speelt, maar ondertussen wel Mo’s thema volledig onder controle probeerde te houden?’… In plaats daarvan deed Eva precies datgene wat alle vrouwen doen, die de gekwetste ego’s van mannen bij voorbaat in zichzelf geabsorbeerd hebben, OM maar dat publieke werk te mogen doen. Het bewijs is zelfs vastgelegd: dat is het interview waarin Mart Smeets vanuit zijn gekwetste ego reageerde op Eva. En dat vindt iedereen dan weer zo pijnlijk, dat hun ‘god’ Mart Smeets zichzelf in zijn kleinheid liet zien, dat iedereen wilde dat het Niet gebeurd was… en dus was het aan Eva om het helemaal in zichzelf te absorberen: Eva zei later publiekelijk: ‘Ach, dat was natuurlijk bedoeld als kritiek, van 1 van de grootste interviewers die er bestaan, dus ik zie dat gewoon als een blijk van vertrouwen’. Jawel, de respons vanuit zijn gekwetste ego werd tot respons vanuit zijn grootsheid omgetoverd, en Eva was volkomen bereid om dit helemaal in zichzelf verborgen mee te nemen…. zodat het nooit meer aangeraakt kon worden. En precies dat blijft ze dus keer op keer doen, zoals gisteren ook, toen jij gesust werd, MET uitleg….., Of je het feit dat Robert nou juist het licht zette op zijn eigen opeisend zijn naar vrouwen toe… in jezelf wilde absorberen.

    Ik benoem dit alles niet vanuit pathetiek naar jou, Mo. Alsof ik denk dat je het niet aan kon, of het zelf niet ziet, etc. Nee, ik wil je laten zien dat het WEL gezien wordt. Onder andere Ik zie het.

    Ik zie jou overigens ook als vrouw, bemerkte ik gisteravond. Ik zie je niet als man, en niet als ‘beiden’, en niet als ‘open wat het is’. Nee, want zoals jij praat, dat is vanuit de ervaringspijnen van een vrouw, in deze wereld. Ik hoor niet een man praten. Ik hoor je niet praten over de keren dat je puur gebral vertoonde, en toch applaus kreeg. Ik zie je niet opgepikt worden in je wezen, niet opgepikt door Robert en Eva. Nee, die geven je echt een behandeling van een vrouw, zoals die altijd al in hen opgeslagen ligt………. en dus wordt jij in die ‘oude’ vrouwen-verweer thema’s geduwd. Omdat jou geen andere ervaring geboden wordt, jou geen andere verbinding geboden wordt.

    Maar ik zie ten diepste toch echt jou wel, Mo, zonder de woorden Man, Vrouw, en zelfs zonder het woord ‘zoektocht’ Ik zie jouw volheid, jouw volledigheid, jouw totale vrije spectrum, waar je allemaal sub-delen in laat zien, door ze te leven, midden in the reality of the now.

    Jouw volheid, midden in the reality of the now…. Ja… dat is de ervaring op aarde waar je niet aan kunt ontsnappen. Dat beschrijf je afschuwelijk goed in dit stuk Mo, dankjewel!

    Ik ben blij dat ik je gisteravond ontmoet heb.

    Ik weet zeker dat ik een vrouw ben, ik heb ook nooit getwijfeld. Maar ik ken de oproep tot de onvoorwaardelijke versmelting die in werkelijk alles geimpregneerd ligt. En daar niet aan toe geven, omdat je dan simpelweg niet meer aanwezig bent, als je er aan toe geeft, ja…. dan wordt er bepaald geen rode loper voor je uitgelegd….Dan is jezelf leven… en alle moeite is all inclusive, toch echt de enige optie.

    Daarom weet ik ook precies hoe velen zichzelf ten diepste nog steeds in hun oude psyche blijft verschuilen, en zich dus de tering schrikken als mensen zoals jij en ik even langs komen ;-). Ik heb sinds 2006 alles maar dan ook echt alles doorgeprikt, voor wat betreft de valse verhalen over geld, economie, etc…… reken maar dat je dan de wereld die zich daar volkomen mee geidentificeerd heeft als zijnde DE competente bestuurders, economische analysten, nou, het zogenaamde man-zijn zelf dus…., over je heen krijgt. Ja….

    Ik heb dat doorprikken overigens niet gedaan vanuit de termen die die valse wereld gebruikt (‘help de inflaaazzziie”, ‘help, de economie, onze levensgod’….) Nee, vanuit precies datgene wat daarmee altijd uitgestoten werd: de niets kostende souplesse van ons samen leven….. Ik heb het geld zelf laten bewijzen…

    Ik ben hierin in mijn eigen licht blijven staan, no matter what, en ik heb de respons op mij daarin ook expliciet aangewezen. Want ja, het doet er toe, hun respons. Zodat iedereen die zich anders voelt dan die eeuwige oude respons, ook zicht krijgt op het feit dat je zelf kunt kiezen voortaan een andere respons te geven.

    Het doet er toe dat mensen laten zien of je nog steeds in je oude psyche weg vlucht, en als presentator dat dan ook opeist ‘voor je publiek’…… etc.
    Het doet mij in dit geval nog meer …….. totaal geen interesse hebben in het programma van Eva, dan ik al had, sinds het Mart Smeets absorptie moment. Ik kwam gisteren slechts voorbij zappen en zag jou.

    Je ontmoet mij op http://geldcreatie.wordpress.com waar je dus ook veel van de respons zult herkennen, maar vooral ook mijn ‘in mijn eigen licht blijven staan’. Ook Mascha Roedelof doet dat: aan 1 stuk in haar eigen licht blijven staan. En jij dus ook. Dankjewel!

    Beantwoorden
  • Petra

    Het hokjes geest is groot in Nederland. Zelf heb ik het man / vrouw hokjes lang meegemaakt, ik moest kiezen van mensen, maar ik wil niet kiezen want ik ben mens. 30 jaar geleden van geslacht veranderd ben nu vrouw, maar voor mezelf nu na 30 jaar en vele depressies wil ik niet kiezen ik wil mezelf zijn. groet van Peta

    Beantwoorden
  • Marie-Christine

    Free at last, free at last! Respect, vrede en liefde voor jou, Mounir! Ik blijf je volgen met warme aandacht 🙂 En laat de Roberts en Eva’s maar niet begrijpen, hun kleinkinderen zullen het hen uitleggen!

    Beantwoorden
  • marcel

    Proficiat Mounir. Ik moest meteen denken aan een lezing van vorige week over Franciscus.
    En daar hoorde ik het volgende:

    Vroeg of laat horen we allemaal die stem,in een of andere vorm.Die stem die
    vraagt:waarom kies je nog steeds voor je ego of angst,in plaats van voor je wezen.
    Wanneer ga je eindelijk doen waartoe je geroepen bent? je weet toch diep van
    binnen,wat je te doen staat…

    Alle Goeds op je verdere Weg naar binnen en buiten. gr.marcel

    Beantwoorden
  • Ron Bloemhof

    Dank je Mounir! Voor de woorden te schrijven die ik zelf niet kon vinden!

    Beantwoorden
  • Potamotrygorgeous Mäh

    Vandaag: zondag 7 juni 2015. De dag dat ik op je bestaan wordt geattendeerd.
    Wat heb je bij je optreden wederom bevestigd dat Jinek niet geschikt is als presentatrice..

    Mooi mens, wat ben je jezelf aan het ontdekken, prachtig. Dank je wel voor je inspiratie.

    Beantwoorden
  • jokejd

    Beste Mo, ik volg je al wat langer zo nu en dan, en ik vind je dapper. Ik maak me wel zorgen, soms. Het lijkt dat je sommige vragen, die je aan de spiegel, God en je dierbaren zou moeten stellen, aan de hele wereld stelt. Zie mij, bevestig mij. Je kiest daar een erg groot podium voor. Dat is te bewonderen, maar ik vind het ook eng. Het trof me erg dat je zei in het interview met Jinek dat je jezelf niet herkende op televisie. Mo, dat hoort ook niet. Wij, mensen die je kennen via de media, kennen jou niet. Jouw dierbaren, de mensen van wie je houdt en die van jou houden, laat díe jou kennen. Daar gaat het om. En wij kunnen geïnspireerd raken door je, waarvoor dank. Maar haal dat niet door elkaar, dat breekt je op.

    Beantwoorden
  • Heksja PartijvandeDood

    bij toeval (als toeval bestaat) kwam ik hier terecht. 100% herkenbaar, het zouden mijn woorden kunnen zijn, alleen mooier neergezet. Dank je wel!

    Beantwoorden
  • vanrijswijk

    Mooi stuk. -Onder de Indruk-

    Beantwoorden
  • Marte

    <3
    Enorme respect en waardering.

    Beantwoorden
  • Saskia Ketelaar

    Geen woorden voor….. zelfs je pijn van depressie kun je literair verwoorden. Zo groots! En wat erg dat je altijd maar weer opnieuw jezelf moet uitvinden. Maar veel geluk en zegen met deze nieuwe stap! Vooral rust…en respect… Psalm 139 U kent mij, u doorgrondt mij,
    2u weet het als ik zit of sta,
    u doorziet van verre mijn gedachten.
    3Ga ik op weg of rust ik uit, u merkt het op,
    met al mijn wegen bent u vertrouwd.
    4Geen woord ligt op mijn tong,
    of u, HEER, kent het ten volle.
    5U omsluit mij, van achter en van voren,
    u legt uw hand op mij.
    6Wonderlijk zoals u mij kent,
    het gaat mijn begrip te boven.

    Beantwoorden
  • Kirsten Erstster

    Wat een heftig verhaal! En wat dapper dat je dit opschrijft hier, is ontzettend waardevol voor veel mensen. Ik wens je het allerbeste.
    Je bent niet alleen Mounir, mensen passen niet in hokjes, en door jou handelen is er nu een niet binair rolmodel! Ik hoop dat de wetenschap dat je hiermee heel veel mensen een gevoel van herkenning, bevrijding geeft, jou ook een beetje blij maakt.

    Beantwoorden
  • Roos

    Ik vind het heel dapper dat je voor jezelf kiest en je zo kwetsbaar op durft te stellen. Ik heb over je gelezen in de NRC-next en heb zonet het interview bij Eva Jinek bekeken. Robert ten Brink stond duidelijk niet open voor jouw verhaal, gelukkig belette dat jou niet om heel duidelijk te zeggen wat je wilde zeggen.
    Het verbaasde me eigenlijk dat Eva het zo opnam voor Robert. Hij onderbrak jou immers met iets wat jij volgens hem maar niet moest doen, iets wat hij daarna ontkent, om dan het probleem bij jou te leggen: je bent gewoon te licht geraakt… lekker makkelijk om dat te zeggen tegen iemand die zich open en kwetsbaar opstelt over iets wat duidelijk nog een groot taboe is. Hij kon de inhoudelijke discussie duidelijk niet aan…
    Ik wens je veel succes en geluk.

    Beantwoorden
  • Jeanette

    Beste Mounir, allereerst: mijn respect en bewondering. Dat je dat heftige waar je doorheen gaat zó mooi op kunt schrijven, zo moedig jezelf laat zien… Ik ken een therapeut die je hoogst waarschijnlijk wél kan helpen. Als je problematiek ingewikkeld is kunnen heel veel “normale” therapeuten, uit het reguliere circuit er niets mee. Dat komt omdat de psychotherapie nog niet ver genoeg ontwikkeld is. Zijn naam is Jaap Meurs en hij woont in Amsterdam, op internet te vinden. Ik kan je hem zeer aanbevelen. Van de 12 mensen die ik heb doorverwezen naar hem waren er 10 razend enthousiast, ik heb zaken echt diepgaand zien veranderen in de levens van mensen die ik ken, die bij hem aan zichzelf gewerkt hebben. Zie maar, ik wens je heel veel sterkte. En ik weet zeker dat je eruit gaat komen, blijf altijd trouw aan jezelf!!

    Beantwoorden

Geef een reactie

X