Blog

13 feb / Het momentum nader in Syrië: Arabische Liga moet militair ingrijpen om Al-Assad af te zetten

Het geweld in Syrië neemt met de dag toe. Het dodentaal loopt gestaag op richting de 6.000, waarvan de meeste burgerslachtoffers zijn. Dagelijks vallen er tientallen doden in Homs, Hama en de buitenwijken van Damascus. Shockende beelden van bebloede moeders en vaders die met een schreeuw op hun gezicht hun dode kind in hun armen door de straten dragen, gaan de hele wereld rond.

De internationale gemeenschap hield zich lang afzijdig. Na een veel bloedigere en agressievere missie in Libië dan aanvankelijk werd gedacht, waren Frankrijk en Groot-Brittannië opeens niet zo happig meer op een volgend militair ingrijpen in de Arabische wereld. Daar komt nog bij dat Syrië een zeer geavanceerd leger heeft, direct aan Israël grenst en daardoor over een hele andere geopolitieke waarde beschikt, een lappendeken is van verschillende etnische en sektarische groepen (met daardoor een verhoogd kans op de uitbraak van burgeroorlog) en het huidige regime op de steun van twee gevaarlijke wereldspelers kan rekenen, te weten Rusland en Iran.

Al tien maanden lang lukt het de Verenigde Naties maar niet om met effectieve sancties te komen. Toegegeven bijna alle buitenlandse tegoeden zijn bevroren en er is geen Westers democratisch land dat nog Syrische olie importeert, maar zolang Rusland bij elke echte veroordeling of maatregel met een veto in de VN Veiligheidsraad dreigt, houdt het brute regime van Bashar al-Assad rustig stand.

Wat moet er gebeuren, is de grote vraag. Syriërs zijn enorm nationalistisch. Daarbij steunt nog steeds zo’n 30 tot 40 procent van de bevolking de huidige dictator. Een westerse NAVO-missie zou een enorm ‘rally around the flag’ effect veroorzaken. Zelfs zij die tegen Al-Assad zijn, zullen zich op dat moment toch achter hun eigen Syrische leider scharen in hun afkeer en verzet tegen buitenlandse (in hun ogen: koloniale) inmenging. Tegelijkertijd kan de huidige situatie absoluut niet zo doorgaan. Het Syrisch verzet heeft al maandenlang geleden aangegeven dat ze tegen de gehate dictator zullen vechten tot de dood erop volgt. “Al-Assad of de dood” is hun veelgehoorde strijdkreet. Ook het Vrije Syrische Leger van gedeserteerde en overgelopen soldaten blijft doorvechten. Maar ze is ernstig onder-bewapend en nauwelijks (tot niet) in staat de Syrische bevolking in de belegerde gebieden tegen de aanvallen van Al-Assad’s keurtroepen te beschermen. Met het huidige dodental per dag, zal binnen anderhalve maand de grens van 10.000 burgerslachtoffers zijn overschreden – een van de indicatoren van genocide. Nu is het nog te vroeg om daadwerkelijk over genocide te spreken, maar dat dit aantal elke humane grens overschrijdt is duidelijk, evenals de enorme impact die een dreigende burgeroorlog op Syrië en z’n buurlanden (Libanon, Turkije, Jordanië en opnieuw Israël) zou hebben.

Al-Assad kan onder geen beding in het zadel blijven. Niet alleen heft hij veel te veel bloed aan zijn handen; mocht hij de revolte in eigen land uiteindelijk weer onder controle krijgen dan zullen enorme represailles volgen. Dit deed eerder zijn vader, Hafiz al-Assad, toen hij in Hama opdracht gaf tot de dood van 5.000 tot 10.000 burgers nadat de stad tegen hem in opstand was gekomen. Bashar is tot op heden slechts een bloedigere en efficiëntere dictator dan zijn vader gebleken en zal deze ‘fear and terror’ strategie zeker op grotere schaal toepassen.

Al-Assad moet dus worden afgezet en de gemeenschappelijke Syrische oppositie zal een regering van nationale eenheid moeten vormen. Dit zal echter nooit zonder slag of stoot gebeuren. Als de Syrische burgers de revolutie zelf moeten laten slagen, zal dit met toenemend geweld, repressie en hoogstwaarschijnlijk een burgeroorlog gepaard gaan. Daarom is ingrijpen van buitenaf noodzakelijk. Maar niet door het Westen. De enige manier van ingrijpen die mogelijkerwijs enigszins door de Syriërs zal worden geaccepteerd en tegelijkertijd een dodelijke klap aan Bashar Al-Assad zal toebrengen is een militair ingrijpen door de Arabische buurlanden zelf. Dan zal Al-Assad niet kunnen spreken over een Westers complot om zo het volk tegen de buitenlandse vijand op te steken. Daarnaast zal een jarenlange bezetting, zoals door de Amerikanen in Irak, worden voorkomen. De Arabische Wereld beschikt niet over de financiële of militaire middelen om überhaupt een langdurige bezetting van Syrië te overwegen. Daarbij zou geen van de Arabische buurlanden dat op dit moment willen. Syrië is een sektarisch kruitvat en de binnenlandse situatie in de meeste Arabische buurlanden is al gespannen genoeg. De meeste Arabische overheden zitten absoluut niet op een extra zorgenkind te wachten.

Met steun van de VN en strategische ondersteuning door een aantal grote westerse defensiemachten zouden de leden van de Arabische Liga wel in staat zijn om een kleine Arabische troepenmacht te sturen en een soort paleiscoupe uit te voeren. Na de nederlaag in de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948 hebben de toenmalige leden van de Arabische liga in 1950 de coördinatie van gezamenlijke militaire operaties in deze Arabische organisatie ondergebracht. Zowel in de oorlog van 1967 en 1973 trokken de legers van minstens vijf Arabische landen gezamenlijk tegen Israël op. Geen van beide oorlogen was bijster succesvol – verre van dat – maar de huidige Arabische legers zijn vele malen professioneler, het Syrische leger is aanzienlijk verzwakt en het Vrije Syrische Leger zou met enige militaire ondersteuning van binnenuit een grote rol kunnen spelen.

Toen ik vorige week dit voorstel via Twitter lanceerde, bespeurde ik in de reacties veel twijfel over de wenselijkheid van zo’n missie. Dat is begrijpelijk. De recente geschiedenis laat herhaaldelijk zien dat humanitaire interventies in grote fiasco’s uit kunnen lopen met alle ernstige gevolgen van dien. Bij ieder ander vorm van humanitair ingrijpen in Syrië zou ook ik bijzonder kritisch zijn. Maar de politieke en symbolische waarde van een ingrijpen door de Arabische buurlanden is zo groot, dat Bashar al-Assad in feite al gevallen is zodra zo’n besluit er ligt. Afgelopen weekend werd bekend dat de Arabische Liga nu ook zelf militair ingrijpen overweegt in de vorm van een kleien vredesmissie van 3.000 man, onder suspiciën van de VN. Alla gezanten van de 22 lidstaten van de Arabische Liga hebben zich uit Damascus teruggetrokken – een teken dat het momentum nadert. De Russische Minister van Buitenlandse Zaken heeft aangegeven dat Rusland eventueel zo’n vredesmissie wil steunen, maar pas nadat het bloedvergieten in Syrië is gestopt. Een doekje voor het bloeden dus, en een zinloze uitspraak. Als het geweld in Syrië stopt is een dergelijke vredemissie immers overbodig. Het is nu aan de Arabische Liga én de Verenigde Naties om voor eens en altijd met haar passieve inefficiënte imago te breken en daadwerkelijk actie te ondernemen; voor de teller echt op 10.000+ burgerslachtoffers staat.

 

19 Comments
  • ron trimbach

    Monique,

    Mogelijk een idee om de ´´The Elders“ te vragen met Assad te gaan praten namens …..liefst ook namens de russen en China.

    Als Assad weggaat is het probleem ook niet opgelost.
    Assad vragen waar hij een juiste oplossing ziet liggen.

    Zonnige groet.

    R.T.

    Beantwoorden
  • Harry Huizing

    wat daar in het middenoosten plaatsvind is van alle jaren , de helft minder fokken levert al driekwart minder troubbles op

    Beantwoorden
  • jan eikelboom

    Volgens mij maak je de denkfout (die overigens vaker wordt gemaakt): Syrie is niet Libië en het is niet, zoals daar, het hele Syrische volk tegen de dictator. Assad geniet nog steeds steun van een groot deel vd bevolking, zoals ik onlangs ook zelf heb kunnen zien toen ik er was (en anderen met mij, zoals BBC-collega Jeremy Bowen die schat dat zeker 40% achter Assad staat), zij zullen de Arabische legers echt niet als bevrijders verwelkomen. Integendeel. Bovendien heeft Assad het grootste deel van het leger nog aan zijn kant. Ingrijpen door een Arabische troepenmacht zal dan ook eerder leiden tot een totale oorlog dan een oplossing.

    Beantwoorden
    • Monique Samuel

      Beste Jan,
      Je noemt een aantal ware zaken. Maar dit alles en meer erken ik ook in het artikel. Ik heb het over de grote steun die er nog voor Al-Assad is en ook over de kracht van het leger. Tegelijkertijd is dat leger steeds meer aan het verzwakken en kan Al-Assad gewoon niet blijven zitten – om de in het artikel genoemde redenen.
      Ik prefeer geen militair ingrijpen – maar als het dan moet gebeuren, dan door de Arabische lidstaten zelf (onder suspiciën van de VN).
      Ik nodig je uit het artikel nog eens goed te lezen.
      Bedankt voor je feedback, de discussie is geopend!
      Monique

      Beantwoorden
    • Al Anoud Fager Yakoub

      Ik ben het met de heer Eikelboom eens dat Syrie is niet Libië en “Assad geniet nog steeds steun van een groot deel vd bevolking”.Alle minderheden steunen Assad , vrouwen en de liberale moslims ook.
      In geen enkel land in de islamitische wereld genieten christenen dezelfde rechten als hun islamitische landgenoten. De Syrische uitzondering vloeit voort uit de ideologische uitgangspunten van het huidige regime. De kans is echter zeer reëel dat de val van dit regime tevens het einde zal betekenen van deze unieke uitzonderingspositie van christenen. En de aanwezigheid van vele tienduizenden christelijke vluchtelingen uit Irak maakt de Syrische christenen bovendien duidelijk dat ze van het onverschillige Westen geen hulp hoeven te verwachten
      Tenslotte wil ik graag de heer Jan Eikelboom bedanken voor de professionele verslagen van Syrië.

      Beantwoorden
      • Monique Samuel

        Ja, Syrié en Libië zijn inderdaad niet hetzelfde. Al-Assad krijt nog redelijk wat steun van de bevolking al neemt die steun nu wel langzaam af. Syriërs in mijn omgeving schatten dat de steun voor Al-Assad nu op zo’n 30% ligt. De Christenen zijn bang, maar niet allen van hen. Sommige Christelijke Syriërs in m’n netwerk steunen van de demonstranten vanaf het eerste uur. Anderen volgen nu. Als Al-Assad aanblijft zal een enorme afstrafactie volgen. Tegelijkertijd is de internationale gemeenschap al te laat. Wie Al-Assad nu nog wilt verdrijven moet met grondtroepen komen. Een no-fly zone zal weinig effect hebben, want Al-Assad zet amper vliegtuigen in. Hij heeft geleerd van Libië en gebruikt pantservoertuigen en tanks in de steden, waardoor er niet ingegrepen kan worden zonder dat er veel burgerslachtoffers zullen vallen.

        Beantwoorden
        • Al Anoud Fager Yakoub

          Beste Monique,Ik denk dat je met(Sommige Christelijke Syriërs in m’n netwerk), Iba Abdo en haar familie bedoelt. Wat je misschien niet weet is dat Iba’s ouders in syrie geboren zijn maar hun ouders niet. Wat ik ermee bedoel is dat je het verhaal van echte syrische christenen moet horen van de aramees en de arabische christenen.

          Beantwoorden
          • Monique Samuel

            Wat u zegt klopt niet. A. er zijn veel meer christelijke Syriërs die zich achter de oppositie tegen Al-Assad scharen (al zijn er veel christenen die nog steeds achter al-Assad staan). Maar b. veel meer dan dat: IBA is een échte Arabische christen, net zoals haar familie. En haar grootouders komen uit Syrië. U verspreidt leugens.

  • Monday

    Radicale soennieten zijn voornamelijk verantwoordelijk voor deze burgerslachtoffers, evenals de 2000+ dode militairen en politie.

    Dit kwam ook naar voren in het rapport van de Arabische waarnemers.

    Overigens zullen er tussen die burgerslachtoffers ook een groot aantal van die bewapende radicalen zitten aka vrijheidsstrijders, uit het gehele MO.

    Beantwoorden
  • jan eikelboom

    Beste Monique,
    Mijn punt is dat bij ieder militair ingrijpen de situatie alleen maar verder escaleert. Bovendien stel je je achter één van de twee partijen op in dit conflict, terwijl de andere partij misschien ook terechte zorgen heeft. De minderheden die Assad steunen, met name de Alawieten en de Christenen, zijn doodsbang voor een Islamitische staat waarin geen ruimte meer is voor vrijheid van godsdienst. Zij vrezen te worden afgeslacht als de Sunnieten de macht krijgen en beweren dat Sunnitische wijken, bv.in Homs nù al etnisch gezuiverd worden. Moeten de Arabische Legers dat mogelijk maken? Dat Christenen hun leven niet meer zeker zijn? Bovendien is volstrekt onduidelijk wat de agenda is van de hevig verdeelde oppositie.
    Ik kan mij, samen met Koos van Dam, meer vinden in het Russische pleidooi voor dialoog. Of dat nog lukt is natuurlijk zeer de vraag (de oppositie weigert vooralsnog te praten), maar een andere uitweg is er volgens mij niet. Als er überhaupt nog iets te redden valt. Als er geen paleiscoup wordt gepleegd tegen Assad zie ik het heel erg somber in. Syrie stort in de afgrond en de harde realiteit is dat we er niets tegen zullen kunnen doen.

    Jan

    Beantwoorden
  • jack

    @ jan eikelboom
    In Egypte demonstreerde de christenen dapper aan de zijde van de moslims tegen Mubarak,(ondanks de pogingen van het regime om de beide groepen tegen elkaar uit te spelen).En juist dat feit heeft erg bijgedragen tot het relatief snelle vertrek van Mubarak.Helaas is het Assad wel gelukt om de christenen bang te maken zodat de de Syrische christen nu min of meer heulen met de vijand.Ondanks de vele massamoorden die Assad begaat.Dit is volgens mij de grootste fout die ze konden maken(self fulfilling prophecy). Het enkele feit dat de man een aleviet zegt te zijn maakt hem nog niet tot een betrouwbare leider.Je hebt goede mensen en je hebt slechte mensen, binnen alle denkbare bevolkingsgroepen en dus ook binnen de alevieten.Assad heeft bewezen dat hij tot de slechte mensen behoort.

    Beantwoorden
    • Monday

      Zo de ju, jij bent behoorlijk gehersenspoeld door die beeldbuis van je.. Ongelofelijke papegaai die je bent.

      Beantwoorden
      • Monique Samuel

        Mag ik hieruit opmaken dat u vooral zeer gehersenspoeld bent door de propagandamachine van Al-Assad?

        Beantwoorden
        • Monday

          Geen idee waar je op doelt.. Nee blijf maar lekker naar die oorlogszuchtige wahabieten propaganda kijken, zoals Al Arabiya SA Al Jazeera Qatar CNN, NOS en consorten. Dan krijg je wel een goed beeld wat daar aan de hand is.. Zucht Not.

          Beantwoorden
  • a bos

    Er zal toch een referendum worden gehouden over een nieuwe grondwet. Echter, het geweld gaat gewoon door.
    Er zijn een aantal redenen waarom een internationaal ingrijpen uit den boze is. Om te beginnen is daar de internationale wetgeving die de autonomie van een land garandeert.
    Je weet welke landen zich daar bij voortduring niet aan houden en wat de gevolgen zijn.

    Syrie is verwikkeld in een intern conflict, een burgeroorlog zo je wilt. Laat ze het intern uitzoeken. Als werkelijk een meerderheid van de bevolking tegen Assad is, dan zal hij wel verdwijnen.
    Intussen zet ik vraagtekens bij de ontwikkelingen in Egypte en in Lybie. Ik krijg niet de indruk dat in die landen de problemen met het opstappen van de dictators zijn verdwenen. Integendeel.

    Beantwoorden
  • Alanoud Fager Yakoub

    Best Monique,
    Ik ben zeer teleurgesteld geraakt door jouw antwoord. Ik verspreid geen leugens.Iba is geen Arabische christen en haar familie zijn Chaldeeuwse christenen. Vraag haar maar en ik denk dat ze gaat dit feit niet ontkennen want ze weet goed hoe veel mensen uit Alkamishli(de stad waar zij en ik daarin geborn zijn) in Nederland wonen.

    Beantwoorden
    • Monique Samuel

      Ik ben heel erg teleurgesteld dat in een tijd waarin Syrië zo’n vreselijke ramp doormaakt u zich drukker maakt om de precieze religie van een vrouw die alles voor haar land overheeft. Daarbij is het discriminatoir. U lijkt deze “Informatie” te willen gebruiken om haar in diskrediet te brengen en haar verhaal te ondermijn. Het is nogmaals niet waar wat u zegt. Ze is net zo’n Arabische-christen als ieder ander in Syrië. Zijn in Nederland alleen mannen met blauwe ogen die Henk heten Nederlands? Maar belangrijker nog: al zou het kloppen (en het klopt niet, haar grootouders komen uit Syrië, ze is Arabisch christen) wat doet het er toe?
      En dit is het laatste wat ik over m’n goede vriendin zeg.

      Beantwoorden
  • Al Anoud Fager Yakoub

    Je hebt mijn reactie van 6 maart niet goed begrepen denk ik. Met de woorden( aramees en de arabische christenen) bedoelde ik de oorspronkelijk inwoners van Syrië , net als de koptische christenen uit Egypte.
    Ik wil niemand discrimineren met mijn reactie (lees a.u.b. nogmaals mijn eerste reactie). Mijn enige bedoeling was je aandacht te trekken voor de andere kant van het verhaal over Syrië, waar alle geloven gerespecteerd werden door de regering. Als het een revolutie is in Syrië waarom wordt
    Al Jihad er dan bij gehaald. Ik wil je graag verwijzen naar de onderstaande link,
    http://willyvandamme.wordpress.com/2012/03/04/de-vriend-van-het-westen/ , die verwoord wat mijn familie mee maakt in Syrië.

    Beantwoorden
  • Maakbaarheid en buitenlands beleid | Stukje Duiding

    […] een interventie in Syrië te aanvaarden. Vorig jaar al riep Monique Samuel wel iets te zien in een slinks plannetje om de Arabische Liga, strategisch ondersteund ‘door en aantal grote westerse […]

    Beantwoorden

Geef een reactie

X