Blog

20 jul / Hoe een ticket van €65,- €1000,- waard werd

Soms heb je van die momenten dat je niet weet of het huilen je nu nader bij staat dan het lachen.

Nice Côte d’Azur airoport naar Brussels International Airport.
Dat is anderhalf uur vliegen, een comfortabele en met name korte reis die bij EasyJet slechts €65,- per persoon kost.
Niet slecht. Op de terugweg van een weeklange vakantie in de Italiaanse Riviera, leek het dan ook het handigst dat onze (schoon)ouders ons op het vliegveld van Nice af zouden zetten, vanwaar zij zelf zouden doorreizen naar hun volgende vakantiebestemming. We hadden natuurlijk ook naar andere opties gekeken. De bus, de trein… Zelfs het huren van een auto. Maar niets en niemand was goedkoper dan EasyJet.

Toen hadden natuurlijk de alarmbellen allang moeten rinkelen. Maar ik had teveel vertrouwen in de vliegende mensheid.

Bij EasyJet is echter niets zoals het lijkt. Ook niet bij de Samuel-de Bruin’s trouwens, want want ons overkwam, kan alleen ons overkomen.

We arriveerden al om half twaalf op Nice Côte d’Azur airoport. Het vliegtuig zou echter pas om half vijf vetrekken. Het vliegveld van Nice is chique, dat zeker, maar ook klein. Na een uur hadden we alles al gezien, ook het streepje blauwe skyline van de Middellandse Zee. Toen maar inchecken, de tax free afdeling bestond alleen uit hele dure alcohol en nog duurdere sigaretten. Niet interessant dus. De airco loeide, ik had het koud. Maar we zouden bijna vertrekken, dachten we.

Vijf minuten voor boarding bleek het vliegtuig met drie uur vertraagd.
Vijf minuten na die mededeling bleek het vliegtuig helemaal niet meer te vetrekken. EasyJet die de slogan ‘We don’t wait, if you are late’ hanteert, was opeens onvindbaar, onaanspreekbaar en vooral heel erg laat. ‘We have to wait, when they are late,’ klonk er al snel uit mijn mond. De Belgische gedupeerde medepassagiers knikten instemmend.

Een uur later werden we door een zwijgzame Franse stewardess naar de uitgang van het vliegveld geleid waar twee EasyJet-medewerkers een balie met honderd wachtenden bedienden. Terwijl we in de wachtrij aanschoven luisterden we naar de wildste speculaties (natuurlijk allemaal in het Frans, om het nog eenvoudiger te maken). We zouden zelf een ticket bij Brussels Airways moeten boeken (à €250,- p.p.). We zouden pas woensdag (vijf dagen later) kunnen vetrekken. We zouden nooit meer aankomen. ‘Non, non. C’est pas possible,’ klonk er uit de monden van verontwaardigde Franse dametjes. De Vlamingen keken verbaasd rond, niet wetend wie te geloven of wat te zeggen. Mak sleepten we ons voort.

Mijn Nederlandse bloed kwam in opstand. Via draadloos internet surfden we op gerelateerde EU-websites en telden de zegeningen der EU.

Duurt de vertraging meer dan drie uur en is de te vliegen afstand korter dan 1500 kilometer? Je hebt recht op een vergoeding van €250,- per persoon.

Ben je gestrand? De vliegmaatschappij dient te voorzien in overnachtingen, transport van en naar het hotel, voedsel, drinken en twee telefoongesprekken.

Wil je weg? Er moet een andere vlucht worden aangeboden, of je kunt de vlucht weigeren, waarbij de passagier recht heeft op restitutie van het ticket.

De EasyJet-medewerkers moesten zwichten voor het recht der zwakken, de armzalige passagiers, die niet in staat zijn om met Air France/KLM te vliegen, of niet bereid zijn €400,- te betalen voor een vlucht die slechts een glimlach en een glas cola oplevert.

Natuurlijk, de vertraging was vervelend. De onzekerheid en het gebrek aan informatie was onuitstaanbaar. De makke Belgen irritant. De angstige Fransen gekmakend. Maar we voelden ons gesterkt door de blauwe vlag met gele sterren.

Aangezien Nice Airoport een gekkenhuis was, was er geen hotel in de wijde omtrek die niet volgeboekt was. En dus zaten we een uurtje later in een peperdure taxi op weg naar een peperduur hotel, in het peperdure centrum van een peperdure stad. Luxe ontbijten, twee tweepersoonsbedden, een zwembad, exclusieve diners met nog exclusievere bediening, het strand en de weelde van een kosmopolitische stad op een steenworp afstand…

Twee nachten verbleven we in een hotel van €160,- per nacht. Twee keer ontbeten we, twee keer lunchten we, twee keer dineerden we, twee keer namen we een taxi, twee nieuwe tickets. Waarom EasyJet ons niet gewoon op een andere vlucht boekte, bijvoorbeeld van Brussels Airways die wel die dag vertrok? Ik heb werkelijk waar geen idee. Maar deze rare Britse kronkels leverden ons wel een superhippe stedentrip op. De chiqueste stedentrip in mijn studentikoze bestaan en dat voor €65,-.

Dus, wilt u snel winst maken, unieke wereldervaringen opdoen, haute-cuisine en nog meer haute-culture beleven? Vlieg EasyJet. Geen spaarrekening, deposito, aandelenportfolio of beleggingsfonds biedt meer rendement. Gewoon zorgen dat je op tijd bent, een bontjas aanhebt (ik ben nog steeds verkouden door die loeiende vrieskast) en voorziet in kleding die een stad als Nice waardig is. EasyJet doet de rest.

En oh ja, ook de vlucht van maandagmiddag was met een uur vertraagd.

Dus EasyJet we wachten met smart op de €500,- compensatie. Dat is wel een leuke bonus, na al dat ongemak. Want man een weekend Nice? Slopend. Je zou toch wensen dat je een vlucht bij Brussels Airways had geboekt.

2 Comments
  • stefan spreekt

    briljant verhaal! Ook goed geschreven.

    Beantwoorden
  • Paul

    Nice = nice. Ben er met Lydia jáááren geleden ook eens geweest. In een hotel met zo’n hele oude, klassieke lift in een ijzeren kooi. Prachtig.
    Nice is een chique plaats die wel een mooi decor voor een speelfilm kan vormen. Of voor een meeslepende roman (ik roep maar eens wat).
    En als je er zo voor een prikkie terechtkomt, heb je helemaal niets te klagen. Nou ja, een beetje klagen kan nooit kwaad, misschien levert dat nog wat extra’s op. Ha ha.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X