Blog

27 feb / Het echte schandaal van Egypte: leven in de dodenstad

In de jaren zestig was er een nijpend woningtekort in Egypte. President Nasser had iedere Egyptenaar een eigen huis belooft. Een belofte die hij nooit waar kon maken. Daarom besloot de president de heuvels van oud-Cairo (het voormalige Fusfat) voor de tienduizenden daklozen ter beschikking te stellen. Op de kurkdroge grond werden hutjes gebouwd, die later werden omgebouwd tot heuse torenflats. Mesje’at Nasser is een ongeplande en ongeorganiseerde wirwar van straatjes, huizen en halfhoge flats. Aan de voet van de bergachtige heuvels ligt echter een nog veel merkwaardigere metropool: necropolis.
Tussen de honderdduizenden graven en mausolea wonen de armste bewoners van de miljoenenstad. Cairo heeft de grootste dodenstad ter wereld. Volgens sommige schattingen woont zeker een kwart van de totale bevolking tussen de graven. Zelf denk ik dat dit aantal iets lager ligt, maar evengoed woont zeker een op de vier Cairenen in een krot.
Aangezien de doden niet worden begraven, maar in stenen tombes worden bijgezet, wonen de mensen letterlijk tussen de doden. Veel armen zijn in de tomben getrokken, of wonen er in hutjes direct naast.
In Egypte is de scheidslijn tussen leven en dood nihil, al tijdens de farao’s hebben Egyptenaren altijd met de dood geleefd, maar nergens is zij zo smal als hier.
Sinds ik een klein kind was heb ik altijd een enorme fascinatie gevoeld voor de dodenwijken. Het beeld van bonte was en gekleurde vliegers tussen miljoenen bruinrode graven die zo ver reiken als het oog strekt, is een van de merkwaardigste, bedroevendste en schokkendste gezichten ter wereld. Daarom heeft het de Egyptische overheid behaagd een aantal jaren geleden een kilometerslange muur om de dodenwijken te bouwen. Nu zijn alleen de minaretten en torentjes van moskeeën en de koninklijke mausolea nog zichtbaar. De gewone man is aan het oog onttrokken. Maar al wil geen Egyptenaar over dit mensonterende verschijnsel praten, iedereen weet dat het er is.
Ik kan niet uitleggen wat ik voel wanneer ik in een taxi zit en langs de eindeloos lange muur rijd terwijl ik mij bedenk dat daarachter mijn landgenoten in graven wonen. De wetenschap dat duizenden kinderen opgroeien met de dood in hun gezicht, maakt me razend. Dat dit kan bestaan, dat dit (en nog veel ergere dingen) kan worden toegestaan, is de echte misdaad waar Mubarak voor moet worden berecht. En niet alleen hij, of zijn generaals, het een schandvlek waar de hele Egyptische bevolking ter verantwoording voor zou moeten worden geroepen.

3 Comments
  • Jan Hamer

    Beste Monique,

    Ik zie de nieuwste ontwikkelingen in Egypte ook met lede ogen aan, denk niet dat dit is wat de studenten en vooral jonge mensen voor ogen stond. Ben bang dat alleen de Islam er garen bij gesponnen heeft.

    Beantwoorden
  • harry

    Beste Monique,

    Ik weet het, ik heb die muur ook gezien.
    Het is inderdaad een schande dat mensen in zulke omstandigheden moeten leven.maar wat kun je doen?
    Alleen het Egyptische volk zelf zal deze omstandigheden kunnen en vooral willen veranderen.
    Net wat je zegt, iedereen weet ervan,maar niemand praat erover.
    Als dat nu eens veranderde, bijvoorbeeld reportages maken voor de tv, of voor de z.g.n. nieuwe media, misschien dat er dan wat zal veranderen.

    Beantwoorden
  • Marinus Wullur

    Er is een woord die ik graag zou willen uiten, namelijk RESTANTEN, ik zal uitleggen Waarom.

    In dit deel van Egypte ‘Leven’ mensen OP en BIJ Restanten van een ver Verleden, namelijk Overleden Mensen.

    Wie weet (NOG) van mensen in bijvoorbeeld Brazilië en Filippijnen, die ‘Wonen’ en ‘Leven’ Op VUILSTORTPLAATSEN, dus Op RESTANTEN van Nu Nog LEVENDE Mensen.

    Ik denk niet dat je kunt zeggen WAAR het ERGER is, in Alle gevallen moeten WIJ Ons SCHAMEN dat WIJ dit Allemaal TOELATEN, in pons Rijke Westen ETEN en DRINKEN we toch Gewoon DOOR, terwijl we naar Beelden Kijken waar wij Eigenlijk géén TREK meer zouden moeten hebben in onze Overvloedige Vreterijen…?!

    Beantwoorden

Geef een reactie

X