Blog

24 okt / Het is uit, of herrijzenis van de feniks

De afgelopen maanden heb ik nogal uiteenlopende reacties op m’n blogs, columns en artikelen gekregen.
Inhoudelijk commentaar natuurlijk en positieve feedback maar ook pittige kritiek.
Ik zou namelijk nogal ‘exhibitionistisch’ zijn. M’n blogs en columns zouden meer op Bridget Jones Diary zijn gaan lijken dan op de politiek inhoudelijke commentaren die men van mij gewend was.
Dat ik lesbisch ben, of zeg te zijn, is één ding. Maar moet dat nou echt zo vaak in m’n blogs worden genoemd? Moet ik nu echt zo vaak over homo-issues schrijven? En wat is dat toch met dat feminisme? Mannenhater en uit de kast? Nee toch zeker?
M’n schrijfkwaliteiten zouden zijn achteruitgegaan. M’n diepgang teloorgegaan. Wie schrijft er nou over de seksuele beleving van Egyptische jongeren of waterpijprokende meisjes? Wie doorbreekt nou het Westerse vooroordeel of Oosterse taboe?
Ik zou grof zijn en disrespectvol. Een tikkeltje te extravagant.
Op het moment dat ik weer een aantal artikelen over het leger in Egypte, de dood van Khadaffi of de ontwikkelingen in Jordanië schrijf lijkt iedereen weer tevreden, maar zodra ik van onderwerp verander, komen de pittige reacties weer – vooral uit eigen kring.

Expert, in wat eigenlijk?
Wat men lijkt te vergeten is dat ik ver voor de Egyptische revolutie, ver voor de Arabische lente, herfst, of winter, ver voor ik bij Pauw & Witteman zat of men mijn artikelen in NRC Next of de Volkskrant kon lezen, ik ook al schreef. Ik ook al een leven had.
Ook toen schreef ik over de Kopten, jongeren in Egypte, vrouwen in Saudi-Arabië of Palestijnen en Israëliërs die elkaar het licht niet in de ogen kunnen zien. Maar dat besloeg nog geen 10% van mijn digitale pennenvruchten.
Ik heb er nooit bewust voor gekozen om ‘Midden-Oostendeskundige’ of ‘Egypte-expert’ te zijn. Dat label werd mij zomaar toebedeeld. Tot m’n verbazing en ongeloof zag ik het opeens onder m’n naam op tv staan en kreeg ik van m’n uitgever te horen dat ik in NRC Handelsblad op nr. 1 van nieuwe spraakmakende Midden-Oostendeskundige stond. Ik heb het artikel met verbazing opgezocht. De lat wordt niet laag gelegd. Je zou eens naar nr. 2 afglijden… Nooit geweten dat er zelfs over dit fenomeen hit charts bestaan.
Ja, ik volg de ontwikkelingen in de Arabische wereld al sinds m’n tienerjaren, studeerde islamologie en geschiedenis van het Midden-Oosten en heb boekenplanken volstaan met grote werken over de historische, culturele en religieuze diversiteit van de Arabische wereld. Maar eigenlijk wilde ik altijd Amerika-expert worden en ben ik naar UC San Diego gegaan om US Foreign Policy te studeren, eigenlijk ging mijn scriptie over de Trans-Atlantische-relatie en de wederzijdse afhankelijkheid van de VS en Europa. Heimelijk werkte ik aan een roman over een wonderlijke liefdesrelatie tussen twee vrouwen en schreef ik een boek over mijn eeuwige zoektocht naar God.

Niets in mijn leven loopt zoals ik het plan. Ik weet niet wie er aan de touwtjes van mijn leven trekt, maar soms ontkom ik niet aan het gevoel dat ik een marionet ben in een poppenkast. Alsof het allemaal maar een spel is en er ergens hoog hierboven over mijn lot gedobbeld wordt. Het is moeilijk anticiperen als je leven per dag verandert en alles wat je gelooft hebt, alles waar je voor staat, alles waar je je wanhopig aan heb vast geklampt, onder je voeten wegglijdt, als sneeuw voor de zon verdwijnt, door elkaar wordt geschud en onder golven van tsunami-achtige proporties wordt bedolven.

Het is over en uit
De revoluties, de media, de scheiding, het uit-de-kast-komen, een nieuwe relatie en het verlies daarvan (met de diepste pijn in de wereld zeg ik u: het is uit – vraag me niets, troost me niet, er zijn geen woorden die deze pijn kunnen verzachten, geen pleisters om op deze wond te doen).
Ik zou willen schreeuwen, maar ik zwijg. Tot nu. Ik deed m’n werk, ik vertelde wat men wilde horen, ik legde uit wat uitgelegd moest worden, ik probeerde te duiden, te begrijpen, te doorgronden. Tot nu. Ik kan niet meer. Ik kan het echt niet meer.
Ik wil nog slechts doen wat ik leuk vind en schrijven over dat wat mij bezighoud. Dat kan de positie van de Kopten in Egypte zijn, of het lot van kinderen in een Palestijns vluchtelingenkamp, dat kan het leven van lesbiennes in Libanon zijn of de traditionele standvastigheid van steenrijke bedoeïenen in Wadi Rum. Maar begrijp goed: ik ben geen van allen en mijn leven is meer, zoveel meer, dan dat.

Goddelijke energie
Ik wil weer over God kunnen schrijven, ook al weet ik dat mijn mailbox dan volstroomt met boze reacties, of vermoeide verzuchtingen dat het zo jammer is dat zo’n slim meisje als ik toch in zoiets achterlijks als een Opperwezen gelooft. Nou bij deze: ik heb ook geen idee wie Hij is, hoe Hij eruit ziet, of we misschien niet gewoon over een Zij moeten spreken. Maar betekent dit dan maar dat ik m’n ogen moet sluiten? Geen vragen mag stellen? Niet naar de diepere betekenis achter dit alles kan zoeken? Moet leven alsof elke dag m’n laatste is? Of het nu het eerste stralende ochtendlicht is dat door de gordijnen schittert, het gefluit van vogels, de heldere ogen van kinderen, het kolken van de zee, het rood van de aarde, het geel van het zand, het groen van de bladeren, de kracht van muziek, de verwoestende destructieve macht van de liefde…. Ik zie iets wat ik niet in woorden kan vangen. Ik loop en loop, ren en vlucht, en toch… elke dag weer…. realiseer ik me dat er meer is. Zoals zoveel dingen in mijn leven is het een with-or-without-you-complex. Of ik God nu wil of niet, of ik nu weet wat ik geloof of niet, Zijn energie blijft met me spelen, mijn hart blijft knagen, mijn ziel blijft jeuken, tot ik toch maar weer buig en me overgeef aan alles wat groter, mooier, sterker en krachtiger is dan ik. En God, wat is dat eng. En God, wat zou ik willen dat het allemaal makkelijker kon! Maar blijkbaar is dat niet voor mij weggelegd.

En toch, alle twijfel en worsteling ten spijt, ik zou het wonderlijke besef dat er meer is dan het hier en nu, dit korte pijnlijke leven, nooit, voor niets ter wereld, willen verliezen.

LGBT – Love Gays Because They are
In elke reclame, elk boek, elke film, elk toneelstuk, elk leven wordt de heteroseksuele relatie bejubeld. Hoeveel popmuziek gaat niet over he and she? Hoeveel deodorantreclames laten ons niet zien hoe onweerstaanbaar lekker hij is? Hordes vrouwen rennen achter die ene stoere bink of slappe looser aan en dat alleen vanwege de geur van zijn zweet vermengd met Axe-chemicaliën. Als ik dag en nacht over Romeo en Julia zou schrijven, Marcus Aurelius en Cleopotra, Tristan en Isolde, Prince William en zijn waity Katy, als ik de rest van mijn leven aan het geheim van de liefde zou wijden, er ellenlange gedichten en vuistdikke romans over zou schrijven, relationele commentaren in vrouwenbladen mee zou vullen, romantische liefdesliedjes over mijn habibi, mijn lief, zou componeren, zou iedereen dat prachtig vinden. Niemand die zou vallen over de zin ‘mijn vriend en ik waren afgelopen weekend op het strand’. Maar toen ik ‘mijn vriendin en ik’ schreef, struikelden daar heel wat mensen over. Waarom? Wat impliceert die zin, behalve dat ik een vriendin had? Ik wou dat er nog een vriendin was. Als ik iets kon doen om de tijd terug te draaien, zou ik elke minuut opnieuw beleven of het mijn laatste was. Gek hoe vanzelfsprekend de liefde is. Tot het te laat is. Tot je op een dag wakker wordt en niet meer weet waarom je op zou staan. Tot je ’s ochtends in de sluimer denkt dat ze naast je ligt, om je ogen te openen en te ontdekken dat ze allang vertrokken is en het nog slechts de laatste haren zijn die je aan de vroegere vanzelfsprekendheid van haar aanwezigheid herinneren, van jij en zij, van wij… En je vraagt je af: was er een wij? Komt er weer een wij? Ziet ze mij? Leest ze dit? Zullen we elkaar ooit terugvinden? Zullen onze paden zich ooit nog eens kruisen? Zullen we elkaar eens weer in de echt ogen zien? Kan die vonk ooit nog overslaan?

Zolang mij elke dag gevraagd wordt of ik niet biseksueel ben. Zolang mannelijke volgers mij blijven twitteren dat twee vrouwen hartstikke sexy zijn, maar dat het idee van twee mannen echt weerzinwekkend is. Zolang het ‘prima’ is dat ik lesbisch ben, maar vooral het woord ‘vriendin’ niet in de mond moet nemen, m’n haar niet kort moet knippen, jurkjes en rokjes moet blijven dragen en moet erkennen dat dit een fase is en ik over een aantal jaar toch echt een stoere bink aan de haak ga slaan om helemaal tot mijn bestemming te komen, kinderen te baren en een compleet vervuld leven te krijgen, zolang ik dagelijks tegen deze beelden, deze ideeën, moet vechten zal ik blijven schrijven en bloggen over mijn geaardheid. Niet dagelijks. Niet tot in de details. Want mijn bed is het uwe niet.
‘Maar ik loop er toch ook niet mee te koop dat ik hetero ben?’ hoor ik menigeen denken.
Nee, u hoeft geen eigen vlag te ontwerpen of roze te dragen. Iedereen gaat er al vanuit dat u hetero bent. En u viert dat… want u kijk romantische comedy’s of spannende thrillers met dat liefdeslijntje tussen die stoere held en sexy chick, leest heerlijke vrouwen- of bekijkt prachtige mannenblaadjes, zwijmelt weg bij James Blunt of weet ik veel wie, u praat over uw vriend of vriendin, man of vrouw, partner, verloofde, ex. Is er één onderwerp waar mannen en vrouwen het vaker over hebben dan de andere sekse? Vriendinnenclubjes raken niet over hun mannen uitgepraat. Er wordt gezucht en gesteund, ondeugend gegniffeld, geklaagd en een hoop gelachen. In het café vang ik dezelfde soort gesprekken tussen vrienden op die lachend en schouderkloppend fluiten, een traantje wegpinken of lachend hun biertjes achterover slaan. De hetero raakt heel zijn leven niet over zijn heterozijn uitgepraat. En zo zal de homo, de lesbienne, heel zijn of haar leven praten over zijn geaardheid, dat willen uiten, dat willen tonen. Waarom? Omdat er in dit leven niets groter is dan de liefde. Van hondsdolle verliefdheid tot gekmakend gemis, er is geen grotere strijd dan de zoektocht naar het onbereikbare, geen groter geluk als twee harten elkaar ontmoeten en twee lijven elkaar vinden in de paringsdans. Neem mij dat niet af. Ontzeg dat uzelf niet. Vier, geniet, leer… uiteindelijk is liefde een eeuwig universeel geluk.

Vrij
Zolang ik de mogelijkheid daartoe krijg zal ik workshops blijven geven en politieke commentaren blijven verzorgen. Zal ik lezingen blijven houden en debatten bijwonen. Maar werk mag nooit een last zijn. Niet elk nieuwsfeit wacht op mijn commentaar. De wereld staat in vuur en vlam, mijn leven schudt op z’n grondvesten, er is meer dan de Arabische wereld en politiek, meer dan Tahrir of de Haagse kaasstulp, er is een leven te leven, een identiteit om te ontdekken, een vrouwzijn om te exploreren, een strijd te leveren, tegen armoede, discriminatie, milieuvervuiling, ziekte, dood, gemis. En er is kunst om van te genieten, literatuur te schrijven, poëzie om de wereld in een regel te vangen. Er is een zon hoog aan de hemel en een koude wind die door mijn hart raast.
Ik ben vrij, vrijer dan ik het hebben wil. Maar ik ben vrij, los om te gaan en staan waar ik wil. Ik kan niet meer tegen de kritiek. Wil geen rekening meer hoeven te houden met wensen of verwachtingen. God mag weten wat er in Syrië gebeurt. God mag weten welke deals het Egyptische leger sluit. Ik heb er wel ideeën over… en zal die ook blijven delen. Maar meer dan dat ga ik nu leven. Ik zet de ramen en deuren open en wacht op een nieuwe dag en wat die ook mag brengen, ik zal hem leven alsof hij m’n laatste is. M’n laatste en eerste. Alles om deze lange dag te vergeten. Alles om voorgoed op eigen benen te staan. Dit is mijn revolutie… dit is mijn nieuwe begin.

God grant me the serenity to accept the things I cannot change.
Courage to change the things I can.
And wisdom to know the difference.

Foto: Johannes Abeling (C)

 

16 Reacties
  • Jacco

    Zo. Een mooie hartekreet Monique! Succes met je nieuwe begin!

    Beantwoorden
  • Thomas

    Zo, in our face! Goed geschreven, Monique. Ik wens je veel rust, wijsheid, liefde en geluk. Plus Gods onmisbare zegen.

    Beantwoorden
  • Wielie Elhorst

    Go girl and take care!

    Wielie Elhorst

    Beantwoorden
  • Carla

    Tsjongejonge, wát een prachtig, krachtig en tegelijk kwetsbaar en ontroerend verhaal zeg.
    Blijf moedig en volhardend luisteren naar de stem in je eigen ziel.
    Dat is wat telt. Van daaruit gaat, telkens weer, de deur open naar, telekens weer, een nieuw begin.
    Sta op en ga jouw weg…..in vrede en liefde.
    Wens je alle goeds.

    Beantwoorden
  • Anne Marie

    Wow meis! Ik heb zoals altijd met veel aandacht en plezier je artikel gelezen, deze is met alles erin! Alle emotie,passie etc. komt er uit!

    Ga zo door, wees en blijf geloven in je zelf! De weg is soms moeilijk, met vallen en opstaan, maar geloof me…ooit krijg je de rust van binnen, al krijg je de onrust van het leven zelf nog altijd wat er gebeurd…

    Beantwoorden
  • Gerrit

    De diepte, hoogte, breedte van de liefde. Ze is een ongekende katalysator. Overigens … er is een tijd om lief te hebben en een tijd om te haten.

    Beantwoorden
  • eke

    wat een prachtig verhaal
    kwetsbaar en ontroerend
    bedankt diegene die mij hierop gewezen heeft.
    ik heb het ook weer doorgestuurd.

    Ga zo door, je bemoedigt er velen mee!

    Beantwoorden
  • Wilma

    Monique, blijf schrijven wat jij wilt, wat jij belangrijk vindt en wat goed voor je voelt. Iedere keer weer kijk ik uit naar jouw verhalen: helder, vol gevoel, krachtig.
    Veel kracht en sterkte nu, liefs!

    Beantwoorden
  • Michiel

    Mooi om te zien dat je voor jezelf opkomt en schrijven is een geweldige manier om je gevoelens kwijt te kunnen ;). Keep it up!

    Beantwoorden
  • jack

    “God grant me the serenity to accept
    the things I cannot change.
    Courage to change the things I can.
    And wisdom to know the difference.”
    .
    Van zo’n wijsheid zou ik haast gelovig worden…

    Beantwoorden
  • Joyce van den Beuken

    Mooi, Monique, echt heel mooi. Ik denk dat ik je begrijp, want het raakt aan waar ik ook veel mee bezig ben. Dat ik zo graag in verbinding wil zijn, dat ik zo graag vanuit die (Goddelijke) bron diep in mij zou leven zodat ik me niet zo’n marionet voel, maar een mens die regels (zo hoort het, zo moet het) durft te overtreden omdat ze niet bij mij passen.
    Dank je wel voor je stuk en ik wens je veel inspiratie toe!

    Beantwoorden
  • Roland

    Ik heb juist precies het tegenovergestelde ik vind je artikelen over jongeren en hun strubbelingen interessant maar je diepgaande geo-politieke analyses van het MO of Amerikaans buitenlands beleid is niet waar je kracht ligt.Ik denk zelf dat de linkse media vooral voor je ging omdat je jong bent en niet blank.Want de meeste Midden Oosten deskundige zijn blanke mannen van middelbare leeftijd die ook nog eens erg cynisch zijn geworden.Ze zijn wel kundig en hebben veel verstand van de regio en daar wordt je ook cynisch van maar dit werkt afstotend bij links die altijd wil gaan voor het onbegrensde idealisme van de jeugd.Dat die jongeren totaal niets weten wordt gezien als een positief punt.Maar je wordt wel feitelijk voor schut gezet en misbruikt voor ideologische spelletjes.Ik zou er voor passen en me eerder concentreren op mijn studie.Alleen zou het laatste waar ik energie in zou steken de “trans-Atlantische” relatie zijn en de door jouw kennelijk bestaande gemeenschappelijke afhankelijkheid.Dit bestond slechts tijdens de koude oorlog.Amerika heeft Europa juist totaal niet nodig en Europa heeft Amerika totaal niet nodig was het niet dat Europa zonder de VS niets voor elkaar krijgt omdat men onderling hopeloos verdeeld is en nog altijd denkt dat zij individueel nog iets voorstellen.Zo heeft Europa het idee dat het een enorme inspanning levert in Afghanistan terwijl in de VS ISAF staat voor I Saw Americans Fight.Overigens veel sterkte, je komt wel op je pootjes terecht er zijn meer vissen in de vijver ook al lijkt het soms niet zo.This too will pass.

    Beantwoorden
  • Frank Abspoel

    Hey Monique,

    Ik kijk niet dagelijks op je blog, dus had ik deze hartekreet even gemist. Respect! Geweldig dat je niet wilt passen in de hokjes die anderen voor je reserveren. God heeft geen hokjes.

    Frank

    Beantwoorden
  • jack

    “God grant me the serenity to accept
    the things I cannot change.
    Courage to change the things I can.
    And wisdom to know the difference.”
    .
    Ik moest hier vandaag weer aan denken toen ik hoorde dat Anil Ramdas is overleden.Hij was één van de weinige echt betrokken journalisten die oprecht tot de kern van de zaak probeerde door te dringen.
    Rest In Peace.

    Beantwoorden
  • Peter

    Prima stuk ! Ik ontdekte het vandaag pas. Laat je niet gek maken en kies je eigen pad..

    Beantwoorden

Geef een reactie

X